Ութերորդ կետ. ժամանակին հաղորդել աշխատանքի ընթացքում հանդիպող շփոթությունները և դժվարությունները և փնտրել, թե ինչպես լուծել դրանք (երկրորդ մաս)

Նախորդ անգամ հաղորդակցվեցինք առաջնորդողների և աշխատողների պարտավորությունների ութերորդ կետի մասին՝ «Ժամանակին հաղորդել աշխատանքի ընթացքում հանդիպող շփոթությունները և դժվարությունները և փնտրել, թե ինչպես լուծել դրանք»։ Թեև ութերորդ կետն ընդամենը մեկ տող է և հիմնականում միայն մեկ բան է պահանջում առաջնորդողներից և աշխատողներից իրենց պարտականությունների առումով, ինչը շատ պարզ է, բայց մի հավաքույթ տրամադրեցինք այս թեմայի շուրջ հաղորդակցվելուն։ Նախորդ անգամ այս թեմայի հատկապես ո՞ր կողմերի շուրջ հաղորդակցվեցինք։ Առաջնորդողների և աշխատողների ո՞ր հիմնական պարտականություններին է դա անդրադառնում։ (Որ նրանք պետք է հավաքվեն և հաղորդակցվեն, երբ բախվում են շփոթությունների և դժվարությունների և ժամանակին փնտրեն դրանց լուծման ուղիները, իսկ եթե հաղորդակցության միջոցով չեն կարողանում հստակություն ձեռք բերել, ապա հաղորդեն դրանք Վերևին։) Առաջնորդողների և աշխատողների հիմնական պարտավորությունները, որոնց այս կետն անդրադառնում է, աշխատանքին մասնակցելն ու իրական աշխատանքի տարբեր հարցերի մեջ խորասուզվելն է, որպեսզի կարողանան բացահայտել աշխատանքի ընթացքում հանդիպող տարբեր խնդիրներ և ժամանակին լուծել դրանք։ Եթե տարբեր մեթոդներ են փորձարկվել, սակայն խնդիրները դեռևս հնարավոր չէ ամբողջությամբ լուծել, և դեռ գոյություն ունեն ու վերածվում են շփոթությունների և դժվարությունների, ապա առաջնորդողներն ու աշխատողները չպետք է թույլ տան, որ այդ շփոթություններն ու դժվարությունները կուտակվեն, կամ մի կողմ դնեն ու անտեսեն դրանք, այլ փոխարենը պետք է ժամանակին մտածեն դրանք լուծելու ճանապարհի մասին։ Դրանք լուծելու լավագույն միջոցը, իհարկե, եղբայրների ու քույրերի, ինչպես նաև տարբեր մակարդակների առաջնորդողների ու աշխատողների հետ փնտրելն ու հաղորդակցվելն է՝ այս խնդիրների լուծմանը հասնելու նպատակով։ Եթե խնդիրները հնարավոր չէ լուծել, ապա առաջնորդողներն ու աշխատողները չպետք է փորձեն մեծ հարցերը ներկայացնել որպես փոքր, իսկ հետո այդ փոքր հարցերը՝ որպես ոչ խնդրահարույց կամ պարզապես մի կողմ դնեն ու անտեսեն դրանք, այլ փոխարենը պետք է ժամանակին հաղորդեն դրանք Վերևին և լուծումներ փնտրեն Վերևից, որպեսզի դրանք լուծվեն։ Այս կերպ աշխատանքը սահուն կընթանա՝ առանց դժվարությունների և առանց խոչընդոտների։

Առաջնորդողներն ու մշակները պետք է ժամանակին հաղորդեն և լուծեն աշխատանքի ընթացքում հանդիպող խառնաշփոթը և դժվարությունները

I. «Ժամանակին» հասկացության սահմանումը

Առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունների ութերորդ կետում նշվում է աշխատանքի ընթացքում հանդիպող շփոթությունները և դժվարությունները ժամանակին հաղորդելու մասին. սա շատ կարևոր է։ Եթե խնդիրը բացահայտվում է այսօր, բայց այդ խնդրի լուծումը հետաձգվում է ութ կամ տասը օրով կամ նույնիսկ վեց ամսով կամ մեկ տարով, ապա կարո՞ղ է դա կոչվել «ժամանակին»։ (Ոչ, չի կարող։) Ուրեմն, ի՞նչ է նշանակում «ժամանակին»։ (Նշանակում է խնդիրը լուծել անմիջապես, իսկույն և տեղում։) Մի՞թե դա մի փոքր խստապահանջ չէ։ Եթե դա բացատրելու համար օգտագործենք ժամանակին վերաբերող բառապաշար, ապա «ժամանակին» նշանակում է խնդիրը լուծել անմիջապես, իսկույն և հենց հիմա, բայց դիտարկելով այս բառերի բառացի իմաստը՝ մարդկանց համար հեշտ չէ դրան հասնել և իրատեսական չէ։ Ուստի ինչպե՞ս պետք է սահմանենք «ժամանակին» բառը, որպեսզի ճշգրիտ լինի։ Եթե խնդիրը մեծ չէ, բայց այնուամենայնիվ խոչընդոտ է ստեղծում աշխատանքի համար և եթե կարող է լուծվել մի քանի ժամվա ընթացքում, ապա պետք է լուծվի մի քանի ժամվա ընթացքում. կարո՞ղ է սա համարվել ժամանակին։ (Այո։) Ենթադրենք, որ խնդիրը մի փոքր բարդ և դժվար է և կարող է լուծվել երկու կամ երեք օրվա ընթացքում, բայց մարդիկ ջանք են գործադրում ճշմարտությունը փնտրելու համար, ավելի շատ տեղեկություններ են փնտրում և ձգտում են լուծել մեկ օրում. մի՞թե դա ավելի օգտակար չէր լինի աշխատանքի համար։ Ասենք, կա մի խնդիր, որն այս պահին հնարավոր չէ հասկանալ և պահանջում է ուսումնասիրություն և հետազոտություն, ինչը որոշակի ժամանակ է պահանջում։ Այս կոնկրետ խնդրի լուծումը կպահանջի առավելագույնը երեք օր։ Եթե երեք օրից ավելի տևի, ապա կասկած կառաջանա, որ դրա լուծումը միտումնավոր հետաձգվում է, իսկ դա նշանակում է, որ ժամանակը վատնվում է։ Ուստի խնդիրը պետք է հաղորդվի, դրա շուրջ փնտրտուք արվի և լուծվի երեք օրվա ընթացքում։ Սա է նշանակում «ժամանակին»։ Եթե խնդրի լուծումը պահանջում է մակարդակ առ մակարդակ հաղորդակցություն և ուսումնասիրություն, ինչպես նաև տեղեկատվության հավաքագրում մակարդակ առ մակարդակ և այլն, եթե տարբեր գործընթացները շատ բարդ են, միևնույն է, չպետք է ձգվի մեկ ամիս։ Ասենք՝ խնդիրը կարող է լուծվել մեկ շաբաթվա ընթացքում, եթե առաջնորդողներն ու աշխատողները շտապեն, ավելի արագ աշխատեն և ընտրեն ու օգտագործեն մի քանի հարմար մարդու, ապա այս իրավիճակում «ժամանակին» նշանակում է խնդրի լուծումը սահմանափակել մեկ շաբաթում։ Խնդրի լուծման համար մեկ շաբաթից ավելի ժամանակ ծախսելն անհարիր է, դա ժամանակին չէ։ Սա է նման համեմատաբար բարդ հարցերի կարգավորման ժամանակային սահմանափակումը։ Ինչի՞ վրա է հիմնված այս ժամանակացույցը։ Դա որոշվում է՝ ելնելով հարցի մեծությունից և դժվարության աստիճանից։ Սակայն շատ բաներ, ինչպիսիք են մասնագիտական հմտություններին վերաբերող խնդիրներ կամ մարդկանց համար անհասկանալի սկզբունքների հարցեր, կարող են լուծվել մի քանի նախադասությամբ։ Ի՞նչ ժամանակահատվածում պետք է սահմանափակվի այս խնդիրների լուծումը, որպեսզի համարվի «ժամանակին»։ Եթե «ժամանակին»-ը սահմանում ենք ելնելով հարցի մեծությունից և դրա դժվարության աստիճանից, ապա հարցերի մեծ մասը կարող է լուծվել կես օրից էլ պակաս ժամանակում, իսկ դրանց փոքր մասը կպահանջի թերևս առավելագույնը մեկ շաբաթ։ Եթե նոր խնդիր է առաջանում, ապա դա այլ հարց է։ Հետևաբար, եթե «ժամանակին»-ը սահմանում ենք որպես անմիջապես, իսկույն և հենց հիմա, կարծես թե խիստ պահանջ է մարդկանց համար՝ դատելով այս բառերի բառացի իմաստից, բայց նայելով ժամանակային սահմանափակմանը՝ հարցերի մեծամասնությունը կարելի է լուծել կես օրում կամ առավելագույնը մեկ օրում, եթե մարդիկ ժամանակին հաղորդեն և փնտրեն, թե ինչպես լուծել դրանք։ Կարո՞ղ է սա դժվար համարվել ժամանակի առումով։ (Ոչ։) Եվ քանի որ դժվար չէ ժամանակի առումով, ապա առաջնորդողների և աշխատողների համար պետք է թեթեւ պահանջ լինի՝ ժամանակին հաղորդել աշխատանքի ընթացքում հանդիպող շփոթությունները և դժվարությունները և փնտրել, թե ինչպես լուծել դրանք, և այս շփոթություններն ու դժվարությունները չպետք է շարունակաբար առկա լինեն ու մնան չլուծված, և առավել ևս չպետք է թույլ տալ, որ երկարաժամկետ կտրվածքով կուտակվեն աշխատանքի մեջ։ Այժմ բոլորդ պետք է իմանաք «ժամանակին» բառի ժամանակային հասկացությունը։ Սա այն հարցն է, թե ինչպես պետք է առաջնորդողներն ու աշխատողները չափեն ժամանակացույցերը աշխատանքի ընթացքում հանդիպող շփոթությունները և դժվարությունները կարգավորելիս։ Կարճ ասած, «ժամանակին» բառի ամենաճշգրիտ սահմանումը հնարավորինս արագ գործելն է, այսինքն, եթե հնարավոր է խնդիրը հաղորդել, դրա շուրջ փնտրտուք անել և լուծել կես օրվա ընթացքում, ապա պետք է անել դա, և եթե հնարավոր է լուծել մեկ օրվա ընթացքում, ապա պետք է անել և պետք է ձգտել որևէ ձգձգում չառաջացնել և թույլ չտալ, որ աշխատանքը տուժի։ Սա առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունն է։ Երբ աշխատանքի ընթացքում խնդիրների են բախվում և բացահայտում, առաջնորդողներն ու աշխատողները պետք է ժամանակին հաղորդակցվեն դրանց շուրջ և լուծեն դրանք։ Եթե չեն կարողանում լուծել, ապա պետք է հաղորդեն Վերեւին և հնարավորինս արագ փնտրեն, թե ինչպես լուծել՝ փոխարենը դրանք մի կողմ դնելու, անտեսելու և լուրջ չընդունելու։ Երբ խնդիրներ են առաջանում, առաջնորդողներն ու աշխատողները պետք է ժամանակին լուծեն դրանք, այլ ոչ թե ոտքները կախ գցեն, սպասեն կամ հույսը դնեն ուրիշների վրա։ Առաջնորդողներն ու աշխատողները չպետք է այսպիսի պահվածք դրսևորեն։

II. Խնդիրները ժամանակին չլուծելու հետևանքները

Խնդիրները լուծելու հիմնական սկզբունքն այն է, որ դա պետք է արվի ժամանակին։ Ինչո՞ւ պետք է արվի ժամանակին։ Եթե շատ խնդիրներ են առաջանում և հետո հնարավոր չի լինում ժամանակին լուծել, մի կողմից մարդիկ կմնան շփոթված վիճակում և չեն իմանա՝ ինչպես գործել, իսկ մյուս կողմից, եթե մարդիկ շարունակեն առաջ շարժվել սխալ մեթոդի հիման վրա և հետագայում ստիպված լինեն վերափոխել և ուղղել իրենց կատարած աշխատանքը, ապա ինչպիսի՞ն կլինեն հետևանքները։ Մեծ քանակությամբ մարդկային, ֆինանսական և նյութական ռեսուրսներ կվատնվեն և կսպառվեն. սա կորուստ է։ Եթե աշխատանքի ընթացքում խնդիրներ են առաջանում, և առաջնորդողներն ու աշխատողները կույր են և ի վիճակի չեն ժամանակին բացահայտելու և լուծելու այս խնդիրները, ապա շատերը կշարունակեն աշխատել սխալ մեթոդի հիման վրա։ Երբ մարդիկ իսկապես բացահայտեն այդ խնդիրները և ցանկանան լուծել ու շտկել, այդ հարցերն արդեն կորուստներ պատճառած կլինեն եկեղեցու աշխատանքին։ Մի՞թե այդ ողջ մարդկային, ֆինանսական և նյութական ռեսուրսներն այդ ժամանակ վատնված չեն լինի։ Արդյո՞ք կապ կա նման կորուստների առաջ գալու և առաջնորդողների ու աշխատողների կողմից խնդիրները ժամանակին չլուծելու միջև։ (Այո։) Եթե առաջնորդողներն ու աշխատողները կարողանան հետևել, վերահսկել, ստուգել և աշխատանքի համար հրահանգներ տալ, ապա միանգամայն ի վիճակի կլինեն ժամանակին բացահայտելու և լուծելու խնդիրները։ Եթե առաջնորդողներն ու աշխատողները ձևական են մոտենում և չեն հետևում, չեն վերահսկում, չեն ստուգում և աշխատանքի համար հրահանգներ չեն տալիս, եթե շատ պասիվ են այս առումով և սպասում են, որ այնքան շատ խնդիրներ կուտակվեն, որ հարցերն ամբողջովին դուրս գան վերահսկողությունից, նախքան կմտածեն դրանք լուծելու մասին, նախքան կմտածեն դրանք Վերևին հաղորդելու և Վերևից լուծումներ փնտրելու մասին, ապա արդյո՞ք նման առաջնորդողներն ու աշխատողները կատարել են իրենց պարտականությունները։ (Ոչ։) Սա պարտականությունների մեջ լուրջ թերացում է։ Նման առաջնորդողներն ու աշխատողները ոչ միայն չեն լուծել խնդիրները, այլև դրա փոխարեն կորուստներ են պատճառել Աստծու տան մարդկային և նյութական ռեսուրսներին, ինչպես նաև ահռելի խոչընդոտ են ստեղծել եկեղեցու աշխատանքի համար։ Առաջնորդողների և աշխատողների կողմից պարտականությունների մեջ թերացման, անփութության, թմրածության և բթամտության պատճառով և այն պատճառով, որ ի վիճակի չեն ժամանակին բացահայտելու և լուծելու աշխատանքի ընթացքում առաջացող բազմաթիվ խնդիրներ և նույնիսկ չեն կարողանում ժամանակին դրանք հաղորդել Վերևին և լուծումներ փնտրել Վերևից, շատ առաջադրանքներ ստիպված վերափոխվում են, իսկ վերափոխելուց հետո ավելի շատ խնդիրներ են առաջանում՝ սկզբունքները գտնելու անկարողության պատճառով։ Երբ ամեն ինչ այսպես է շարունակվում, աշխատանքի ավարտի ժամկետը երկարաձգվում է, և այն գործը, որը պետք է մեկ ամիս տևեր, երեք ամիս է պահանջում ավարտին հասցվելու համար, իսկ այն գործը, որը պետք է երեք ամիս տևեր, ութ կամ ինը ամիս է պահանջում ավարտին հասցվելու համար. սա ուղղակիորեն կապված է առաջնորդողների և աշխատողների կողմից իրական աշխատանք չկատարելու հետ։ Քանի որ առաջնորդողներն ու աշխատողները պատասխանատվություն չեն կրում իրենց աշխատանքի համար, այսինքն՝ ի վիճակի չեն ժամանակին գտնելու և շտկելու խնդիրները, երբ դրանք առաջանում են, աշխատանքի տարբեր հարցեր շարունակում են արդյունքների չհասնել և մնում են կաթվածահար վիճակում։ Իսկ ո՞վ է ուղղակիորեն պատասխանատու այս խնդրի համար։ (Առաջնորդողներն ու աշխատողները։) Հետևաբար, առաջնորդողների և աշխատողների համար շատ կարևոր է իրական աշխատանք կատարելը և նաև շատ կարևոր է խնդիրներ բացահայտելը իրական աշխատանք կատարելիս։ Երբեմն առաջնորդողներն ու աշխատողները խնդիրներ են բացահայտում, բայց չգիտեն՝ ինչպես լուծել, և այնուամենայնիվ, ի վիճակի են ժամանակին հաղորդելու Վերևին և լուծումներ փնտրելու Վերևից՝ դրանք լուծելու համար, ինչն էլ ավելի կարևոր է։ Շատ առաջնորդողներ և աշխատողներ մտածում են. «Մենք աշխատելու մեր սեփական ձևերն ունենք։ Վերևը պարզապես պետք է մեզ ասի սկզբունքները, և մնացած իրական աշխատանքն ինքներս կանենք։ Եթե որևէ դժվարության ենք բախվում, բավական է, որ պարզապես հաղորդակցվենք և աղոթենք միասին ներքևում»։ Ինչ վերաբերում է խնդիրների լուծման ուժեղ կողմերին, կամ արդյոք նրանց լուծումները հիմնավոր են կամ արդյունավետ, միօրինակ կերպով բոլորովին չեն հոգում կամ հարցնում այս բաների մասին։ Սա այն անպատասխանատու վերաբերմունքն է, որ նրանք տածում են աշխատելիս, և ի վերջո սա նշանակում է, որ եկեղեցում աշխատանքի բոլոր հարցերը չեն կարող սահուն առաջընթաց ունենալ և պարունակում են լուրջ խնդիրներ, որոնք չեն լուծվում։ Սա այն հետևանքն է, որն առաջանում է առաջնորդողների և աշխատողների որակի չափազանց ցածր լինելուց կամ էլ նրանց պատասխանատվություն չկրելուց և իրական աշխատանք չկատարելուց։

Մի քանի տեսակի կեղծ առաջնորդողների կտրում՝ ութերորդ պատասխանատվության հիման վրա

I. Կեղծ առաջնորդողներ, որոնք կեղծ հոգևոր են

Նախորդ անգամ հաղորդակցվեցինք այն մասին, թե ինչ են շփոթություններն ու դժվարությունները, և սահմանեցինք որոշակի խնդիրներ, որոնք պետք է ժամանակին հաղորդվեն, և որոնց համար պետք է ժամանակին լուծումներ փնտրվեն։ Հիմնականում գոյություն ունի խնդիրների երկու գլխավոր տեսակ։ Մի տեսակն աշխատանքի մեջ այն խնդիրներն են, որոնցում մարդիկ վստահ չեն կամ որոնց մեջ թափանցել չեն կարողանում։ Երբ խոսքը վերաբերում է այս խնդիրներին, մարդկանց համար շատ դժվար է լինում ընկալել սկզբունքները։ Թեև գուցե հասկանում են սկզբունքները վարդապետական առումով, բայց չգիտեն՝ ինչպես կիրարկել կամ կիրառել դրանք։ Այս խնդիրները վերաբերում են շփոթություններին։ Մյուս տեսակն իրական դժվարություններն ու խնդիրներն են, որոնք մարդիկ չգիտեն՝ ինչպես լուծել։ Այս տեսակը որոշ չափով ավելի լուրջ է՝ համեմատած շփոթությունների հետ, և դրանք խնդիրներ են, որոնց մասին առաջնորդողներն ու աշխատողները նույնպես պետք է հաղորդեն և լուծումներ փնտրեն։ Նախորդ անգամ հիմնականում հաղորդակցվեցինք այն մասին, որ առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունն է հաղորդել և փնտրել, թե ինչպես լուծել աշխատանքի ընթացքում հանդիպող խնդիրները, և դրական տեսանկյունից հաղորդակցվեցինք որոշակի բաների մասին, որոնք առաջնորդողներն ու աշխատողները պետք է անեն և որոնց վրա պետք է ուշադրություն դարձնեն։ Այսօր մանրամասն կվերլուծենք, թե ինչ դրսևորումներ ունեն կեղծ առաջնորդողներն ութերորդ կետի վերաբերյալ և արդյոք անում են այն աշխատանքը, որը պետք է անեն առաջնորդողները, և կատարում են այն պարտականությունները, որոնք պետք է կատարեն առաջնորդողները։ Երբ խոսքը վերաբերում է աշխատանքի ընթացքում հանդիպող խնդիրների լուծմանը, կեղծ առաջնորդողներն, անշուշտ, իրավասու չեն այս հարցում. չեն կարողանում կատարել աշխատանքի այս կողմը և չեն կարողանում կատարել այս պարտականությունը։ Կա կեղծ առաջնորդողների մի տեսակ, որն աշխատելիս պատկերացում է տածում՝ մտածելով. «Ես աշխատելիս չեմ զբաղվում այդ ձևականություններով, ոչ էլ ուշադրություն եմ դարձնում այնպիսի բաների, ինչպիսիք են գիտելիքը, ուսումը, հմտությունները կամ դոգմաները։ Պարզապես հավաստիանում եմ, որ հավաքույթների ժամանակ հստակորեն հաղորդակցվում եմ Աստծու խոսքերի ճշմարտության շուրջ, և դա բավական է։ Ամեն շաբաթ երկու հավաքույթ եմ անցկացնում փոքր խմբերի համար, երկու շաբաթը մեկ մեկ հավաքույթ եմ անցկացնում առաջնորդողների և աշխատողների համար և ամեն ամիս՝ մեկ մեծ հավաքույթ բոլոր եղբայրների և քույրերի համար։ Բավական է, որ լավ կազմակերպեմ այս բոլոր տեսակի հավաքույթները»։ Սա աշխատանք կատարելու նրանց հիմքն ու մեթոդն է։ Այս տեսակի առաջնորդողն ու աշխատողը պարզապես շարունակաբար կրթվում են քարոզներ կարդալու մեջ, և մեծ ջանք են գործադրում բառերով և վարդապետություններով զինվելու համար. պատրաստում են ակնարկներ, բովանդակություն, օրինակներ և ճշմարտություններ՝ յուրաքանչյուր հավաքույթի համար հաղորդակցվելու նպատակով և նաև պատրաստում են որոշ ծրագրեր՝ որոշ մարդկանց վիճակներն ու խնդիրները լուծելու համար։ Կարծում են, որ որպես առաջնորդող կամ աշխատող՝ պարզապես պետք է լավ քարոզեն և այդժամ կատարած կլինեն իրենց պարտականությունները։ Կարծում են, որ կարիք չունեն անհանգստանալու այլ բաներով, օրինակ՝ արդյոք ավետարանը քարոզելու ձևը հարիր է, թե ոչ, կամ ինչպես է նշանակվում եկեղեցու անձնակազմը, կամ արդյոք այն անձնակազմը, որը կատարում է տարբեր տեսակի մասնագիտական աշխատանքներ, իրավասու է և համապատասխանում է չափանիշին։ Հավատում են, որ բավական է պարզապես թույլ տալ, որ վերակացուները զբաղվեն այս հարցերով։ Հետևաբար, ուր էլ գնա այս տեսակի մարդը, կենտրոնանում է հավաքույթների և քարոզներ կարդալու վրա, և անկախ այն բանից, թե ինչ տեսակի հավաքույթ է անցկացվում, նա միշտ քարոզ է կարդում։ Արտաքուստ առաջնորդում է մարդկանց Աստծու խոսքերը կարդալու և օրհներգեր երգել սովորելու մեջ և երբեմն խոսում է աշխատանքի մասին։ Այս տեսակի մարդը գիտի այն խնդիրների մասին, որոնց շուրջ հաճախ հաղորդակցվում են, օրինակ՝ Աստծու խոսքերից որոնք պետք է օգտագործվեն՝ տարբեր տեսակի մարդկանց հանդիպած խնդիրների հետ համեմատելու համար, ինչպես նաև, թե ինչու են մարդիկ թույլ զգում, և ինչ վիճակներ են ծագել նրանց մեջ, և Աստծու խոսքերի որ ճշմարտությունների շուրջ պետք է հաղորդակցվել՝ այս բաները լուծելու համար։ Կարճ ասած, նրանց քարոզներն ու հաղորդակցությունները շոշափում են ճշմարտության և կիրարկման բազմաթիվ կողմեր. որոշները վերաբերում են էտմանը, որոշները՝ փորձություններին և զտմանը, որոշներն՝ Աստծու խոսքերն աղոթք-ընթերցելուն, որոշները՝ դատաստանն ու հանդիմանությունը փորձառաբար ապրելուն և այլն. Նրանք կարող են մի փոքր հաղորդակցվել ճշմարտության տարբեր կողմերի շուրջ։ Երբ հանդիպում են նոր հավատացյալների հետ, քարոզներ են կարդում նոր հավատացյալների համար, իսկ երբ հանդիպում են այնպիսի մարդկանց հետ, որոնք երկար տարիներ հավատում են Աստծուն, կարող են որոշ քարոզներ կարդալ կյանքի մուտքի վերաբերյալ։ Բայց երբ խոսքը վերաբերում է որևէ մասնագիտական հմտություն պահանջող աշխատանքի, երբեք չեն հարցնում աշխատանքի մասին կամ չեն ուսումնասիրում դրա հետ կապված բաներ, առավել ևս չեն հետևում, չեն մասնակցում կամ չեն խորանում աշխատանքի որևէ հարցի մեջ՝ խնդիրներ լուծելու համար։ Իրենց աչքերում՝ քարոզներ կարդալով, Աստծու խոսքերը կարդալով և օրհներգեր սովորելով աշխատանք են կատարում, և սրանք են առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները։ Բացի սրանից, մնացած բոլոր աշխատանքներն անկարևոր են, ուրիշների գործն են և ոչ մի կապ չունեն իրենց հետ, և քանի դեռ կարող են լավ քարոզներ կարդալ, կարող են հանգիստ լինել։ Ի՞նչ է նշանակում «հանգիստ լինել»։ Նշանակում է, որ հավաքույթն ավարտելը նույնն է, ինչ իրենց աշխատանքն ավարտելը, և երբ հանգստանալու ժամանակն է, հանգստանում են։ Անկախ այն բանից, թե ինչ խնդիրներ են առաջանում եկեղեցու աշխատանքում, անտեսում են դրանք, և երբ մարդիկ փնտրում են նրանց խնդիր լուծելու համար, նրանց շատ դժվար է գտնել։ Որքան էլ աշխատանքի զբաղվածությունը մեծանա, նրանք պետք է իրենց կեսօրվա քունն առնեն և տրվում են հարմարավետությանը, մինչդեռ ուրիշները կարող են տառապանք կրել և գին վճարել։ Նրանք մտածում են. «Ավարտել եմ քարոզելը, հավաքույթն ավարտվել է, և ասել եմ այն ամենը, ինչ պետք է ասեի ձեզ։ Էլ ի՞նչ եք ուզում, որ ասեմ։ Իմ աշխատանքն ավարտված է։ Մնացածը ձեր գործն է։ Ես ձեզ ասել եմ Աստծու խոսքերը, ուստի պարզապես գործեք սկզբունքների համաձայն։ Ինչ վերաբերում է ցանկացած խնդրի, որն առաջանում է, դա ձեր գործն է և ոչ մի կապ չունի ինձ հետ։ Ինքներդ պետք է գնաք Աստծու առաջ և աղոթեք, հավաքվեք և հաղորդակցվեք՝ խնդիրները լուծելու համար։ Մի՛ եկեք ինձ փնտրելու»։ Երբ հավաքույթն ավարտվում է, երբեք ոչ մեկին չեն ստիպում հարցեր տալ, երբեք չեն ցանկանում լուծել խնդիրներ, առավել ևս երբևէ ի վիճակի չեն բացահայտելու որևէ խնդիր։ Հավաքույթից հետո իրենց աշխատանքն ավարտված են համարում և քնում են, ուտում ու զբաղվում ժամանցով՝ կանոնավոր ժամերի։ Մի՞թե նրանք կեղծ առաջնորդողներ չեն, որոնք բացարձակապես ոչ մի իրական աշխատանք չեն կատարում։ (Այդպիսին են։)

Կան դեպքեր, երբ առաջնորդողը կամ աշխատողն իր պաշտոնում է վեց ամիս, և բացի նրանցից, ովքեր ավելի մոտ են նրան և կարող են հաճախ տեսնել, եղբայրների և քույրերի մեծ մասն ի վիճակի չէ տեսնելու նրան։ Պարզապես հաճախ լսում են, թե ինչպես է առցանց քարոզներ կարդում, սակայն երբ խնդիր է առաջանում, առաջնորդողը կամ աշխատողը չի լուծում դա։ Որոշ եղբայրներ և քույրեր իրենց պարտավորությունների մեջ բախվում են դժվարությունների, որոնք չգիտեն՝ ինչպես լուծել և այնքան են անհանգստանում, որ չեն կարողանում հանգիստ նստել, իսկ երբ գնում են իրենց առաջնորդողին փնտրելու, չեն կարողանում գտնել նրան։ Կարո՞ղ է այս տեսակի առաջնորդողը լավ աշխատանք կատարել։ Եղբայրներն ու քույրերը գաղափար անգամ չունեն, թե ինչն է իրենց առաջնորդողին ամեն օր այդքան զբաղված պահում, կա խնդիրների և դժվարությունների մեծ կույտ, և նրանք չգիտեն, թե իրենց առաջնորդողը երբ կգա դրանք լուծելու։ Բոլորն անհամբերությամբ սպասում են, որ առաջնորդողն օգնության կգա, և այնուամենայնիվ, որքան էլ սպասում են, առաջնորդողը երբեք չի հայտնվում։ Նման առաջնորդողներն ու աշխատողները շատ խուսափողական են և լավ են թաքնվելուց։ Շատ լավ են քարոզներ կարդում, իսկ քարոզ կարդալուց հետո գեղեցիկ հագնվում են և ոչ մի աշխատանք չեն կատարում՝ սքողվելով մի տեղ, որտեղ կարող են տրվել հարմարավետությանը։ Եվ չնայած այս ամենին, դեռևս մտածում են, որ շատ լավ և պատշաճ կերպով են աշխատում։ Կարծում են, որ չեն ծուլանում, որ կարդացել են իրենց քարոզները, անցկացրել են հավաքույթները, ասել են այն ամենը, ինչ պետք է ասեին և բացատրել են այն ամենը, ինչ պետք է բացատրեին։ Երբեք չեն ցանկանում խորապես ներգրավվել եղբայրների և քույրերի հետ՝ աշխատանքին հետևելու և մասնակցելու համար, օգնել նրանց՝ ստուգումներ իրականացնելով և օգնել նրանց ժամանակին կարգավորել և լուծել խնդիրներ։ Եթե բախվում են մի խնդրի, որը չեն կարողանում լուծել, չգիտեն, որ պետք է հաղորդեն այն Վերևին և լուծում փնտրեն Վերևից։ Նաև չեն խորհում իրենք իրենց. «Կարո՞ղ են արդյոք եղբայրներն ու քույրերը պահպանել սկզբունքները՝ հաղորդակցության ժամանակ դրանք լսելուց հետո։ Եվ երբ աշխատանքի մեջ կրկին բախվեն դժվարությունների և շփոթությունների, արդյո՞ք կկարողանան կառչել ճշմարտությունից և հարցերը կարգավորել սկզբունքների համաձայն։ Ավելին, ո՞վ է դրական դեր խաղում աշխատանքի մեջ։ Եվ ովքե՞ր են բացասական դեր խաղում։ Եվ արդյո՞ք կան մարդիկ, որոնք խաթարումներ և անհանգստություններ են առաջացնում, կամ մարդիկ, որոնք փչացնում են բաները, կամ անհեթեթ մարդիկ, որոնք միշտ վատ գաղափարներ են առաջ քաշում։ Աշխատանքն ինչպե՞ս է առաջ ընթացել վերջերս»։ Միօրինակ կերպով չեն անհանգստանում կամ հարցնում նման հարցերի մասին։ Նման մարդիկ արտաքուստ կարծես թե աշխատանք են կատարում. քարոզներ են կարդում, հավաքույթներ են անցկացնում, պատրաստում են քարոզների նախագծեր և ակնարկներ և նույնիսկ աշխատանքային հաշվետվություններ են գրում։ Որոշ առաջնորդողներ նաև հաճախ քարոզներ են գրում իրենց կյանքի փորձառությունների վերաբերյալ։ Մնում են իրենց սենյակներում և երեք կամ հինգ օր անընդմեջ գրում և նույնիսկ կարիք ունեն, որ ինչ-որ մեկը հատուկ ջուր լցնի իրենց համար և ուտելիք բերի իրենց, և ուրիշ ոչ ոք ի վիճակի չէ տեսնելու նրանց։ Եթե ասում ես, որ իրական աշխատանք չեն կատարում, անարդարացիորեն մեղադրված են զգում. «Ինչպե՞ս թե իրական աշխատանք չեմ կատարում։ Ապրում եմ եղբայրների և քույրերի հետ և միշտ հավաքույթներ եմ անցկացնում ու քարոզներ եմ կարդում։ Այնքան եմ քարոզներ կարդում, որ բերանս չորանում է, և երբեմն նույնիսկ մինչև ուշ գիշեր արթուն եմ մնում»։ Արտաքուստ իսկապես զբաղված են թվում և ոչ անգործ. շատ քարոզներ են կարդում և մեծ ջանք են գործադրում խոսելու և գրելու վրա, կանոնավոր կերպով փոխանցում են հաղորդագրություններ և նամակներ և փոխանցում են Վերևի պահանջած սկզբունքները և նաև լրջորեն և համբերատարությամբ հաղորդակցվում են և ընդգծում են բովանդակությունը հավաքույթների ժամանակ։ Իսկապես շատ են խոսում, բայց երբեք չեն մասնակցում կոնկրետ աշխատանքի, երբեք չեն հետևում աշխատանքին, և երբեք որևէ խնդրի չեն առերեսվում եղբայրների և քույրերի հետ միասին։ Եթե նրանց հարցնում ես, թե ինչ առաջընթաց ունի այսինչ աշխատանքը, կամ ինչպիսին են աշխատանքի արդյունքները, չգիտեն և ստիպված են նախ գնալ ինչ-որ մեկին հարցնելու։ Եթե հարցնում ես, թե արդյոք նախորդ անգամվա խնդիրները լուծվել են, ասում են, որ հավաքույթ են անցկացրել և հաղորդակցվել են սկզբունքների շուրջ։ Ենթադրենք՝ այնուհետև հարցնում ես նրանց. «Արդյո՞ք եղբայրներն ու քույրերը ճշմարտապես հասկացան ճշմարտության սկզբունքների շուրջ ձեր հաղորդակցվելուց հետո։ Արդյո՞ք դեռևս հնարավոր է, որ մոլորվեն։ Նրանցից ո՞վ ունի սկզբունքների համեմատաբար ավելի լավ հասկացողություն, ո՞վ է ավելի գիտակ մասնագիտական հմտությունների մեջ և ո՞վ ունի ավելի լավ որակ և արժանի է մշակվելու»։ Նրանք չգիտեն այս հարցերից ոչ մեկի պատասխանը, ոչինչ չգիտեն այդ ամենի մասին։ Երբ էլ որ հարցնես աշխատանքի կարգավիճակի մասին, ասում են. «Ես հաղորդակցվել եմ սկզբունքների շուրջ, հենց նոր ավարտեցի հավաքույթը և հենց նոր էտեցի նրանց։ Նրանք հանձնառություն են ստանձնել և վճռականություն ունեն այս աշխատանքը լավ կատարելու»։ Բայց երբ խոսքը վերաբերում է այն բանին, թե ինչպես է առաջ ընթանում հետագա աշխատանքը, գաղափար անգամ չունեն։ Որպես առաջնորդողներ և աշխատողներ՝ նրանք կարո՞ղ են համարվել չափանիշին համապատասխան։ (Ոչ։) Այս տեսակի առաջնորդողի ու աշխատողի աշխատելաձեւը պարզապես Աստծու խոսքերը կարդալն է և մարդկանց որոշ բառեր և վարդապետություններ քարոզելը, սակայն նրանք ուշադրություն չեն դարձնում իրական խնդիրների լուծմանը և առավել ևս վախենում են դրանք Վերևին հաղորդելուց և Վերևից լուծումներ փնտրելուց. շատ են վախենում, որ Վերևը կիմանա, թե ինչ է իրենց իրական իրավիճակը։ Ի՞նչ է նման գործողությունների բնույթը։ Ինչպիսի՞ մարդ են իրենց էության առումով։ Եթե ճշգրիտ ասենք, նման մարդիկ տիպիկ փարիսեցիներ են։ Փարիսեցիների դրսևորումները հետևյալն են. զբաղվում են արժանապատիվ արտաքին գործողություններով, խոսքում եւ պահվածքում նրբակիրթ են, իրենց բոլոր խոսքերն ու գործողությունները հիմնում Աստվածաշնչի վրա և երբ հանդիպում և խոսում են մարդկանց հետ, Աստվածաշնչից խոսքեր են արտասանում և կարող են անգիր ասել Աստվածաշնչի շատ տողեր։ Կեղծ առաջնորդողները ճիշտ նույնն են, ինչ փարիսեցիները. արտաքուստ չեք կարող նրանց մեջ որևէ թերություն գտնել, և հատկապես հոգևոր տեսք ունեն։ Չեք կարող նրանց մեջ հայտնաբերել որևէ խնդիր արտաքին խոսքից, գործողություններից և վարքագծից, սակայն նրանք ի վիճակի չեն լուծելու եկեղեցու աշխատանքում առկա բազմաթիվ խնդիրներ։ Ուրեմն այդ դեպքում ի՞նչ է նշանակում այս «հոգևոր»-ը։ Խիստ իմաստով՝ դա կեղծ հոգևորություն է։ Նման կեղծ հոգևոր մարդիկ ամեն օր իրենց այնքան զբաղված են պահում՝ խմբից խումբ անցնելով՝մեծ թե փոքր, Աստծու խոսքերը քարոզելով ամենուր, ուր գնում են։ Արտաքուստ այնպես են երևում, կարծես սիրում են Աստծու խոսքերն ավելի շատ, քան որևէ մեկը, որ ավելի շատ ջանք են գործադրում Աստծու խոսքերի վրա, քան որևէ մեկը, որ ավելի գիտակ են Աստծու խոսքերում, քան որևէ մեկը, և կարող են անգիր ասել Աստծու խոսքերի ցանկացած էական հատվածի էջը։ Եթե ինչ-որ մեկը բախվում է խնդրի, տալիս են նրան Աստծու խոսքերի համապատասխան հատվածի էջը և ասում են, որ գնա ու կարդա։ Արտաքուստ այնպես են երևում, կարծես Աստծու խոսքերը որպես իրենց չափանիշ են ընդունում ամեն ինչում, վկայություն են կրում Աստծու խոսքերի համար, երբ բաներ են պատահում իրենց, և կարծես թե նրանց հետ կապված ոչ մի խնդիր չկա։ Բայց երբ ուշադիր նայում ես նրանց կատարած աշխատանքին, արդյո՞ք ի վիճակի են բացահայտելու և լուծելու խնդիրները՝ այս բառերն ու վարդապետությունները քարոզելիս։ Եթե ճշմարտության շուրջ հաղորդակցվելու միջոցով գտնում են մի խնդիր, որը նախկինում չէր բացահայտվել աշխատանքի որևէ հարցում, և լուծում են խնդիրներ, որոնք ուրիշները չէին կարող, ապա սա ցույց է տալիս, որ հասկանում են Աստծու խոսքերը և հստակորեն հաղորդակցվում են ճշմարտության շուրջ։ Կեղծ հոգևոր մարդիկ սրա ճիշտ հակառակն են։ Անգիր են անում Աստծու խոսքերը և քարոզում են ամենուր, և նրանց մտքերն ու սրտերը լցված են Աստծու խոսքերով։ Սակայն անկախ այն բանից՝ մեծ խնդիր է առաջանում աշխատանքի մեջ, թե փոքր, չեն կարողանում տեսնել կամ բացահայտել դա։ Հավաքույթների վերջում ամենաշատը վախենում են, որ ինչ-որ մեկն իրական խնդիր կբարձրացնի և կխնդրի լուծել դա, և ահա թե ինչու անմիջապես հեռանում են, երբ հավաքույթներն ավարտվում են՝ մտածելով. «Եթե ինչ-որ մեկն ինձ հարց տա, և չկարողանամ պատասխանել, ապա դա այնքան անհարմար և ամոթալի կլինի»։ Սա նրանց իրական հասակն ու ճշմարիտ վիճակն է։

Մտածեք, թե ձեր շուրջը գտնվող որ առաջնորդողներն ու աշխատողներն են լավ հաղորդակցվում ճշմարտության շուրջ՝ խնդիրներ լուծելու համար և ի վիճակի են ինտեգրվելու եղբայրների և քույրերի հետ ու նրանց հետ միասին առաջ տանելու աշխատանքը՝ իրենց պարտավորությունները կատարելիս. այս առաջնորդողներն ու աշխատողներն ի վիճակի են կատարելու իրենց պարտավորությունները։ Մտածեք, թե ձեր շուրջը գտնվող որ առաջնորդողներն ու աշխատողներն են լավ բացահայտում և լուծում խնդիրները, և ամենաշատը կենտրոնանում են իրական աշխատանք կատարելու վրա և ամենաշատ արդյունքներն են ստանում իրենց աշխատանքում. այս առաջնորդողներն ու աշխատողները հավատարիմ մարդիկ են, ովքեր շատ պատասխանատու և բարեխիղճ են։ Ընդհակառակը, եթե առաջնորդողը գերազանց քարոզում է բառեր և վարդապետություններ և քարոզում է տրամաբանորեն և կազմակերպված, կենտրոնական կետով և բովանդակությամբ և կառուցվածքային ձևով, և մարդիկ ոգևորված են նրա քարոզներով, սակայն նա միշտ խուսափում է եղբայրներից և քույրերից, միշտ վախենում է, որ եղբայրներն ու քույրերը հարցեր կտան, և վախենում է լուծել և կարգավորել խնդիրները եղբայրների և քույրերի հետ միասին, ապա այդ առաջնորդողը կեղծ հոգևոր է և կեղծ առաջնորդող է։ Ինչպիսի՞ մարդիկ են ձեր շուրջը գտնվող առաջնորդողներն ու վերակացուները։ Սովորաբար, բացի հավաքույթների մասնակցելուց և քարոզներ կարդալուց, արդյո՞ք հետևում են և մասնակցում են աշխատանքին, արդյո՞ք ի վիճակի են հաճախակի բացահայտելու և լուծելու աշխատանքի մեջ եղած խնդիրները, թե՞ պարզապես անհետանում են հավաքույթներին երևալուց հետո։ Կեղծ հոգևոր կեղծ առաջնորդողները միշտ վախենում են քարոզելու բան չունենալուց և ասելու բան չունենալուց, երբ հանդիպում են եղբայրներին և քույրերին, ուստի մարզվում են Աստծու խոսքերն անգիր անելու և իրենց սենյակներում քարոզներ կարդալու մեջ։ Հավատում են, որ քարոզներ կարդալը մի բան է, որը կարելի է սովորել, և մի բան, որին կարելի է հասնել անգիր անելու միջոցով, ինչպես գիտելիք ձեռք բերելը կամ համալսարան հաճախելը, և որ պետք է աչքի լույսը թափեն սովորելով։ Մի՞թե այս կեղծ առաջնորդողների տածած այս հասկացողությունը խեղաթյուրված չէ։ (Այո, այդպես է։) Նման մարդիկ վարդապետություններ են քարոզում իրենց բարձր դիրքից և զբաղվում են որոշ անկարևոր հարցերով, իսկ հետո կարծում են, որ առաջնորդության աշխատանք են կատարում։ Երբեք չեն գնում աշխատանքի վայր՝ աշխատանքն ուղղորդելու կամ խնդիրներ լուծելու համար, այլ փոխարենը հաճախ նստում են իրենց սենյակներում՝ «մեկուսանալով՝ իրենց ինքնակատարելագործման վրա կենտրոնանալու համար», զինվելով Աստծու խոսքերով։ Մի՞թե սա անհրաժեշտ է։ Ի՞նչ հանգամանքներում կարող են առաջնորդողներն ու աշխատողները եկեղեցու աշխատանքը և եղբայրներին ու քույրերին ժամանակավորապես մի կողմ դնել և գնալ զինվելու ճշմարտությամբ։ Երբ աշխատանքն զբաղված չէ, և բոլոր խնդիրները, որոնք պետք է լուծվեին, լուծվել են, և ուշադրություն պահանջող բոլոր հարցերը և սկզբունքները, որոնք պետք է բացատրվեին, բացատրվել են, և եղբայրներն ու քույրերը չունեն որևէ հարց կամ դժվարություն, և ոչ ոք անհանգստություններ և խաթարումներ չի առաջացնում, և աշխատանքը կարող է սահուն առաջ ընթանալ, և այլևս չկան խոչընդոտներ, ապա առաջնորդողներն ու աշխատողները կարող են ընթերցել Աստծու խոսքերը և զինվել ճշմարտությամբ. միայն սա է իրական աշխատանք կատարելը։ Կեղծ առաջնորդողներն այսպես չեն աշխատում. միշտ կենտրոնանում են իրենց ուշադրության կենտրոնում դնելու վրա և պարզապես ցուցադրվելու համար կատարում են որոշակի շատ տեսանելի աշխատանք, որ ուրիշները կարողանան տեսնել։ Եթե կարողանում են գտնել որոշակի նոր լույս Աստծու խոսքերն ընթերցելիս կամ քարոզ լսելիս, զգում են, որ ինչ-որ բան են ձեռք բերել, որ ունեն ճշմարտության իրականությունը և հետո շտապ փնտրում են ուրիշների համար քարոզ կարդալու հնարավորություն։ Վարդապետություններ են քարոզում համակարգված, տրամաբանորեն և կազմակերպված կերպով, կենտրոնական կետով և բովանդակությամբ, և այնպիսի ձևով, որն ավելի հզոր և խորն է, քան հայտնի մարդու ելույթը կամ ակադեմիական դասախոսությունը, և բավականին գոհ են զգում դրանից։ Եվ այնուամենայնիվ խորհում են մտքում. «Ի՞նչ եմ քարոզելու հաջորդ անգամ այս քարոզն ավարտելուց հետո։ Ուրիշ ոչինչ չունեմ»։ Եվ այսպես, շտապում են և կրկին «մեկուսանում են՝ իրենց ինքնակատարելագործման վրա կենտրոնանալու համար»՝ փնտրելով խորը վարդապետություններ։ Նրանց երբեք չեն տեսնում եկեղեցու աշխատանքի վայրում, և երբ մարդիկ դժվարություններ են ունենում և սպասում են, որ դրանք լուծվեն, այս կեղծ առաջնորդողներին ոչ մի տեղ հնարավոր չէ գտնել։ Մի՞թե կեղծ առաջնորդողներն անվստահ և անհանգիստ չեն զգում։ Չեն կարողանում լուծել իրական խնդիրներ և այնուամենայնիվ դեռ ցանկանում են վեհ քարոզներ կարդալ՝ ցուցադրվելու համար։ Այս մարդիկ ամոթի զգացում չունեն։

Բոլոր կեղծ առաջնորդողները կարող են բառեր և վարդապետություններ քարոզել, նրանք բոլորը կեղծ հոգևոր են, չեն կարող որևէ իրական աշխատանք կատարել և չեն հասկանում ճշմարտությունը՝ չնայած երկար տարիներ Աստծուն հավատալուն․ կարելի է ասել, որ չունեն հոգևոր հասկացողություն։ Կարծում են, թե եկեղեցու առաջնորդող լինելը նշանակում է, որ պարզապես պետք է քարոզեն որոշ բառեր և վարդապետություններ, բղավեն որոշ կարգախոսներ և մի փոքր բացատրեն Աստծու խոսքերը, և այդ ժամանակ մարդիկ կհասկանան ճշմարտությունը։ Նրանք չգիտեն, թե ինչ է նշանակում աշխատանք կատարել, չգիտեն, թե հատկապես որոնք են առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները, և չգիտեն, թե հատկապես ինչու է Աստծու տունն ընտրում ինչ-որ մեկին որպես առաջնորդող կամ աշխատող, կամ հատկապես ինչ խնդիրներ է նախատեսված լուծել դրանով։ Ուստի անկախ այն բանից, թե ինչպես է Աստծու տունը հաղորդակցվում, որ առաջնորդողներն ու աշխատողները պետք է հետևեն աշխատանքին, ստուգեն աշխատանքը և վերահսկեն աշխատանքը, որ պետք է ժամանակին բացահայտեն և լուծեն աշխատանքի մեջ առկա խնդիրները և այլն, նրանք այս ամենից ոչինչ չեն ընկալում և չեն հասկանում։ Ի վիճակի չեն հասնելու կամ իրագործելու այն պահանջները, որ Աստծու տունն ունի առաջնորդողների և աշխատողների համար, և չեն կարողանում հասկանալ պարտավորությունների կատարման հետ կապված մասնագիտական հմտություններին վերաբերող խնդիրներ, ինչպես նաև վերակացուներ ընտրելու սկզբունքի հարցը և այլն, և նույնիսկ եթե գիտեն այս խնդիրների մասին, միևնույն է, ի վիճակի չեն կարգավորելու դրանք։ Հետևաբար, նման կեղծ առաջնորդողների առաջնորդության ներքո եկեղեցու աշխատանքում առաջացող բոլոր տեսակի խնդիրները չեն կարող լուծվել։ Ոչ միայն մասնագիտական հմտություններին վերաբերող խնդիրները, որոնց Աստծու ընտրյալ մարդիկ բախվում են իրենց պարտավորությունները կատարելիս, այլև Աստծու ընտրյալ մարդկանց կյանքի մուտքի դժվարությունները տևականորեն մնում են չլուծված, և երբ որոշ առաջնորդողներ և աշխատողներ կամ տարբեր աշխատանքների վերակացուներ ի վիճակի չեն իրական աշխատանք կատարելու, ժամանակին չեն պաշտոնազրկվում, կամ պարտականությունները ժամանակին չեն կարգավորվում և այլն։ Այս խնդիրներից ոչ մեկը չի լուծվում ժամանակին, և հետևաբար եկեղեցում տարբեր աշխատանքների արտադրողականությունը շարունակաբար նվազում է, իսկ աշխատանքի արդյունավետությունն էլ ավելի է վատանում։ Անձնակազմի առումով նրանք, ովքեր որոշ չափով օժտված են և լավ են խոսում, դառնում են առաջնորդողներ և աշխատողներ, մինչդեռ նրանք, ովքեր սիրում են ճշմարտությունը, ովքեր կարող են խորասուզվել ծանր աշխատանքի մեջ և փութաջանորեն աշխատել առանց գանգատվելու, չեն առաջխաղացվում և չեն զարգացվում, և նրանց վերաբերվում են որպես տքնողների, և տարբեր տեխնիկական անձնակազմեր, որոնք ունեն որոշակի ուժեղ կողմեր, ողջամիտ կերպով չեն օգտագործվում։ Նաև, որոշ մարդիկ, որոնք անկեղծորեն են կատարում իրենց պարտավորությունը, չեն ստանում կյանքի մատակարարում, և ուստի ընկղմվում են բացասականության և թուլության մեջ։ Ավելին, անկախ այն բանից, թե որքան չարիք են գործում հակաքրիստոսներն ու չար մարդիկ, կեղծ առաջնորդողները կարծես չեն էլ տեսել դա։ Եթե ինչ-որ մեկը մերկացնում է չար մարդուն կամ հակաքրիստոսին, կեղծ առաջնորդողները նույնիսկ կասեն, որ պետք է սիրով վերաբերվեն այդ մարդուն և հնարավորություն տան ապաշխարելու։ Այդպես վարվելով՝ թույլ են տալիս չար մարդկանց և հակաքրիստոսներին չարիք գործել և անհանգստություններ առաջացնել եկեղեցում, և սա հանգեցնում է երկար ձգձգումների այս չար մարդկանց, չհավատացողներին և հակաքրիստոսներին հեռացնելու կամ վտարելու հարցում, իսկ նրանք շարունակում են չարիք գործել եկեղեցում և անհանգստացնել եկեղեցու աշխատանքը։ Կեղծ առաջնորդողներն ունակ չեն կարգավորելու և լուծելու այս խնդիրներից որևէ մեկը, ունակ չեն արդարացիորեն վերաբերվելու մարդկանց կամ ողջամիտ կերպով կարգավորելու աշխատանքը, այլ փոխարենն անխոհեմաբար են գործում և միայն որոշակի անօգուտ աշխատանք են կատարում, ինչի արդյունքում խառնաշփոթ և քաոս են ստեղծում եկեղեցու աշխատանքում։ Անկախ այն բանից, թե ինչպես է Աստծու տունը հաղորդակցվում ճշմարտության շուրջ, կամ ինչպես է շեշտում այն սկզբունքները, որոնց պետք է հետևել եկեղեցու աշխատանքն իրականացնելիս, սահմանափակելով նրանց, ովքեր պետք է սահմանափակվեն, և հեռացնելով նրանց, ովքեր պետք է հեռացվեն տարբեր տեսակի չարագործներից և չհավատացողներից, և առաջխաղացնելով ու զարգացնելով լավ որակ և ըմբռնելու կարողություն ունեցող մարդկանց և մարդկանց, որոնք կարող են ձգտել ճշմարտությանը, որոնք պետք է առաջխաղացվեն և զարգացվեն։ Թեև այս բաների շուրջ անթիվ անգամներ հաղորդակցվում են, բայց կեղծ առաջնորդողները չեն հասկանում կամ չեն ըմբռնում դրանք և պարզապես շարունակում են ամուր կառչել կեղծ հոգևոր տեսակետներից և «սիրող» մոտեցումներից։ Կեղծ առաջնորդողները հավատում են, որ իրենց լուրջ և համբերատար հրահանգների ներքո բոլոր տեսակի մարդիկ կանոնավոր կերպով կատարում են իրենց դերերն առանց քաոսի, և բոլորը բավականին շատ հավատ ունեն, պատրաստակամ են կատարել պարտավորությունները, չեն վախենում բանտ գնալուց և վտանգի հետ առերեսվելուց, և յուրաքանչյուր մարդ ունի տառապանք կրելու վճռականություն և չի ցանկանում Հուդա լինել։ Հավատում են, որ եկեղեցական կյանքում լավ մթնոլորտ ունենալը նշանակում է, որ լավ աշխատանք են կատարել։ Անկախ այն բանից, թե արդյոք եկեղեցում տեղի են ունենում չար մարդկանց կողմից անհանգստություններ առաջացնելու կամ չհավատացողների կողմից հերձվածություններ և մոլորություններ տարածելու դեպքեր, նրանք այս բաները խնդիրներ չեն համարում և դրանք լուծելու կարիք չեն տեսնում։ Երբ խոսքը վերաբերում է նրան, որ այն մարդը, որին վստահել են աշխատանքը, անխոհեմաբար է գործում՝ հիմնվելով սեփական կամքի վրա և անհանգստացնելով ավետարանչական աշխատանքը, կեղծ առաջնորդողներն էլ ավելի կույր են։ Ասում են. «Ես բացատրել եմ աշխատանքի սկզբունքները, որոնք պետք է բացատրեմ, և նորից ու նորից ասել եմ, թե ինչ պետք է անեն։ Եթե որևէ խնդիր է առաջանում, ապա դա ոչ մի կապ չունի ինձ հետ»։ Սակայն նրանք չգիտեն, թե արդյոք այդ մարդը ճիշտ մարդ է, չեն հոգում այդ մասին և չգիտեն, թե արդյոք այն, ինչ ասել են, երբ բացատրում և ասում էին այդ մարդուն, թե ինչ պետք է անի, կարող է դրական արդյունքների հասնել, կամ թե ինչ հետևանքներ կբերի։ Երբ էլ որ կեղծ առաջնորդողները հավաքույթ են անցկացնում, խոսում են բառերի և վարդապետությունների անվերջանալի հոսքով, բայց պարզվում է, որ ի վիճակի չեն լուծելու որևէ խնդիր։ Եվ այնուամենայնիվ դեռ հավատում են, որ մեծ աշխատանք են կատարում, դեռ գոհ են իրենք իրենցից և կարծում են, թե իրենք հրաշալի են։ Իրականում այն բառերն ու վարդապետությունները, որոնք խոսում են, կարող են միայն հիմարացնել այն բթամիտ մարդկանց, անխելք մարդկանց և անմիտ մարդկանց, որոնք տգետ են և ցածր որակ ունեն։ Այդ խոսքերը լսելուց հետո այս մարդիկ շփոթվում են և հավատում են, որ այն, ինչ ասել են կեղծ առաջնորդողները, այնքան ճիշտ է, որ նրանց ասածներից ոչինչ սխալ չէ։ Կեղծ առաջնորդողները կարող են միայն գոհացնել այս շփոթված մարդկանց և հիմնովին անկարող են լուծել իրական խնդիրներ։ Իհարկե, կեղծ առաջնորդողներն էլ ավելի անընդունակ են զբաղվելու մասնագիտական հմտություններին և գիտելիքներին վերաբերող խնդիրներով. նրանք լիովին անզոր են, երբ խոսքը վերաբերում է այս բաներին։ Վերցնենք օրինակ՝ Աստծու տան տեքստային աշխատանքը։ Սա այն աշխատանքն է, որն ամենաշատ գլխացավանքներն է պատճառում կեղծ առաջնորդողներին։ Չեն կարողանում ճշգրտորեն բացահայտել, թե որ մարդիկ ունեն հոգևոր հասկացողություն, լավ որակ և հարմար են տեքստային աշխատանք կատարելու համար, և ակնոցով և բարձր կրթական մակարդակով ցանկացած մարդու համարում են լավ որակ և հոգևոր հասկացողություն ունեցող և ուստի կարգավորում են, որ այդ մարդիկ կատարեն դա՝ ասելով. «Բոլորդ տաղանդավոր եք տեքստային աշխատանք կատարելու մեջ։ Ես չեմ հասկանում այս աշխատանքը, ուստի դա ամբողջությամբ ձեր ուսերին է։ Աստծու տունն ուրիշ ոչինչ չի պահանջում ձեզանից, միայն այն, որ օգտագործեք ձեր ուժեղ կողմերը, ոչինչ չթաքցնեք և ներդնեք այն ամենը, ինչ սովորել եք։ Պետք է իմանաք երախտապարտ լինել և շնորհակալություն հայտնել Աստծուն ձեզ բարձրացնելու համար»։ Մի կույտ անարդյունավետ և մակերեսային խոսքեր ասելուց հետո կեղծ առաջնորդողներն զգում են, որ աշխատանքը կարգավորվել է, և ուրեմն իրենք արել են այն ամենը, ինչ պետք է անեին։ Չգիտեն, թե արդյոք այն մարդիկ, որոնց կարգավորել են այս աշխատանքը կատարելու համար, հարմար են, թե ոչ, ոչ էլ գիտեն, թե որոնք են այս մարդկանց թերությունները մասնագիտական գիտելիքների առումով, կամ ինչպես պետք է լրացնեն դրանք։ Չգիտեն ինչպես դիտարկել և զանազանել մարդկանց, չեն հասկանում մասնագիտական խնդիրները, ոչ էլ հասկանում են գրելու հետ կապված գիտելիքները. միանգամայն տգետ են այս հարցերում։ Ասում են, որ չեն հասկանում կամ չեն ըմբռնում այս բաները, բայց իրենց սրտի խորքում մտածում են. «Մի՞թե դուք պարզապես մի փոքր ավելի կրթված և բանիմաց չեք, քան ես։ Թեև չեմ կարող ուղղորդել ձեզ այս աշխատանքում, բայց ես ավելի հոգևոր եմ, քան դուք, ավելի լավ եմ քարոզներ կարդում, քան դուք և ավելի լավ եմ հասկանում Աստծու խոսքերը, քան դուք։ Ես եմ ձեզ առաջնորդողը, ես եմ ձեր վերադասը։ Ես պետք է ղեկավարեմ ձեզ, իսկ դուք պետք է անեք այն, ինչ ես ասում եմ»։ Կեղծ առաջնորդողներն իրենց համարում են վերադաս, սակայն չեն կարողանում որևէ արժեքավոր առաջարկություն անել մասնագիտական հմտություններին վերաբերող որևէ տեսակի աշխատանքի վերաբերյալ և ի վիճակի չեն նաև որևէ ուղղորդում տալու։ Առավելագույնը կարող են լավ կարգավորել անձնակազմը։ Չեն կարող կատարել հետագա աշխատանքներից ոչ մեկը։ Չեն փորձում ձեռք բերել մասնագիտական գիտելիքներ և չեն հետևում աշխատանքին։ Բոլոր կեղծ առաջնորդողները կեղծ հոգևոր են։ Այն ամենը, ինչ կարող են անել, որոշ բառեր և վարդապետություններ քարոզելն է, և հետո մտածում են, որ հասկանում են ճշմարտությունը և անընդհատ ցուցադրում են իրենց Աստծու ընտրյալ մարդկանց առաջ։ Ամեն հավաքույթի ժամանակ քարոզում են մի քանի ժամ, և այնուամենայնիվ պարզվում է, որ բացարձակապես չեն կարողանում լուծել որևէ խնդիր։ Միանգամայն տգետ են, երբ խոսքը վերաբերում է մարդկանց պարտավորություններում մասնագիտական գիտելիքներին վերաբերող խնդիրներին։ Ակնհայտորեն ոչ պրոֆեսիոնալ են, սակայն ձևացնում են, թե հոգևոր են՝ ուղղություն տալով պրոֆեսիոնալների աշխատանքին։ Ինչպե՞ս կարող են այսպես լավ կատարել աշխատանքը։ Կեղծ առաջնորդողների` մասնագիտական գիտելիքներ սովորել չփորձելը և որևէ իրական աշխատանք կատարել չկարողանալն արդեն իսկ զզվանք է առաջացնում մարդկանց մեջ, և ի լրումն սրա, ձևացնում են, թե հոգևոր մարդիկ են և ի ցույց են դնում իրենց հոգևոր խոսքերը, ինչն այնքան զուրկ է ողջամտությունից։ Սա ոչնչով չի տարբերվում փարիսեցիներից։ Այն, ինչում փարիսեցիներն ամենաշատն էին զուրկ ողջամտությունից, այն էր, որ Աստված գարշում էր նրանցից, և այնուամենայնիվ նրանք լիովին անտեղյակ էին դրանից և դեռևս իրենց համարում էին բավականին լավը և շատ հոգևոր։ Կեղծ առաջնորդողներն այսքան զուրկ են ինքնագիտակցությունից։ Ակնհայտորեն չեն կարող որևէ իրական աշխատանք կատարել և այնուամենայնիվ ձևացնում են, թե հոգևոր են, դառնում են կեղծավոր փարիսեցիներ։ Նրանք ճիշտ այն մարդիկ են, որոնց Աստված արհամարհանքով մերժում և դուրս է թողնում։

Ո՞րն է այն կեղծ առաջնորդողների հիմնական բնութագիրը, որոնք ներկայանում են որպես հոգևոր մարդիկ։ Այն է, որ լավ են քարոզներ կարդում։ Այս «քարոզները» ճշմարիտ քարոզներ չեն։ Դրանք քարոզներ չեն, որոնք հաղորդակցվում են ճշմարտության շուրջ, ոչ էլ քարոզներ են, որոնք ունեն ճշմարտության իրականությունը։ Ավելի շուտ, դրանք բառերի և վարդապետությունների քարոզներ են, դրանք կեղծ հոգևոր քարոզներ են, փարիսեցիների քարոզներ։ Կեղծ առաջնորդողները շատ լավ են Աստծու խոսքերի բառերի և արտահայտությունների վրա քրտնաջան աշխատելուց, հատուկ ուշադրություն են դարձնում բառեր և վարդապետություններ քարոզելուն և այնուամենայնիվ երբեք չեն փնտրում ճշմարտությունն Աստծու խոսքերում և երբեք չեն խորհում, թե ինչպես պետք է մտնեն ճշմարտության իրականության մեջ։ Բավարարվում են միայն բառեր և վարդապետություններ քարոզել կարողանալով։ Երբ հստակ և տրամաբանորեն քարոզում են վարդապետությունը, կարծում են, թե դա բավական է, և որ ունեն ճշմարտության իրականությունը, որ կարող են կանգնել ուրիշների առաջ և ցուցադրել իրենց կարևորությունը և դասախոսել մարդկանց իրենց բարձր դիրքից։ Արտաքուստ թվում է, թե այն, ինչ ասում և անում են, կապված է ճշմարտության հետ, կարծես թե խաթարումներ կամ անհանգստություններ չեն առաջացնում, ոչ էլ կարծես թե պաշտպանում են սխալ ասույթներ կամ հրահրում են սխալ գործելակերպեր։ Եվ այնուամենայնիվ, կա մեկ խնդիր, այն է, որ նրանք չեն կարողանում ստանձնել որևէ իրական աշխատանք կամ կատարել իրենց պարտավորության նույնիսկ ամենափոքր մասը, ինչն ի վերջո հանգեցնում է այն բանին, որ ի վիճակի չեն լինում բացահայտելու որևէ խնդիր աշխատանքի մեջ։ Նրանց աշխատելու ձևը նման է կույր մարդու՝ շոշափելով առաջ գնալուն. միշտ առաջնորդվում են իրենց զգացմունքներով և պատկերացումներով՝ կուրորեն կիրառելով կանոններ հարցերի վերաբերյալ, լիովին անկարող լինելով հստակ տեսնել խնդիրների էությունը, և այնուամենայնիվ դեռ անհեթեթություններ են դուրս տալիս դրանց մասին։ Բացարձակապես չեն կարողանում լուծել իրական խնդիրներ։ Եթե կեղծ առաջնորդողն իրապես հասկանար ճշմարտությունը, բնականաբար ի վիճակի կլիներ բացահայտելու խնդիրներ և փնտրելու ճշմարտությունը՝ դրանք լուծելու համար։ Բայց կեղծ առաջնորդողներն ակնհայտորեն չեն հասկանում ճշմարտությունը, սակայն ձևացնում են, թե հոգևոր են՝ իրենց համարելով ընդունակ կատարելու եկեղեցու աշխատանքը, անբարեխղճորեն համարձակվելով վայելել կարգավիճակի օգուտները։ Մի՞թե սա զզվելի չէ։ Կարծում են, թե ունեն իրական հմտություն, որ կարող են քարոզել։ Սակայն պարզապես չեն կարողանում իրական աշխատանք կատարել։ Այն բառերն ու վարդապետությունները, որոնք կեղծ առաջնորդողները գիտեն և քարոզում են, չեն կարող օգնել լավ կատարել իրենց աշխատանքը, ոչ էլ կարող են օգնել բացահայտել խնդիրներն աշխատանքի մեջ, և առավել ևս չեն կարող օգնել լուծել բոլոր այն խնդիրները, որոնց բախվում են։ Որոշ ժամանակ աշխատելուց հետո նրանք ի վիճակի չեն խոսելու որևէ փորձառական վկայության մասին։ Արդյո՞ք նման առաջնորդողը կամ աշխատողը համապատասխանում է չափանիշին։ Միանգամայն ակնհայտ է, որ ոչ։ Եվ ինչպե՞ս պետք է վարվել այն կեղծ առաջնորդողների հետ, որոնք չեն համապատասխանում չափանիշին։ Ոչ միայն պետք է պաշտոնազրկվեն և դուրս թողնվեն, այլև եթե չեն ապաշխարում, ապա չեն կարող կրկին ընտրվել որպես առաջնորդող կամ աշխատող ծառայելու համար, երբ ընտրություն է անցկացվում։ Եթե ինչ-որ մեկն ընտրում է կեղծ առաջնորդողի կամ կեղծ աշխատողի, որը դուրս է թողնվել, ապա գիտակցաբար անհանգստացնում և վնասում է եկեղեցու աշխատանքին, և դա ցույց է տալիս, որ ընտրողն այդ կեղծ առաջնորդողին երկրպագող և հետևող է, այլ ոչ թե մեկը, ով ճշմարտապես հավատում է Աստծուն։ Երբևէ ընտրե՞լ եք կեղծ հոգևոր կեղծ առաջնորդողի։ (Ընտրել ենք։) Ենթադրում եմ, որ ընտրել եք նրանցից շատերին։ Կարծում եք, թե ով երկար տարիներ հավատացել է Աստծուն, շատ է կարդացել Աստծու խոսքը և լսել է շատ քարոզներ, ով ունի քարոզելու և աշխատելու հարուստ փորձառություն, ով կարող է քարոզել ժամերով, անշուշտ ընդունակ է աշխատանք կատարելու։ Այնուհետև նրան որպես առաջնորդող ընտրելուց հետո բացահայտում եք մի լուրջ խնդիր. եղբայրներն ու քույրերը երբեք չեն կարողանում տեսնել նրան և երբեք չեն կարողանում գտնել նրան, երբ խնդիր կա։ Ոչ ոք չգիտի, թե որտեղ է թաքնվում, իսկ նա թաքնվում է ինչ-որ տեղ և թույլ չի տալիս, որ որևէ մեկն անհանգստացնի իրեն։ Դա խնդիր է։ Միշտ պահմտոցի է խաղում աշխատանքի վճռորոշ պահերին, և եղբայրներն ու քույրերը երբեք չեն կարողանում գտնել նրան, երբ նրա կարիք կա խնդիր լուծելու համար։ Մի՞թե նա չի անտեսում իր պատշաճ պարտավորությունները։ Ինչո՞ւ ոմանք չեն համարձակվում առերեսվել եղբայրների և քույրերի հետ, երբ դառնում են առաջնորդող։ Ինչո՞ւ ոչ մի տեղ հնարավոր չէ գտնել նրանց։ Հատկապես ի՞նչն է նրանց զբաղված պահում։ Ինչո՞ւ չեն լուծում իրական խնդիրներ։ Ինչով էլ որ զբաղեցնում են իրենց, սրանում կարող եք վստահ լինել. եթե որոշ ժամանակ առանց իրական աշխատանք կատարելու են մնում, ապա կեղծ առաջնորդող են և պետք է արագ պաշտոնազրկվեն, և մեկ ուրիշը պետք է ընտրվի։ Կընտրեի՞ք այս տեսակի կեղծ առաջնորդողի ապագայում։ (Ոչ։) Ինչո՞ւ ոչ։ Ի՞նչ եք կարծում, ո՞րն է կույր մարդուն որպես ձեզ ուղեկցորդ ընտրելու հետևանքը։ Այդ մարդն ինքը կույր է, ուստի կարո՞ղ է առաջնորդել ուրիշներին դեպի ճիշտ ուղի։ Դա հենց այն է, ինչ Աստծու խոսքերն են ասում Աստվածաշնչում. «Երբ կույրն առաջնորդում է կույրին, սխալվում է, և երկուսն էլ փոսն են ընկնում» (Մատթեոս 15:14)։ Կույր մարդը քայլում է առանց ուղղության կամ նպատակի. ինչպե՞ս կարող է առաջնորդել ուրիշներին։ Եթե ինչ-որ մեկն ընտրում է կույր մարդուն որպես իր ուղեկցորդ, ապա էլ ավելի կույր է։ Անհավատների շրջանում կա մի ասացվածք. «կույր մարդուն ճանապարհ հարցնել»։ Կեղծ առաջնորդողին որպես եկեղեցու առաջնորդող ծառայելու համար ընտրելը կույր մարդուն ճանապարհ հարցնել է։ Անհեթեթություն է, այնպես չէ՞։ Բոլոր նրանք, ովքեր իրենց ձայնը տալիս են կեղծ առաջնորդողին, կույր մարդիկ են, ովքեր ընտրում են կույրին, և նրանցից ոչ մեկը չի հասկանում ճշմարտությունը։

Երբ ոմանք ընտրում են կեղծ հոգևոր մարդու որպես առաջնորդող, այնքան ուրախ են զգում՝ մտածելով. «Հիմա հիանալի առաջնորդող ունենք։ Մեր առաջնորդողն իսկապես լավ է քարոզներ կարդում։ Քարոզում է շատ տրամաբանորեն և կառուցվածքային ձևով, և նրա քարոզները շատ իմաստալից են»։ Ոմանք, ովքեր զանազանություն չունեն, արտասվելու աստիճան հուզվում են, մեծ կապվածություն են զգում այս առաջնորդողի հանդեպ և նույնիսկ չեն ցանկանում գնալ կատարելու իրենց պարտավորությունները։ Բավականին հստակ հասկանում են բաները, երբ լսում են հաղորդակցություն, բայց երբ պարտավորությունը կատարելիս խնդիրներ են բացահայտում, չգիտեն՝ ինչպես լուծել և տարակուսում են՝ մտածելով. «Կարծես թե ամեն ինչ հասկանում եմ, երբ լսում եմ առաջնորդողի հաղորդակցությունը, ուրեմն ինչպե՞ս է ստացվում, որ չեմ կարողանում լուծել աշխատանքումս հանդիպող դժվարությունները»։ Ո՞րն է խնդիրն այստեղ։ Այն ամենը, ինչ այս տեսակի կեղծ առաջնորդողը քարոզում է, բառեր և վարդապետություններ են, դատարկ արտահայտություններ, կարգախոսներ և անհեթեթություն։ Նրա քարոզածը չի լուծում քո իրական խնդիրները. նա հիմարացրել է քեզ։ Սնում է քեզ պատրանքներով՝ ասելով մի քանի կարգախոս, որպեսզի ստիպի սխալմամբ հավատալ, թե խնդիրները լուծվել են, մինչդեռ իրականում չեն հաղորդակցվում քո խնդիրներին վերաբերող ճշմարտության սկզբունքների շուրջ։ Ինչպե՞ս կարող են խնդիրները լուծվել այսպիսի հաղորդակցությամբ։ Նրա քարոզած վարդապետությունները ոչ մի կապ չունեն իրական խնդիրների հետ. պարզապես խուսափում է բոլոր խնդիրների էությունից և դատարկաբանում տեսությունների մասին։ Քարոզում է միայն բառեր և վարդապետություններ և հոգևոր տեսություններ։ Գաղափար անգամ չունի, թե ինչ է ճշմարտության իրականությունը, և երբ խնդիրներ են առաջանում, շփոթվում են։ Նրա կարդացած քարոզները չեն կարող լուծել իրական խնդիրներ, լոկ մի տեսակ տեսություն են, մի տեսակ գիտելիք և վարդապետություն։ Այս տեսակի կեղծ առաջնորդողը քարոզում է Աստծու խոսքերը և ճշմարտությունն այնպես, կարծես դրանք բառերի և վարդապետությունների ու կարգախոսների տեսակներ լինեն։ Խուսափում է բոլոր իրական խնդիրներից և քարոզում միայն խոսքեր, որոնք դատարկ են և անիրագործելի։ Իսկ ի՞նչ կլինի վերջում։ Անկախ այն բանից, թե որքան ժամանակ է քարոզում, նրա քարոզներն առավելագույնը կունենան մարդկանց քաջալերելու և հորդորելու ազդեցություն՝ մարդկանց մի փոքր ավելի ոգևորելով և տալով էներգիայի հոսք, բայց դրանք չեն կարող լուծել որևէ այլ խնդիր։ Ճշմարտությունը կտրված չէ իրականությունից, այլ ավելի շուտ կապված է իրականությանը և բոլոր տեսակի խնդիրներին, որոնք իրականում գոյություն ունեն։ Ուստի արդյո՞ք հիմա կկարողանաք զանազանել կեղծ հոգևոր կեղծ առաջնորդողներին, երբ հաջորդ անգամ հանդիպեք նրանց։ Եթե ոչ, ապա երբ ցանկանում եք քվեարկել ինչ-որ մեկի օգտին, որպեսզի նա առաջնորդող լինի, նախ խնդրեք լուծել մի քանի խնդիր։ Եթե լուծում է սկզբունքների համաձայն և եթե հասնում է բավականին լավ արդյունքների և լուծում է խնդիրները՝ օգտագործելով ճշմարտության իրականությունը, ապա կարող եք քվեարկել նրա օգտին։ Եթե խուսափում է և չի խոսում խնդիրների էության և իրական իրավիճակի մասին, և այն ամենը, ինչ կարող է անել, դատարկ կերպով վարդապետություն քարոզելն է, կարգախոսներ բղավելը և կանոններից կառչելը, ապա չեք կարող քվեարկել այդ մարդու օգտին։ Ինչո՞ւ չեք կարող քվեարկել այդ մարդու օգտին։ (Որովհետև ի վիճակի չեն լուծելու իրական խնդիրները։) Իսկ որ տեսակի մարդն ի վիճակի չէ լուծելու իրական խնդիրներ։ Մի մարդ, որը կարող է միայն բառեր և վարդապետություններ քարոզել, կեղծավոր է, կեղծ հոգևոր փարիսեցի է։ Նա չունի ճշմարտությունը հասկանալու համար անհրաժեշտ որակ, խնդիրներ լուծելու կարողություն չունի, չի կարող լուծել խնդիրներ, և ուստի, եթե նրան ընտրես որպես առաջնորդող, ապա ենթակա է լինելու կեղծ առաջնորդող։ Նա ընդունակ չէ կատարելու առաջնորդողի աշխատանքը կամ կատարելու առաջնորդողի պարտականությունները։ Ուստի մի՞թե չէիր վնասի նրան, եթե քվեարկեիր նրան օգտին։ Ոմանք ասում են. «Դա ինչպե՞ս է վնասում նրան։ Լավ նկատառումներով ենք քվեարկում նրան օգտին։ Որոշակի որակ ունի, և եթե ընտրենք նրան, մի՞թե այն ժամանակ չենք ունենա մեկին, ով կարող է պատասխանատվություն կրել աշխատանքի համար»։ Իհարկե լավ բան է ունենալ մեկին, ով պատասխանատվություն կկրի, բայց այս տեսակի մարդն ի վիճակի չէ պատասխանատվություն կրելու։ Այն ամենը, ինչ կարող է անել, տեսությունների մասին դատարկաբանելն է, հաշվի չի առնում իրական իրավիճակը և ոչ մի օգուտ չի տալիս, երբ բանը հասնում է խնդիրների լուծմանը, ուստի քվեարկելով նրա օգտին՝ մի՞թե նրան հնարավորություն չեք տալիս չարիք գործելու։ Մի՞թե չեք ստիպում նրան քայլել կեղծ առաջնորդողի ուղիով։ Հետևաբար, չպետք է նման մարդկանց ընտրեք որպես առաջնորդողներ։

Դուք կարո՞ղ եք զանազանել, թե ձեր շրջապատի մարդկանցից, ում հետ հաճախ եք շփվում և բավականին ծանոթ եք, ո՞վ է լոկ ի վիճակի դատարկաբանելու վարդապետությունների մասին և ի վիճակի չէ լուծելու իրական խնդիրներ։ Ո՞վ է միշտ վեհ տեսություններ քարոզում և առաջ քաշում նոր ու եզակի ծրագրեր, որոնց մասին ոչ ոք երբևէ չի լսել, բայց շփոթվում է և պապանձվում, երբ հարցնում են, թե ինչպես կիրառել և իրականացնել գործողությունների հստակ ծրագրերն ու կոնկրետ մանրամասները։ Նրանց ասածը շատ դատարկ և լիովին անիրատեսական է, կապված չէ կամ չի համապատասխանում իրական իրավիճակին, փաստացի միջավայրին, այն բանին թե, մարդիկ իրականում ինչիկարող են հասնել, մարդկանց հասակին և նրանց մասնագիտական հմտությունների մակարդակին։ Ավելին՝ այն, ինչ ասում է, չի համապատասխանում Աստծու տան պահանջներին. պարզապես անհեթեթություններ է դուրս տալիս, տրվում է երևակայություններին և իմպուլսիվ կերպով ասում է այն, ինչ գալիս է մտքին։ Կարծում է, թե կարիք չունի պատասխանատվություն կրելու իր ասած որևէ բանի համար, նույնիսկ երբ պարծենում և գլուխ է գովում։ Այսպիսի վերաբերմունքով արտահայտում է իր տեսակետները և առաջ է քաշում իր գաղափարները։ Մի՞թե նա կեղծ հոգևոր մարդ չէ։ (Այո։) Ոմանք հավատում են, որ ոչ ոք, միևնույն է, լուրջ չի ընդունում պարծենկոտությունը, մեծամտանալը կամ բարձրագոչ գաղափարները, և հնարավորություն են ստանում ցույց տալու, թե որքան ընդունակ են։ Կարծում են՝ եթե ինչ-որ բան սխալ անեն, ապա կարիք չեն ունենա պատասխանատվություն կրելու դրա համար, իսկ եթե ինչ-որ բան ճիշտ անեն, ապա բոլորը բարձր կգնահատեն իրենց, և ուստի ասում են այն, ինչ ուզում են և ամեն ինչ շատ հեշտ են ներկայացնում։ Շատ գաղափարներ ունեն, բայց դրանցից ոչ մեկը չի ուղեկցվում կիրարկման հստակ ծրագրով և չի կարող պատշաճ կերպով իրականացվել։ Լուրջ չեն ընդունում իրենց առաջ քաշած որևէ տեսակետ՝ լինի դա մաքուր, թե խեղաթյուրված։ Այսօր մի բան են ասում, վաղը՝ մեկ այլ բան, և թեև այն տեսակետները, տեսությունները և հիմքերը, որոնց մասին խոսում են, շատ վեհ են, բայց բոլորը դատարկ են և անիրագործելի։ Երբեմն խոսում են մի ծրագրի մասին, որը սին կամ խեղաթյուրված չէ, բայց երբ նրանց հարցնում են, թե հատկապես ինչպես պետք է այդ ծրագիրն իրականացվի, չեն կարողանում ասել։ Կարգախոսներ բղավելիս, բարձրագոչ բառեր խոսելիս և տեսակետներ արտահայտելիս շատ խանդավառ և նախաձեռնող են։ Բայց երբ խոսքը վերաբերում է կոնկրետ աշխատանք կատարելուն և կոնկրետ ծրագրեր իրականացնելուն, անհետ կորում են, թաքնվում են և այլևս ոչ մի տեսակետ չեն ունենում։ Կարո՞ղ են արդյոք նման մարդիկ առաջնորդողներ լինել։ (Ոչ։) Ուստի, որո՞նք կլինեն նման մարդկանց՝ առաջնորդողներ դառնալու հետևանքները։ Մի՞թե չեն վնասի և՛ իրենց, և՛ ուրիշներին։ Կհետաձգեն եկեղեցու աշխատանքը և, ավելին, մեծ վնաս կհասցնեն իրենք իրենց։ Նրանց քարոզած վարդապետությունները պարզապես որոշ սահմանափակ բաներ են, և երբ ավարտում են դրանք քարոզելը, այլևս ասելիք չեն ունենում և ուստի միշտ ստիպված կլինեն թաքնվել և «մեկուսանալ՝ իրենց ինքնակատարելագործման վրա կենտրոնանալու համար»։ Մի՞թե սա դժվարություններ չի ստեղծի նրանց համար։ Հենց որ առաջնորդող դառնան, կզգան այնպես, ասես երեք հսկա լեռ սեղմում է իրենց գլուխները, ամեն օր ուժասպառ կզգան և շատ ճնշված կլինեն։ Ի՞նչ իմաստ ունի նրանց այսպես տառապելը։ Նրանք չունեն առաջնորդող լինելու որակ և երբ բախվում են խնդիրների, պարզապես պատահականորեն կիրառում են կանոններ՝ իրենց երևակայությունների համաձայն և չեն կարողանում լուծել իրական խնդիրներ։ Նման մարդիկ չեն կարող առաջնորդողներ լինել։ Նրանք ի վիճակի չէ իրական աշխատանք կատարելու, ուստի կլինեն կեղծ առաջնորդողներ և դեռ կմտածեն, թե բավականին լավն են, նույնիսկ երբ հետաձգում են եղբայրների և քույրերի կյանքի մուտքը։ Եթե կարողանայիք բացահայտել և ընկալել այս կեղծ հոգևոր մարդկանց որակն ու բնավորությունը, արդյո՞ք դեռ կքվեարկեիք նրանց օգտին՝ որպես առաջնորդողների։ Եթե ինքդ այս տեսակի մարդ ես, և ինչ-որ մեկն ուզում է քվեարկել քո օգտին, ի՞նչ կանեիր։ (Կունենայի որոշակի ինքնագիտակցություն և կհայտարարեի, որ հարմար չեմ առաջնորդող լինելու համար։) Իսկ եթե այս հայտարարությունն անելուց հետո բոլորը դեռ մտածում են, որ լավն ես, և պնդում են քվեարկել քո օգտին, ի՞նչ պետք է անես։ Ասա նրանց. «Ես չեմ կարող առաջնորդության աշխատանք կատարել, չեմ կարող ստանձնել այդ աշխատանքը։ Արտաքուստ թվում է, թե որոշակի որակ ունեմ և երբեմն լավ գաղափարներ եմ ունենում և մի փոքր լույս եմ տալիս, բայց ժամանակի մեծ մասը պարզապես բառեր և վարդապետություններ եմ քարոզում։ Իսկապես չեմ կարող առաջնորդող կամ աշխատող լինել։ Ձեզանից լավը չեմ։ Ինչ էլ որ անեք, խնդրում եմ, մի՛ քվեարկեք իմ օգտին։ Նույնիսկ եթե ամենաշատ ձայներն ստանամ, միևնույն է, չեմ կարող առաջնորդող լինել։ Չեմ կարող վնասել որևէ մեկին։ Նախկինում ծառայել եմ որպես առաջնորդող և ամեն անգամ ձախողվել եմ ու պաշտոնազրկվել։ Ամեն անգամ պաշտոնազրկվել եմ, որովհետև որակս ցածր էր, չունեի աշխատանքային կարողություն և չէի կարողանում իրական աշխատանք կատարել։ Այն ամենը, ինչ կարող էի անել, բառեր և վարդապետություններ քարոզելն էր, և բացի դրանից, ի վիճակի չէի լավ կատարելու կամ իրագործելու նույնիսկ մեկը այն պարտականություններից, որ առաջնորդողները պետք է կատարեն։ Ես կեղծ առաջնորդող էի»։ Սա ինքնագիտակցություն ունենալն է, այլ ոչ թե առաջնորդող լինելու համար հարմար չլինելու մասին պարզապես մի քանի խոսք ասելն ու դրանով բավարարվելը։ Ոմանք մտածում են. «Այսքան տարի կատարել եմ իմ պարտավորությունն այս խմբում և համենայն դեպս պետք է համարվեմ ավագ աշխատակից։ Նույնիսկ եթե երբեք ներդրում չեմ ունեցել, քրտնաջան աշխատել եմ, ուրեմն այդ ինչպե՞ս է, որ ոչ ոք չի բացահայտել իմ ուժեղ կողմերը։ Ես նույնպես առաջնորդողի նախադրյալներ ունեմ։ Հաճախ հանդես եմ գալիս մտքերով, գաղափարներով և առաջարկություններով, որոնք բավականին արժեքավոր են և գործնական կիրառություն ունեն։ Անկախ այն բանից՝ առաջնորդողներն ընդունում են դրանք, թե ոչ, այնուամենայնիվ, ես մեկն եմ, ով ունի վերաբերմունքներ, գաղափարներ և տեսակետներ։ Ինչո՞ւ ոչ ոք չի քվեարկում իմ օգտին»։ Եթե այսպես ես մտածում, ապա կարող ես ինքդ քեզ այսպես գնահատել. արդյո՞ք այն մտքերը, գաղափարները և առաջարկությունները, որ ունես, լոկ հայտարարություններ են, թե՞ իսկապես գործնական կիրառություն ունեն։ Ի վիճակի՞ ես բացահայտելու և լուծելու աշխատանքի ընթացքում հանդիպող բոլոր տեսակի դժվարությունները։ Արդյո՞ք մտքերդ ու գաղափարներդ պիտանի են։ Ի վիճակի՞ ես ստանձնելու աշխատանքը։ Եթե մտքերդ ու տեսակետներդ մնում են բառերի և վարդապետությունների մակարդակում, եթե գործնական կիրառություն ուղղակի չունեն և, որ ավելի կարևոր է, ուղղակի չեն համապատասխանում Աստծու տան աշխատանքային սկզբունքներին, ապա կոնկրետ ինչպիսի՞ն է քո որակը։ Երբ ընտրվես որպես առաջնորդող, կարո՞ղ ես արդյոք կատարել առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները։ Ուզում ես առաջնորդող լինել փառասիրական ձգտումի՞ց, թե՞ հոգսի զգացումից դրդված։ Եթե ճշմարտապես ունես աշխատանքային կարողություն և խնդիրներ լուծելու կարողություն, և երբ տեսնում ես, որ որոշ առաջնորդողներ և աշխատողներ շատ վատ են կատարում աշխատանքը և ի վիճակի չեն լուծելու որևէ խնդիր, ապա դա ստիպում է քեզ անհանգստանալ, և առաջարկություններ ես անում նրանց, բայց չեն լսում, և ի վիճակի չեն լուծելու խնդիրները, սակայն չեն հաղորդում դրանք Վերևին, և անհանգստանում ու մտահոգվում ես Աստծու տան աշխատանքի համար և անտանելի վրդովմունք ես զգում, երբ տեսնում ես, որ կեղծ առաջնորդողները հետաձգում են եկեղեցու աշխատանքը, ապա սա ցույց է տալիս, որ հոգսի զգացում ունես։ Սակայն, եթե ուզում ես ստանալ բոլորի հավանությունը, գտնել ավելի մեծ լսարան և ստիպել ավելի շատ մարդկանց լսել քո քարոզներն ու ճամարտակությունները լոկ այն պատճառով, որ որոշ գաղափարներ ունես և եթե ուզում ես առանձնանալ ամբոխից, ապա սա հոգսի զգացում չէ, սա փառասիրական ձգտում է։ Փառասեր մարդիկ կարող են միայն բառեր և վարդապետություններ քարոզել և ցանկացած գաղափար, որ նրանք ունեն, նույնպես պարզապես դատարկ բառեր և վարդապետություններ են։ Երբ նման մարդիկ առաջնորդողներ են դառնում, անխուսափելիորեն կեղծ առաջնորդողներ են լինելու, իսկ եթե չար մարդիկ են, ապա հակաքրիստոսներ են։ Եթե գաղափարներդ մնում են դատարկ բառերի մակարդակում, ապա հենց որ առաջնորդող դառնաս, անխուսափելիորեն ճիշտ նույնը կլինես, ինչ յուրաքանչյուր կեղծ հոգևոր կեղծ առաջնորդող։ Միշտ կգնաս «մեկուսանալու՝ քո ինքնակատարելագործման վրա կենտրոնանալու համար», հակառակ դեպքում ճգնաժամի զգացում կունենաս և քարոզելու ոչինչ չես ունենա։ Եթե ճիշտ նույնն ես, ինչ նրանք, և մինչ բարձր դիրքից քարոզում ես, ի վիճակի չես բացահայտելու աշխատանքում առկա որևէ խնդիր և բնականաբար նաև ի վիճակի չես լուծելու որևէ խնդիր, ապա անխուսափելիորեն կեղծ առաջնորդող ես լինելու։ Իսկ ի՞նչ է պատահում կեղծ առաջնորդողներին ի վերջո։ Նրանք պաշտոնազրկվում են, որովհետև ի վիճակի չեն իրական աշխատանք կատարելու. անխուսափելիորեն քայլելու են այս ուղիով։

Կան շատ մարդիկ, ովքեր միշտ վրդովված են զգում և իրենց սրտերում պատրաստ են գործելու, և երբ գալիս է առաջնորդող կամ վերակացու ընտրելու ժամանակը, միշտ ուզում են լինել ընտրվածը։ Ոմանք կարծում են, որ ամենաշատ տարիներն են հավատացել Աստծուն, ամենաշատ դժվարություններն են կրել, ամենաերկար ժամանակն են կատարել իրենց պարտավորությունը և ամենամեծ հավատարմությամբ և ամենաիրավասուն են առաջնորդող լինելու համար և ուստի ուզում են, որ ուրիշներն ընտրեն իրենց։ Ի՞նչ կկարողանաս անել, եթե ուրիշներն ընտրեն քեզ։ Կկարողանա՞ս խուսափել կեղծ առաջնորդողի տիտղոսն ստանալուց։ Կկարողանա՞ս կատարել առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները։ Սրանք բոլորն իրական խնդիրներ են, բայց ոչ ոք չի մտածում նման բաների մասին։ Այս մարդկանց մեջ ոմանք բավարար որակ ունեն։ Նրանք կարող են փնտրել ճշմարտությունը, երբ խնդիրներ կան իրենց պարտավորության մեջ, և երբ հասկանում են ճշմարտությունը և ի վիճակի են հարցերը կարգավորելու սկզբունքների համաձայն, կարող են համապատասխանել չափանիշին։ Պայմանով, որ այս մարդիկ հասկանում են ճշմարտությունը, սիրում են ճշմարտությունը և կարող են ձգտել ճշմարտությանը, և ի լրումն ունեն համեմատաբար լավ մարդկայնություն, ապա ոչ մի խնդիր չեն ունենա դառնալու առաջնորդողներ և աշխատողներ, ովքեր համապատասխանում են չափանիշին։ Դա շատ դժվար չի լինի նրանց համար։ Ոմանք միշտ գանգատվում են, որ իրենց կատարած աշխատանքը դժվար է, չեն կամենում ջանք գործադրել կամ գին վճարել, երբ խոսքը վերաբերում է ճշմարտությանը, և տրտնջում են, երբ էտվում են։ Կարո՞ղ են արդյոք նման մարդիկ լինել առաջնորդողներ և աշխատողներ, ովքեր համապատասխանում են չափանիշին։ Նրանց մտադրությունն ու վերաբերմունքը պարզապես սխալ են, նրանք, ճշմարտությանը ձգտող մարդիկ չեն, և անկախ այն բանից, թե ինչ է Աստված պահանջում նրանցից, պահպանում են բացասական վերաբերմունք։ Նման մարդիկ արժանի չեն լինելու առաջնորդողներ և աշխատողներ։ Իրենց սրտերում հոգսի զգացում չունեն, և անկախ այն բանից, թե որքան հստակ կամ պարզ են ներկայացված Աստծու տան աշխատանքային կարգավորումները, միևնույն է, պատրաստակամ չեն քրտնաջան աշխատել՝ աշխատանքը լավ կատարելու համար։ Իրականում, դժվար չէ աշխատանքը լավ կատարել։ Ինչո՞ւ դժվար չէ։ Նախ, Աստծու տունն ունի հստակ աշխատանքային կարգավորումներ եկեղեցու ողջ աշխատանքի համար, և Վերևը հստակ պայմաններ է սահմանել դրա համար, ուստի ձեզանից չի պահանջվում նորարար լինել աշխատանքի որևէ հարցում կամ ինքնուրույն ավարտել այն։ Վերևը տվել է ձեզ շրջանակ և ուղղություն և տվել է ձեզ սկզբունքներ և տվել է ձեզ նվազագույն չափանիշներ։ Ձեր աշխատանքը կատարելիս իզուր ջանքեր չեք գործադրում կամ ուղղության պակաս չեք զգում։ Երկրորդ, աշխատանքի ցանկացած հարցի դեպքում, անկախ այն բանից, թե ով է վերակացուն, և անկախ այն բանից, թե աշխատանքի կիզակետն արտասահմանում է, թե երկրի ներսում, ամենաառաջնայինն այն է, որ վերադաս եղբայրը հատկապես հետևում է, ուղղորդում է, վերահսկում է, ստուգում է և ստուգումներ է իրականացնում աշխատանքի վերաբերյալ և հաճախակի հարցումներ է անում։ Որքա՞ն կոնկրետ են այս գործողությունները։ Վերադաս եղբայրն անձամբ ներգրավվում և հետևում է յուրաքանչյուր սցենարի, յուրաքանչյուր ֆիլմի, յուրաքանչյուր ծրագրի, յուրաքանչյուր օրհներգի և այլն։ Ես նույնպես ներգրավվում եմ որոշ աշխատանքներում՝ տալով ձեզ ընդհանուր ուղղություն և հենք։ Երրորդ, աշխատանքի ցանկացած կողմի վերաբերյալ, որը ներառում է ճշմարտության սկզբունքները, Վերևը նաև հաճախ հաղորդակցվում է ձեզ հետ ճշմարտության սկզբունքների շուրջ և ուղղորդում է ձեր աշխատանքը։ Վերևը նաև էտում է ձեզ, ստուգումներ է իրականացնում ձեզ համար, և ցանկացած պահի Վերևը կուղղի ձեր խեղաթյուրումները։ Չորրորդ, խոշոր անձնակազմի և վարչական աշխատանքի առումով՝ Վերևն անձամբ օգնում է ձեզ՝ իրականացնելով ստուգումներ և կայացնելով որոշումներ։ Փաստն այն է, որ անկախ այն բանից, թե ինչ աշխատանք եք կատարում, ինքնուրույն չեք ավարտում այն. դա ամբողջությամբ կարգավորվում, առաջնորդվում, ուղղորդվում և ստուգվում է Վերևի կողմից։ Ուստի ի՞նչ եք անում դուք։ Պարզապես վայելում եք պատրաստի բաները, դուք այնքան օրհնված եք։ Կարիք չունեք անհանգստանալու որևէ բանի մասին. պարզապես պետք է անցնեք աշխատանքի ձեր ձեռքերով և ոտքերով։ Սա այն աշխատանքն է, որն ընկնում է ձեզ վրա։ Երբևէ վճարե՞լ եք լրացուցիչ գին։ (Ոչ։) Վերևը կատարել է այս ողջ խոշոր, կարևոր աշխատանքը։ Հետևաբար, ձեր կատարած աշխատանքը շատ հեշտ է, և բացարձակապես ոչ մի մեծ դժվարություն չկա։ Նման հանգամանքներում, եթե մարդիկ դեռ լավ չեն կատարում իրենց աշխատանքը, ապա դա աններելի է և ապացուցում է, որ պարզապես իրենց սիրտն ու ջանքը չեն դնում իրենց աշխատանքի մեջ կամ չեն կատարում իրենց պարտականությունները։ Ոմանք ասում են. «Ո՞վ չի թերանում աշխատանք կատարելիս։ Մի՞թե մարդկանց չի թույլատրվում ունենալ որևէ խնդիր»։ Ձեզանից չի պահանջվում հասնել կատարյալ արդյունքի ձեր աշխատանքում, ձեզանից պարզապես պահանջվում է ստանալ անցողիկ թվանշան, և այդժամ կհամարվի, որ կատարել եք առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները։ Մի՞թե սա շատ բան է պահանջում է։ (Ոչ։) Հեշտ է անցողիկ թվանշան ստանալ Վերևի ուղղորդման և ստուգումների հիման վրա։ Պարզապես կախված է այն բանից, թե արդյոք մարդիկ անկեղծորեն ձգտում են ճշմարտությանը։ Եթե ոչ մի ջանք չեն գործադրում, երբ խոսքը վերաբերում է ճշմարտությանը,, և միշտ ուզում են ձևական լինել և եթե բավարարվում են պարզապես աշխատելիս ձևականություններ անելով, ոչ մի վատ բան չանելով, ոչ մի խաթարում կամ անհանգստություն չառաջացնելով, և չունենալով խիղճը տանջող որևէ բան, ապա չեն կարող հասնել անցողիկ թվանշանի։ Առաջնորդողների և աշխատողների մեծ մասն ունի այսպիսի վերաբերմունք աշխատելիս. մի փոքր աշխատանք են կատարում, բայց չեն ուզում ուժասպառ լինել, բավարարվում են պարզապես միջակ լինելով, իսկ ինչ վերաբերում է այն բանին, թե ինչպիսին են իրենց աշխատանքի արդյունքները, կարծում են, որ դա Աստծու գործն է և ոչ մի կապ չունի իրենց հետ։ Արդյո՞ք այս վերաբերմունքն ընդունելի է։ Եթե ունես նման վերաբերմունք, ապա այն աշխատանքը, որը կարող ես կատարել, շատ սահմանափակ է, և քո ամբողջ ուժը չես դնում դրա մեջ, ինչը ցույց է տալիս, որ կա՛մ ի վիճակի չես իրական աշխատանք կատարելու, կա՛մ իրական աշխատանք չես կատարում, և ուստի պետք է բնորոշվես որպես կեղծ առաջնորդող. սա միանգամայն տեղին է և անարդարացի չէ։ Ոմանք միշտ ասում են. «Քո պահանջները մեզանից չափազանց բարձր են։ Եթե չենք կատարում այս աշխատանքը, ապա կեղծ առաջնորդողներ ենք, իսկ եթե չենք բավարարում այդ պահանջը, ապա նույնպես կեղծ առաջնորդողներ ենք։ Ինչի՞ տեղ ես դնում մեզ։ Մենք ռոբոտներ չենք, կատարյալ մարդիկ չենք։ Պարզապես սովորական մարդիկ ենք, պարզապես մահկանացուներ ենք։ Ասում ես մեզ, որ լինենք սովորական մարդիկ, հասարակ մարդիկ, ուրեմն ինչո՞ւ ես այդքան բարձր պահանջներ դնում մեզ՝ որպես առաջնորդողների»։ Իրականում, ձեզ՝ Իմ ներկայացրած պահանջները բարձր չեն։ Ես պարզապես խնդրում եմ քեզ կատարել այն պարտականությունները, որոնք մարդ արարածը պետք է կատարի։ Սա մի բան է, որը պետք է և պարտավոր ես անել, և դա մի բան է, որին կարող ես հասնել որպես առաջնորդող և աշխատող։ Սակայն, եթե քրտնաջան չես աշխատում ճշմարտությանը ձգտելու համար և միշտ վախենում ես դժվարություններ կրելուց և միշտ տենչում ես հարմարավետություն, ապա անկախ քո պատճառներից կամ արդարացումներից, անխուսափելիորեն կեղծ առաջնորդող ես լինելու։ Դա նման է այն բաներին, որոնց բնականոն մարդկայնություն ունեցող մարդիկ պետք է հասնեն, և որոնց մասին չափահասները պետք է ինքնուրույն հոգ տանեն, օրինակ՝ ժամը քանիսին չափահասը պետք է արթնանա առավոտյան, քանի անգամ պետք է ուտի և օրական քանի ժամ պետք է աշխատի և երբ պետք է լվանա իր կեղտոտ շորերը։ Պետք է ինքդ զբաղվես այս բաներով, և կարիք չկա, որ որևէ մեկին հարցնես դրանց մասին։ Եթե ամեն ինչի մասին հարցնում ես ուրիշներին և ոչինչ չես հասկանում, մի՞թե դա չի նշանակում, որ անբավարար խելք ունես և որ կարճամիտ ես։ Մի՞թե դա չի նշանակում, որ ի վիճակի չես հոգ տանելու ինքդ քո մասին։ Կարո՞ղ են արդյոք նման մարդիկ առաջնորդողներ լինել։ Մի՞թե կեղծ առաջնորդողներ չեն։ Նման մարդիկ պետք է պաշտոնազրկվեն։ Նման մարդիկ դեռ ուզում են կառչել իրենց պաշտոնից և չհեռանալ, և դեռ ուզում են առաջնորդողներ լինել։ Այն բանից հետո, երբ որոշ կեղծ առաջնորդողներ պաշտոնազրկվում են, զգում են, որ իրենց անարդարացիորեն են վերաբերվել և չեն դադարում լաց լինել դրա համար։ Լաց են լինում այնքան, մինչև աչքերն ամբողջությամբ ուռչում են։ Ինչո՞ւ են լաց լինում։ Չգիտեն, թե իրենք ինչ տեսակի բան են։ Երբ Ես ասում եմ, որ մարդկանց ներկայացրած Իմ պահանջները բարձր չեն, նկատի ունեմ, որ այն, ինչ քեզ խնդրում են անել, այն է, ինչին կարող ես հասնել։ Ճանապարհն արդեն հարթվել է քեզ համար, և շրջանակը սահմանվել է, և որոշումները կայացվել են, և դու պարզապես պետք է գործես։ Դա նման է ուտելուն. հացահատիկը, բանջարեղենը, բոլոր տեսակի համեմունքները, կաթսաները և վառարանները պատրաստվել են քեզ համար, և այն ամենը, ինչ պետք է անես, ճաշ պատրաստել սովորելն է։ Սա այն է, ինչ չափահասը պետք է անի և ինչին պետք է հասնի։ Եթե չես կարող հասնել դրան, ապա կարճամիտ ես և չես կարող դասվել բնականոն չափահասների խելքի շրջանակին։ Որոշ առաջնորդողներ ընդունակ չեն կատարելու այս իրական աշխատանքը, և ուստի պետք է պաշտոնազրկվեն։ Ուրեմն ինչպե՞ս կարող ենք սահմանել և որոշել, թե արդյոք ինչ-որ մեկն ընդունակ է կատարելու այս տեսակի աշխատանքը։ Եթե ունես չափահասի խելք և որակ և ունես բարեխղճություն և պատասխանատվության զգացում, որը չափահասը պետք է ունենա, ապա պետք է ի վիճակի լինես կատարելու այս տեսակի աշխատանքը։ Եթե չես կարող կամ չես անում դա, ապա կեղծ առաջնորդող ես։ Այսպես է դա որոշվում, և այս կերպ որոշելը ճշգրիտ է։ Սա մարդու դատապարտում կամ դատաստան չէ, ուրեմն արդյո՞ք դա խիստ է։ Փաստերը բոլորը ներկայացված են, և սա ամենևին խիստ չէ։

II. Կեղծ առաջնորդողներ, որոնք ունեն քիչ արժանիք

Հենց նոր հաղորդակցվեցինք այն դրսևորումների մասին, որոնք ունի կեղծ առաջնորդողների մի տեսակ՝ աշխատանքի ընթացքում հանդիպող շփոթությունները և դժվարությունները ժամանակին հաղորդելու և փնտրելու, թե ինչպես լուծել դրանք կետի, ինչպես նաև այն պատճառների վերաբերյալ, թե ինչու նման մարդիկ ի վիճակի չեն կատարելու առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները։ Նման մարդիկ կեղծ հոգևոր են, քանի որ չեն կարողանում բացահայտել աշխատանքի մեջ եղած շփոթություններն ու դժվարությունները, ի վիճակի չեն կատարելու այս պարտականությունը։ Սա մարդկանց մի տեսակ է։ Կա մարդկանց մեկ այլ տեսակ. նույնն են, ինչ այդ կեղծ հոգևոր մարդիկ. նույնպես ի վիճակի չեն բացահայտելու աշխատանքում առկա խնդիրները, և ահա թե ինչու նույնպես ի վիճակի չեն ժամանակին հաղորդելու դրանք Վերևին և լուծումներ փնտրելու Վերևից։ Նման մարդիկ նույնպես զբաղված են աշխատանքով, ողջ օրը զբաղեցնում են իրենց՝ պարապ չմնալով։ Զբաղված են քարոզներ կարդալով, զբաղված են տարբեր վայրերում եղբայրներին և քույրերին այցելելով, զբաղված են աշխատանքի համար կարգավորումներ անելով և նույնիսկ զբաղված են եկեղեցու աշխատանքի համար բոլոր տեսակի իրեր գնելով։ Եթե ինչ-որ մեկը հիվանդանում է, օգնում են նրան բժիշկ գտնել, եթե ինչ-որ մեկը դժվարություններ ունի տանը, օգնում են նրան՝ կազմակերպելով ֆինանսական օգնություն, եթե ինչ-որ մեկը վատ վիճակում է, նախաձեռնություն են ցուցաբերում աջակցելու նրան և ակտիվորեն օգնում են լուծել նրա խնդիրները։ Կարճ ասած, միշտ զբաղված են ինչ-որ ընդհանուր գործերով։ Անտարբեր են եկեղեցու իրական աշխատանքի, ավետարանի աշխատանքի և եկեղեցական կյանքում խնդիրների նկատմամբ։ Ամեն օր ուժասպառ են լինում վազվզելով և իրենց զբաղված են պահում եկեղեցու գործերը և եղբայրների ու քույրերի անձնական հարցերը կարգավորելով և լուծելով։ Կարծում են, որ որպես առաջնորդողներ՝ պետք է կատարեն այս առաջադրանքները, բայց երբեք չեն գիտակցում, թե ինչն է առաջնորդողի էական աշխատանքը, և անկախ այն բանից, թե որքան քրտնաջան են աշխատում, միևնույն է, չեն կարողանում գտնել եկեղեցում առկա իրական և վճռորոշ խնդիրները։ Եվ այսպես, երբ եկեղեցական կյանքում առաջանում են անհանգստություններ և խոչընդոտներ, և երբ Աստծու ընտրյալ մարդիկ դժվարությունների են բախվում կյանքի մուտքի ժամանակ, այս առաջնորդողներն ի վիճակի չեն ժամանակին լուծելու այս բաները։ Թեև զբաղված են աշխատելով և ամեն օր անցկացնում են անգործության չմատնվելով, բայց ինչի՞ կարող են անգամ հասնել՝ այսքան զբաղված լինելով։ Եկեղեցու աշխատանքում շատ խնդիրներ կան, բայց նրանք ի վիճակի չեն բացահայտելու դրանք։ Արտաքուստ թվում են ջանասեր, բարեխիղճ և ոչ անգործ, սակայն աշխատանքի մեջ մեկը մյուսի հետևից խնդիրներ են առաջանում, իսկ նրանք զբաղված են անցքեր կարկատելով, զբաղված են ամեն տեսակի «բարդ և դժվարին խնդիրներ» լուծելով և գործ ունենալով ամեն տեսակի չար մարդկանց և այն մարդկանց հետ, ովքեր եկեղեցում խաթարումներ և անհանգստություններ են առաջացնում։ Այսպես իրենք իրենց զբաղեցնում են աշխատանքով, սակայն ի վիճակի չեն զանազանելու անգամ ամենահիմնական խնդիրները։ Ի վիճակի չեն հստակորեն զանազանելու, թե ինչ է լավ մարդկայնությունը և ինչ է վատ մարդկայնությունը, ինչ է լավ որակը և ինչ է վատ որակը, ինչ է իրական տաղանդ ու գիտելիք ունենալը և ինչ է շնորհներ ունենալը։ Նաև չեն կարողանում հասկանալ, թե ինչպիսի մարդկանց է Աստծու տունը մշակում և ինչպիսիներին է դուրս թողնում, որ մարդիկ են ձգտում ճշմարտությանը և որոնք՝ ոչ, որ մարդիկ են հոժարակամ կատարում իրենց պարտավորությունը, և որոնք չեն կատարում իրենց պարտավորությունը, որ մարդիկ կարող են կատարելագործվել որպես Աստծու ժողովուրդ, և որ մարդիկ են տքնողներ և այլն։ Նրանց, ովքեր կարող են մեծ-մեծ խոսել և դատարկ տեսություններ դուրս տալ, բայց չեն կարողանում իրական աշխատանք կատարել, վերաբերվում են որպես մշակման հիմնական թիրախների, և կարգավորում են, որ նրանք կատարեն և նրանց են վստահում կարևոր աշխատանք, մինչդեռ հետաձգում են նրանց առաջխաղացումն ու մշակումը, ովքեր ունեն մաքուր ըմբռնում, որակ և ճշմարտությունը հասկանալու կարողություն, լոկ այն պատճառով, որ այդ մարդիկ շատ երկար ժամանակ չեն հավատացել Աստծուն կամ բացահայտել են ամբարտավան խառնվածք։ Նման խնդիրներ հաճախ են առաջանում եկեղեցում, և սա ազդեցություն է ունենում եկեղեցու աշխատանքի առաջընթացի վրա։ Սրանք են բուն խնդիրները, և այնուամենայնիվ այս տեսակի առաջնորդողը չի կարողանում տեսնել կամ բացահայտել դրանք և նույնիսկ լիովին անտեղյակ է դրանցից։ Երբ չար մարդիկ խաթարումներ և անհանգստություններ են առաջացնում, նրանց դիտարկման ենթարկվելու և իրենց մասին խորհելու հնարավորություն է տալիս, մինչդեռ երբ այլոք, ովքեր չար մարդիկ չեն, երբեմն որոշ փոքր սխալներ են թույլ տալիս, որովհետև երիտասարդ են ու տգետ և գործում են առանց սկզբունքների, սխալներ, որոնք սկզբունքային հարցեր չեն, այս տեսակի առաջնորդողն այս սխալներին վերաբերվում է որպես աններելի մեղքերի և տուն է ուղարկում այդ մարդկանց։ Այս տեսակի կեղծ առաջնորդողն ամեն օր զբաղված է աշխատանքով և, արտաքուստ, թվում է, թե մեծ ջանք է գործադրում և շատ ժամանակ է ծախսում, սակայն անկախ այն բանից, թե ինչպես է աշխատում, ոչ ոք դրանից կյանքի ճշմարիտ մատակարարում չի ստանում։ Անկախ այն բանից, թե ինչ խնդիրներ և դժվարություններ ունեն Աստծու ընտրյալ մարդիկ, այս տեսակի կեղծ առաջնորդողը չի կարողանում լուծել դրանք՝ ճշմարտության շուրջ հաղորդակցվելով, և այն ամենը, ինչ նա կարող է անել, սիրառատ սրտով նրանց հորդորելն է և բառեր ու վարդապետություններ քարոզելը՝ Աստծու ընտրյալ մարդկանց քաջալերելու համար։ Հետևաբար, նման մարդկանց առաջնորդության ներքո Աստծու ընտրյալ մարդիկ կյանքի մատակարարում չեն ստանում, պարզապես հավատում են Աստծուն և կատարում են իրենց պարտավորությունները խանդավառության վրա հիմնված և կյանքի մուտքի չեն հասնում. որքա՞ն կարող են այսպես շարունակել։ Արդյունքում, ոմանք հաճախ բացասական և թույլ են լինում և միշտ փափագում են Աստծու գալստյան օրը, և տեսիլքները նրանց համար գնալով ավելի ու ավելի անհստակ են դառնում, և երբ խնդիրների են բախվում, սկսում են պատկերացումներ և թյուրըմբռնումներ ունենալ Աստծու վերաբերյալ, իսկ ոմանք նույնիսկ սկսում են կասկածել Աստծուն և զգուշանալ Նրանից։ Կեղծ առաջնորդողներն այս խնդիրներին բախվելիս լիովին անկարող են լուծել դրանք, և դրանցից խուսափելն այն ամենն է, ինչ անում են։ Երբեք չեն կարդում Աստծու խոսքերը կամ աղոթում Աստծուն Աստծու ընտրյալ մարդկանց հետ՝ ճշմարտությունը փնտրելու և խնդիրներ լուծելու համար. երբեք չեն կատարում այս աշխատանքը։ Ամեն օր պարզապես զբաղեցնում են իրենց որոշակի ընդհանուր գործերով և որոշ արտաքին հարցերով, հարցեր, որոնք ոչ մի կապ չունեն կյանքի մուտքի կամ ճշմարտության հետ։ Կարծում են, թե քանի դեռ զբաղված են գործեր անելով, ապա դա նշանակում է, որ կատարում են իրենց պարտավորությունը և իրագործում իրենց պարտականությունները, և որ բացառված է, որ իրենք կեղծ առաջնորդողներ լինեն։ Իրականում, այս ընդհանուր գործերով իրենց զբաղեցնելն ամենևին չի օգնում եղբայրներին և քույրերին առաջադիմել կյանքում, առավել ևս հնարավորություն չի տալիս Աստծու ընտրյալ մարդկանց մտնելու ճշմարտության իրականության մեջ։ Ասե՛ք Ինձ, մի՞թե խնդիր չկա այս տեսակի կեղծ առաջնորդողի որակի հետ։ Նա չի կարողանում թափանցել որևէ բանի մեջ և կարծում է, թե քանի դեռ զբաղված է աշխատելով, ապա բոլոր խնդիրները պարզապես կանհետանան և անուղղակիորեն կլուծվեն։ Մի՞թե այս մարդիկ այնքան բթամիտ չեն։ Մի՞թե նրանց որակն այնքան ցածր չէ։ Չեն կարողանում թափանցել որևէ բանի մեջ, չեն կարողանում որևէ իրական աշխատանք կատարել, և սա նրանց դարձնում է իսկական կեղծ առաջնորդողներ և կեղծ աշխատողներ։ Սա մի հարց է, որն ամենահեշտն է զանազանել։

Այժմ կեղծ առաջնորդողներ ու կեղծ աշխատողներ կան եկեղեցիներում ամենուր։ Նրանք աշխատելու համար պարզապես հիմնվում են իրենց խանդավառության վրա և բացարձակապես չեն հասկանում ճշմարտությունը։ Չգիտեն, թե որն է առաջնորդողի կամ աշխատողի աշխատանքը, ոչ էլ ընդունակ են հաղորդակցվելու ճշմարտության շուրջ՝ խնդիրներ լուծելու համար։ Պարզապես ողջ օրն իրենց կուրորեն զբաղեցնում են որոշակի ընդհանուր գործերով։ Օրինակ՝ ասենք, եկեղեցին պետք է որևէ իր գնի։ Սա մեծ առաջադրանք չէ, պարզապես պետք է կարգավորել, որ համապատասխան ոլորտում գիտելիքներ ունեցող մեկը գնա և գնի այն։ Սակայն կեղծ առաջնորդողը վախենում էր չափազանց շատ գումար ծախսելուց և ուստի կազմակերպեց, որ ինչ-որ մեկն այցելի մի քանի վայր՝ ամենաէժանը գնելու համար։ Դրա արդյունքն այն եղավ, որ գնեցին էժանագին ապրանք, որը կոտրվեց ընդամենը մի քանի օր օգտագործելուց հետո, և ստիպված եղան գնալ մեկ ուրիշը գնել։ Ոչ միայն չխնայեցին գումար, այլև հակառակը, ի վերջո ավելի շատ ծախսեցին։ Արդյո՞ք սա առաջադրանքը կատարելու սկզբունքային ձև է։ Գնումներ կատարելիս հայտնի ապրանքանիշ գնելու կարիք չկա, բայց տեղին է առնվազն գնել մի բան, որը համապատասխան որակ ունի և պիտանի է օգտագործման համար։ Կեղծ առաջնորդողները շատ են անհանգստանում ընդհանուր գործերի համար, և դրանում ոչ մի վատ բան չկա։ Սակայն լուրջ չեն վերաբերվում Աստծու տան վճռորոշ աշխատանքին, և սա մեծ սխալ է, նշանակում է, որ իրենք էական աշխատանք չեն կատարում։ Այնպիսի աշխատանքներ, ինչպիսիք են ավետարանի աշխատանքը, ֆիլմարտադրության աշխատանքը, տեքստային աշխատանքը, փորձառական վկայության տեսանյութերի աշխատանքը և առաջնորդող ու աշխատող անձնակազմի կարգավորումներ անելու աշխատանքը, բոլորը վճռորոշ են, և այնուամենայնիվ կեղծ առաջնորդողները դրանք կարևոր չեն համարում և մի կողմ են դնում աշխատանքի այս կետերը և անտեսում են դրանք։ Նրանք անբավարար որակ ունեն և չգիտեն՝ ինչպես կատարել աշխատանքը, բայց չեն էլ փորձում սովորել՝ փոխարենը մտածելով. «Ամեն ինչ լավ է, քանի դեռ կա մեկը, ով պատասխանատու է այս աշխատանքի համար։ Անշուշտ, իմ կարիքը նույնպես չկա՞։ Ես զբաղվում եմ կարևոր գործերով։ Սրանք պարզապես մանրուքներ են, որոնց համար անհանգստանալու կարիք չունեմ։ Հենց որ նրանց ասում եմ սկզբունքները, ուրեմն իմ գործն արված է»։ Կեղծ առաջնորդողներն արտաքուստ շատ զբաղված են թվում, բայց երբ նայում ես այն բաներին, որոնցով զբաղված են աշխատելիս, ոչ մեկը եկեղեցու վճռորոշ աշխատանք չէ, ոչ մեկն այնպիսի աշխատանք չէ, որը մատակարարում է մարդկանց կյանքի համար, և ոչ մեկն այնպիսի աշխատանք չէ, որը ներառում է ճշմարտության օգտագործում՝ խնդիրներ լուծելու համար։ Այն բաները, որոնցով զբաղեցնում են իրենց, բացարձակապես ոչ մի արժեք չունեն, և այս կեղծ առաջնորդողները պարզապես կուրորեն զբաղված են մնում։ Չգիտեն, թե ինչ աշխատանք պետք է կատարեն առաջնորդողներն ու աշխատողները՝ Աստծու մտադրություններին համապատասխանելու համար։ Պարզապես ապավինում են իրենց խանդավառությանը՝ իրենց զբաղեցնելով որոշակի առաջադրանքներով, որոնք հաճույքով են անում։ Մանրամասն հարցուփորձ են անում եկեղեցու աշխատանքի հետ կապ չունեցող մանրուքների մասին, օրինակ՝ ինչ հագուստ են կրում եղբայրներն ու քույրերը, ինչ սանրվածքներ ունեն, ինչպես են շփվում ուրիշների հետ և ինչպես են խոսում ու պահում իրենց։ Կարծում են, թե այսպես սիրալիր և մատչելի են, և որ մարդկանց իրական կյանքում խնդիրները լուծելը մի բան է, որն առաջնորդողը պետք է անի, մի բան, որ բնականոն մարդկայնությունը պետք է ունենա։ Եվ այնուամենայնիվ լուրջ չեն վերաբերվում ավետարանի աշխատանքին, ֆիլմարտադրության աշխատանքին, օրհներգերի աշխատանքին, տեքստային աշխատանքին, վարչական աշխատանքին, նոր հավատացյալներին ջրելու աշխատանքին, եկեղեցիներ հիմնելու աշխատանքին, մարդկանց առաջխաղացնելու և մշակելու աշխատանքին և այլնի վճռորոշ աշխատանքին։ Չեն մասնակցում այս աշխատանքներից ոչ մեկին և չեն հետևում դրանց, կարծես թե այս աշխատանքը ոչ մի կապ չունի իրենց հետ։ Այս կեղծ առաջնորդողները չեն լուծում բազմաթիվ խնդիրները, որոնք կուտակվում են եկեղեցում, չեն պաշտոնազրկում այն կեղծ առաջնորդողներին, որոնց պետք է պաշտոնազրկեին, չեն սահմանափակում կամ չեն զբաղվում չար մարդկանցով, որոնք չարիք են գործում և սանձարձակ կերպով վատ բաներ են անում, և չեն հաղորդակցվում ճշմարտության շուրջ՝ լուծելու համար որոշ մարդկանց ձևական, անզուսպ և անկարգապահ լինելու և իրենց պարտավորությունների կատարման մեջ ոտքերը կախ գցելու խնդիրը։ Ի՞նչ խնդիր է սա։ Նրանք չեն փնտրում ճշմարտությունը՝ լուծելու այս փաստացի խնդիրները։ Արդյո՞ք նրանք մարդիկ են, որոնք իրական աշխատանք են կատարում։ Այն աննշան և գործին չվերաբերող առաջադրանքները, որոնք կատարում են, իրենց սրտերում վճռորոշ և կարևոր են թվում։ Ողջ օրը զբաղեցնում են իրենց այդ անարժեք բաներով՝ հավատալով, որ կատարում են իրենց պարտականությունները և հավատարիմ են, բայց չեն կատարում ոչ մի էական աշխատանք, որն Աստված վստահել է իրենց։ Մի՞թե նման մարդիկ կեղծ առաջնորդողներ չեն։ Նրանք համարժեքն են հասարակության մեջ ենթաշրջանային գրասենյակների տնօրեններին. պարզապես թաղամասի բամբասողներ են։ Ուրեմն արդյո՞ք դեռ Աստծու տան առաջնորդողներն ու աշխատողներն են։ Իսկական կեղծ առաջնորդողներ և կեղծ աշխատողներ են։ Ի՞նչ պատճառով են այս մարդիկ բնորոշվում որպես կեղծ առաջնորդողներ և կեղծ աշխատողներ։ (Որովհետև նրանց որակը չափազանց ցածր է, չեն կարող իրական աշխատանք կատարել, և որոշ մանրուքներ կարգավորելն այն ամենն է, ինչ կարող են անել։) Սա է կոնկրետ պատճառը։ Այս մարդկանց որակը չափազանց ցածր է։ Անկախ այն բանից, թե քանի քարոզ են լսում, քանի աշխատանքային կարգավորում են կարդում, քանի տարի են կատարում իրենց պարտավորությունն Աստծու տանը կամ քանի տարի են առաջնորդողներ, երբեք չգիտեն, թե ինչ են անում, արդյոք այն, ինչ անում են, ճիշտ է, թե սխալ, կամ արդյոք կատարում են այն պարտականությունները, որոնք պետք է կատարեն։ Առաջնորդողների և աշխատողների պիտակի և տիտղոսի նրանց սահմանումն այն է, որ ամեն ինչ լավ է, քանի դեռ զբաղված են։ Ջրաղացքար պտտող էշի պես շարունակում են քաշել այնքան, մինչև այլևս չեն կարողանում շարժվել և դա համարում են իրենց պարտականությունների կատարում։ Անկախ այն բանից, թե որ ուղղությամբ են քաշում, և անկախ այն բանից, թե արդյոք քաշելու մեջ դրված էներգիան ճիշտ է, թե ոչ, ըստ իրենց՝ կատարում են իրենց պարտականությունները։ Կան շատ հարցեր, որոնց մեջ ի վիճակի չեն թափանցելու և չեն փորձում լուծել դրանք կամ հաղորդել Վերևին և լուծումներ փնտրել Վերևից։ Անկախ այն բանից, թե քանի տարի են աշխատում կամ քանի տարի են շփվում մարդկանց հետ, նույնիսկ չգիտեն, թե արդյոք մարդու դրսևորումները նոր հավատացյալի դրսևորումներ են, որը ծանծաղ հիմք ունի իր հավատքի մեջ և չի հասկանում ճշմարտությունը, թե չհավատացողի դրսևորումներ են, և նաև չգիտեն, թե ինչպես պետք է զանազանեն կամ բնորոշեն նրանց։ Երբ կա երկու մարդ, որոնք երկուսն էլ բացասական վիճակում են, չգիտեն, թե նրանցից որն է արժանի մշակման, և որը՝ ոչ։ Երբ երկու մարդ որոշ չափով ձևականորեն են կատարում իրենց պարտավորությունները, չեն կարողանում տարբերել, թե որն է ճշմարտությանը ձգտող, և որն է տքնող, նրանցից որն է ընդունակ մտնելու ճշմարտության իրականության մեջ, և որը չունի ճշմարտության իրականությունը։ Չգիտեն, թե որ մարդիկ, առաջնորդողներ դառնալուն պես, հավանաբար կհետևեն հակաքրիստոսների ուղուն, նույնիսկ եթե տարիներ շարունակ շփվել են այդ մարդկանց հետ։ Անկախ այն բանից, թե քանի անիմաստ գործողությունների մեջ են ներգրավվում կամ քանի անօգուտ աշխատանք են կատարում, կամ քանի խնդիր կա իրենց շուրջը, անտեղյակ են դրանից և չեն գիտակցում, որ դրանք խնդիրներ են։ Քանի որ նման մարդիկ ցածր որակ ունեն, շփոթված են մտքով և անընդունակ են աշխատանք կատարելու, նրանց համար շատ դժվար է կատարել առաջնորդողի կամ աշխատողի պարտականությունները։ Բացի որոշ պարզ ընդհանուր գործեր կատարել կարողանալուց, այս առաջնորդողներն ու աշխատողներն ընդունակ չեն անելու եկեղեցու էական աշխատանքի հետ կապված որևէ բան և ի վիճակի չեն տեսնելու կամ լուծելու որևէ իրական խնդիր աշխատանքի մեջ։ Կարո՞ղ է արդյոք այս տեսակի որակ ունեցող այս տեսակի առաջնորդողն արժանի լինել մշակման։ Նրանք անգամ չգիտեն, թե ինչ են շփոթություններն ու դժվարությունները, և առավել ևս չեն կարողանում կարգավորել դրանք սկզբունքների համաձայն։ Նույնիսկ եթե եկեղեցու աշխատանքում հանդիպող խնդիրները շատ սովորականներից են, միևնույն է, չեն կարողանում ամփոփել և դասակարգել դրանք, ոչ էլ գիտեն, թե ինչպես հաղորդակցվել ճշմարտության շուրջ՝ դրանք լուծելու համար։ Այս տեսակի կեղծ առաջնորդողը միօրինակ կերպով անկարող է կարգավորել կամ լուծել այս խնդիրները, որոնք հաճախ են առաջանում եկեղեցում։ Նրանց ամենամեծ խնդիրն այն չէ, որ պատրաստակամ չեն գին վճարել կամ որ վախենում են զբաղված լինելուց և հոգնածություն զգալուց, այլ ավելի շուտ այն է, որ ցածր որակ ունեն, անպարզ միտք և ի վիճակի չեն կատարելու եկեղեցու կարևոր աշխատանքը և իրական աշխատանքը։ Փոխարենը պարզապես որոշ ընդհանուր գործեր են կատարում կամ հաճույքով զբաղվում են գործին չվերաբերող որոշ բաներով և ապա ուզում են առաջնորդողների և աշխատողների դերը խաղալ. մի՞թե բթամիտ մարդիկ չեն, որոնք չափազանց մեծ փառասիրական ձգտումներ և նկրտումներ ունեն։ Ցածր որակ ունեցող առաջնորդողները միօրինակ կերպով անընդունակ են կատարելու եկեղեցու առանցքային աշխատանքը, որը ճշմարտության սկզբունքները ներառող աշխատանք է, կամ բարդ մասնագիտական աշխատանք, ինչպիսիք են ավետարանը տարածելու աշխատանքը, եկեղեցում նոր հավատացյալներին ջրելու աշխատանքը, ֆիլմարտադրության աշխատանքը, տեքստային աշխատանքը և անձնակազմի աշխատանքը, որը ներառում է տարբեր մակարդակների առաջնորդողների և աշխատողների։ Ինչո՞ւ են անընդունակ կատարելու այս աշխատանքը։ Որովհետև նրանց որակը չափազանց ցածր է, և նրանք չեն կարողանում ընկալել սկզբունքները։ Միօրինակ կերպով թերանում են այս ողջ աշխատանքում և անընդունակ են սովորելու, թե ինչպես կատարել այն։ Օրինակ՝ ասենք, նման առաջնորդողին տալիս են հինգ մարդ և խնդրում են աշխատանք բաշխել այս հինգ հոգուն՝ հիմնվելով նրանց կրթական մակարդակի, նրանց որակի և ուժեղ կողմերի ու նրանց բնավորության վրա։ Արդյո՞ք սա հեշտությամբ կատարվող առաջադրանք է։ Արդյո՞ք որևէ կապ ունի առաջնորդողների և աշխատողների որակի հետ։ (Այո։) Միջին որակ ունեցող առաջնորդողներն ու աշխատողները համեմատաբար ճշգրտորեն կբաշխեն աշխատանքը՝ որոշ ժամանակ ծախսելով հինգ հոգուն դիտարկելու, նրանց հետ շփվելու և ճանաչելու վրա։ Ցածր որակ ունեցող առաջնորդողներն ու աշխատողները կմտածեն, որ հինգ մարդը չափազանց շատ է։ Երբ չափազանց շատ մարդ կա, իրենք շփոթվում են և չգիտեն՝ ինչպես աշխատանք բաշխել նրանց և նույնիսկ եթե աշխատանք են բաշխում նրանց, իրենց սրտերում չեն իմանա, թե արդյոք դա անում են պատշաճ կերպով, թե ոչ։ Ինչ վերաբերում է հարցեր կարգավորելուն, օրինակ՝ եթե պետք է կարգավորեն և լուծեն երկու կամ երեք հարց միաժամանակ, չեն իմանա՝ ինչպես դատել և զանազանել այս հարցերի միջև եղած կապը, ոչ էլ կկարողանան կշռադատել, թե որ խնդիրը պետք է առաջինը լուծեն, և որ խնդիրը կարող է լուծվել հետո՝ առանց որևէ ձգձգում առաջացնելու։ Այսինքն՝ չգիտեն, թե ինչպես կշռադատել դրական և բացասական կողմերը, չգիտեն՝ ինչպես առաջնահերթություն տալ առաջադրանքներին՝ ըստ կարևորության և հրատապության, և չգիտեն՝ ինչպես լուծել խնդիրները։ Սակայն, քանի որ առաջնորդողներ և աշխատողներ են, թեև ինչ-որ բան չեն հասկանում, պետք է ձևացնեն, թե հասկանում են, թեև ինչ-որ բան չեն ըմբռնում, պետք է ձևացնեն, թե ըմբռնում են և ոչինչ չեն կարող անել մի կերպ գլուխ հանելու համար, բացի դիմանալուց և որոշ վարդապետություններ քարոզելուց և մի քանի հաճելի հնչող բառեր ասելուց ու հապշտապ ավարտելուց։ Լիակատար հստակությամբ գիտեն, թե արդյոք իրենց ասածը ճշգրիտ է, թե ոչ, արդյոք համապատասխանում է սկզբունքներին, թե ոչ, արդյոք կարող է լուծել խնդիրներ, թե ոչ, բայց պարզապես ուզում են մի կերպ գլուխ հանել։ Շատ լավ գիտեն, որ չեն կարողանա խնդիրներ լուծել իրենց արածով, բայց միևնույն է, խնդիրները չեն հաղորդում Վերևին, և ուստի, ի վերջո հետաձգում են աշխատանքը և պաշտոնազրկվում։ Ասե՛ք Ինձ, մի՞թե այս մարդիկ հիմարներ չեն։ Երբ որոշ առաջնորդողներ և աշխատողներ հաղորդում են խնդիրների մասին, պատմում են բոլոր հին, անկարևոր իրադարձությունները, որոնք հասել են մինչև մեր օրերը, և մի կույտ բաներ ասելուց հետո, դեռ պետք է օգնես նրանց վերլուծել և դատել, թե ինչ խնդիրներ կան։ Նույնիսկ չեն հասկանում՝ ինչպես հարց բարձրացնել և կարող են ժամերով խոսել՝ առանց հստակ բացատրելու, թե որն է հարցի առանցքն ու էությունը։ Նրանց ասած ամեն ինչ լոկվերաբերում է մակերեսային բաների և պարզապես մեծ անհեթեթություն է։ Մի՞թե սա այն դեպքը չէ, երբ նրանց որակը չափազանց ցածր է, և նրանք պակասամիտ են։ Արդյո՞ք որակ ունեցող մարդիկ պատրաստ են լսելու այս բաները։ Նրանց զրուցակիցը պարզապես ուզում է իմանալ, թե որն է այն մարդու ներկայիս իրավիճակն ու դրսևորումները, ում մասին հաղորդում են, և որ վիճակի հարցումեն շփոթված և անկարող լուծել։ Եվ այնուամենայնիվ, այս մարդիկ միշտ խոսում են այն մասին, թե ինչ աշխատանք է կատարել այդ մարդն անցյալում, և չեն խոսում այդ մարդու ներկայիս իրավիճակի մասին, կամ չեն ասում, թե ինչ շփոթություններ և խնդիրներ ունեն իրենք։ Մի կույտ բան են ասում, և ոչ ոք չի կարող հստակ ասել, թե ինչի մասին են խոսում։ Նույնիսկ եթե ուզում են հարց տալ, չգիտեն՝ որտեղից սկսել, չգիտեն՝ ինչպես արտահայտել այնպես, որ արդյունավետ լինի և թույլ տա մարդկանց հասկանալ իրենց. նույնիսկ իրենց խոսքը կազմակերպելու կարողություն չունեն։ Մի՞թե սա չափազանց ցածր որակ ունենալու դրսևորում չէ։ Որոշ կեղծ առաջնորդողներ ցածր որակ ունեն, և երբ հարցի մասին են հաղորդում, մի շարք անհեթեթ և անհասկանալի բաներ են ասում, իսկ հետո մտածում են. «Բավականաչափ մեծ քանակությամբ տեղեկատվություն եմ տվել քեզ, այնպես չէ՞։ Նույնիսկ պատմել եմ քեզ այս հարցի անցյալի և ներկայի մասին ամեն ինչ, ուրեմն հիմա չե՞ս կարող ասել, թե որն է այն հարցը, որն ուզում եմ տալ»։ Անկախ այն բանից, թե ինչ ես հարցնում նրանց կամ ինչպես ես ուղղորդում նրանց, չգիտեն՝ ինչ ասել և երբեք չեն կարողանում ասել հարցի հիմնական կետը։ Բանն այն չէ, որ բառեր չունեն ինքնարտահայտվելու համար, կամ որ կրթության ցածր մակարդակ ունեն, այլ ավելի շուտ այն է, որ նրանց որակը ցածր է, և անուղեղ են, ուստի չգիտեն՝ ինչպես արտահայտել այս բաները, նրանց մտքում շփոթ է, և նրանք չեն կարողանում հստակ բացատրել, որպեսզի ուրիշները կարողանան հասկանալ իրենց։ Ունեն հոգսի որոշակի զգացում և ժամանակի ընթացքում սկսում են որոշակիորեն գիտակցել որոշակի հարցեր, բայց չգիտեն՝ ինչպես արտահայտել դրանք, ի վիճակի չեն ըմբռնելու, թե որն է հարցերի էությունը, առավել ևս չեն կարողանում ամփոփել հարցերը։ Կարո՞ղ են արդյոք այսքան ցածր որակ ունեցող մարդիկ աշխատանք կատարել։ Կարո՞ղ են կատարել առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները։ Ո՛չ, չեն կարող։ Նույնիսկ եթե ժամանակ և հնարավորություններ ես տալիս նրանց և թույլ ես տալիս հաղորդել և նկարագրել խնդիրները, չեն կարողանում դա անել, ուրեմն դեռ կարո՞ղ ես զրույց ունենալ նման մարդկանց հետ։ Կարո՞ղ են արդյոք նրանք դեռ օգտագործվել։ (Ոչ։) Ինչո՞ւ չեն կարող օգտագործվել։ Նույնիսկ չեն կարողանում հստակ խոսել և նույնիսկ չունեն մարդ արարածի նվազագույն բնազդը՝ լեզուն օգտագործելու իրենց մտքերը, գաղափարները և վերաբերմունքն արտահայտելու համար, ուրեմն ի՞նչ աշխատանք կարող են կատարել։ Թեև գուցե ունենան որոշակի ուժ, իսկական խանդավառություն, մի փոքր պատասխանատվության զգացում և բավականին շիտակ սիրտ, բայց նրանց որակը չափազանց ցածր է, չեն կարողանում ոչինչ սովորել՝ անկախ այն բանից, թե ինչպես ես սովորեցնում նրանց, և նույնիսկ եթե սովորեցնես նրանց՝ ինչպես խոսել, չեն կարողանա յուրացնել դա, և ուստի կնյարդայնանաս և կբարկանաս։ Երբ խոսում են, խառնաշփոթ են ստեղծում՝ շփոթեցնելով քեզ, չեն կարողանում ոչինչ հստակ ասել, և այն, ինչ ասում են, պարզապես մեծ անհեթեթություն է։ Նրանց մեջ ամենախղճալին այն է, որ չեն հասկանում մարդկային լեզուն և այնուամենայնիվ դեռ շարունակում են կուրորեն գործել, դեռ մտածում են, որ ունակ են և ըմբոստանում են, երբ էտում ես նրանց։ Ինչպե՞ս կարող են լավ կատարել առաջնորդության աշխատանքը։ Երբ առաջնորդողի կամ աշխատողի որակն այնքան ցածր է, որ լեզվով արտահայտվելու կարողություն չունի, կարո՞ղ է արդյոք դեռ իրավասու լինել աշխատանքում։ (Ոչ։) Իսկ ի՞նչ է նշանակում իր աշխատանքում իրավասու չլինելը։ Նշանակում է, որ անընդունակ է ժամանակին բացահայտելու աշխատանքի ընթացքում հանդիպող դժվարություններն ու խնդիրները և, իհարկե, նշանակում է, որ անկախ այն բանից, թե ինչ հարցեր են առաջանում աշխատանքի մեջ, երբեք չի կարողանում ժամանակին լուծել դրանք, ոչ էլ կարողանում է ժամանակին հաղորդել դրանք Վերևին և լուծումներ փնտրել Վերևից։ Սա չափազանց դժվար է նրա համար, և նա անընդունակ է դա անելու։ Երբ խոսքը վերաբերում է նման մարդկանց, որոնք ցածր որակ ունեն, այս աշխատանքը չափազանց դժվար է նրանց համար։ Դա նման է ձկներին ցամաքում ապրել ստիպելուն կամ խոզերին թռչել ստիպելուն։ Այս աշխատանքը կատարելը շատ ծանր է նրանց համար։

Ոմանք ասում են. «Վատ եմ զգում այդ մարդկանց համար։ Այնքան շատ են վազվզում՝ կարգավորելով բոլոր տեսակի առաջադրանքները և ի վերջո բնորոշվում են որպես կեղծ առաջնորդողներ իրենց ցածր որակի պատճառով։ Ուրեմն արդյո՞ք դա նշանակում է, որ նրանց կրած տառապանքն իզուր է եղել։ Մի՞թե դա մարդկանց հետ անարդարացիորեն վարվել չէ»։ Կեղծ առաջնորդողներին պաշտոնազրկելը նշանակում է պատասխանատվություն կրել Աստծու ընտրյալ մարդկանց և եկեղեցու աշխատանքի համար, ուրեմն ինչպե՞ս կարող է դա նշանակել մարդկանց հետ անարդարացիորեն վարվել։ Եթե պնդում ես, որ կեղծ առաջնորդողներին թույլ տրվի շարունակել իրենց դերը որպես առաջնորդողներ, մի՞թե սա չի վնասում Աստծու ընտրյալ մարդկանց։ Ուզում ես ասել, որ Աստծու ընտրյալ մարդկանց վնասելը մարդկանց հետ անարդարացիորեն վարվել չէ՞։ Կեղծ առաջնորդողին պաշտոնազրկելով՝ Աստծու տունը չի դատապարտում այդ կեղծ առաջնորդողին, ոչ էլ այդ կեղծ առաջնորդողին ուղարկում է դժոխք, այլ փոխարենը հնարավորություն է տալիս այդ մարդուն փրկության հասնելու։ Կարո՞ղ են արդյոք փրկության հասնել, եթե շարունակեն կեղծ առաջնորդողներ լինել։ Ո՞րն է լինելու նրանց վերջնական ելքը։ Ինչո՞ւ չես դիտարկում հարցն այս կերպ։ Ավելին, ո՞րն է Աստծուն հավատալու նպատակը։ Անշուշտ առաջնորդող լինելը միակ ճանապարհը չէ։ Արդյոք չկա՞ն այլ պարտավորություններ, եթե մարդն առաջնորդող չէ։ Արդյո՞ք ողջ մնալու ուղի չկա նրանց համար, ովքեր առաջնորդողներ չեն և ցածր որակ ունեն։ (Ոչ, դա ճիշտ չէ։) Ուրեմն ո՞րն է կիրարկման ուղին։ Այն, ինչ հիմա քննում ենք, ցածր որակ ունեցող այս տեսակի կեղծ առաջնորդողի դրսևորումներն ու նրա մեջ առկա խնդիրներն են։ Չենք դատապարտում կամ անիծում նրանց, պարզապես քննում ենք նրանց։ Նրանց քննելու նպատակն այն է, որ այս տեսակի մարդիկ ճշգրտորեն ճանաչեն իրենց և կողմնորոշվեն, իմանան իրենց սեփական չափը և ճշգրտորեն հասկանան, թե ինչ են առաջնորդողներն ու աշխատողները, ինչ աշխատանք պետք է կատարեն առաջնորդողներն ու աշխատողները, և հետո այս բաները համեմատեն իրենց հետ՝ տեսնելու համար, թե արդյոք հարմար են առաջնորդող կամ աշխատող լինելու համար։ Եթե որակդ իսկապես շատ ցածր է, այնքան ցածր, որ չունես լեզվով արտահայտվելու կարողություն, կամ մտքերդ ու տեսակետներդ արտահայտելու կարողություն, կամ խնդիրներ բացահայտելու կարողություն, ապա հարմար չես առաջնորդող կամ աշխատող լինելու համար, իրավասու չես կատարելու առաջնորդողի կամ աշխատողի պարտավորությունը և անընդունակ ես կատարելու առաջնորդողի կամ աշխատողի աշխատանքը։ Եվ քանի որ ցածր որակ ունես, պետք է ունենաս այս տեսակի ինքնագիտակցություն։ Ոմանք ասում են. «Իմ որակը ցածր է, ուրեմն ի՞նչ։ Լավ մարդկայնություն ունեմ, ուստի պետք է առաջնորդող լինեմ»։ Արդյո՞ք սա է սկզբունքը։ Ուրիշներն ասում են. «Բացի լավ մարդկայնություն ունենալուց, պատրաստակամ եմ նաև տառապանք կրելու և գին վճարելու, կարող եմ քարոզներ կարդալ, հիմք ունեմ իմ հավատքի մեջ և բանտարկվել եմ առ Աստված հավատիս համար։ Մի՞թե այս բաները չեն համարվում որպես կապիտալ, որպեսզի առաջնորդող կամ աշխատող լինեմ»։ Արդյո՞ք ճշմարտությունն այն է, որ մարդ պետք է կապիտալ ունենա՝ առաջնորդող կամ աշխատող լինելու համար։ (Ոչ։) Այն, ինչ հիմա քննարկում ենք, առաջնորդողների և աշխատողների պարտականություններն են, և այս թեմայի շրջանակներում խոսում ենք որակի խնդրի մասին։ Եթե որակդ ցածր է, և ի վիճակի չես կատարելու այս պարտականությունները, ապա պետք է ունենաս հետևյալ ինքնագիտակցությունը՝ «Ես չունեմ այս որակը և չեմ կարող առաջնորդող կամ աշխատող լինել։ Ինչ կապիտալ էլ որ ունենամ, անօգուտ է»։ Ասում ես, որ լավ մարդկայնություն ունես, որ հուսալի ես, որ ունես տառապանք կրելու վճռականություն և որ պատրաստակամ ես գին վճարելու։ Ուրեմն արդյո՞ք Աստծու տունն անարդարացիորեն է վարվել քեզ հետ։ Աստծու տունն օգտագործում է մարդկանց այնպես, որ լավագույնս օգտագործվի յուրաքանչյուրը՝ հարմարեցնելով դերերը յուրաքանչյուր մարդուն, և դա անում է ճիշտ ձեւով։ Եթե լավ մարդկայնություն ունես, բայց որակդ ցածր է, ապա պետք է լավ կատարես քո պարտավորությունն ամբողջ սրտով և ուժով։ Այնպես չէ, որ պետք է առաջնորդող կամ աշխատող լինես՝ Աստծու կողմից հավանության արժանանալու համար։ Նույնիսկ եթե պատրաստակամ ես նեղություն կրելու, բայց ի վիճակի չես նեղություն կրելու այնպես, ինչպես պետք է անի առաջնորդողը, և չունես այն որակը, որը պետք է ունենաս առաջնորդող լինելու համար և թերանում ես դրանում, ուրեմն ի՞նչ կարող ես անել։ Մի՛ ստիպիր քեզ կամ մի՛ դժվարացրու հարցերը քեզ համար։ Եթե կարող ես կրել 25 կիլոգրամ, ապա կրիր 25 կիլոգրամ։ Մի՛ փորձիր ցուցադրվել՝ ստիպելով քեզ անցնել հնարավորություններիդ սահմանները՝ ասելով. «25 կիլոգրամը բավական չէ։ Ուզում եմ էլ ավելի շատ կրել։ Ուզում եմ կրել 50 կիլոգրամ։ Պատրաստակամ եմ անելու դա, նույնիսկ եթե ուժասպառությունից մեռնեմ»։ Ընդունակ չես առաջնորդող կամ աշխատող լինելու, բայց եթե դեռ շարունակում ես ստիպել քեզ անցնել հնարավորություններիդ սահմանները՝ ցուցադրվելու համար, թեև չես հյուծվի, բայց կհետաձգես եկեղեցու աշխատանքը, կազդես աշխատանքի առաջընթացի և արդյունավետության վրա և կհետաձգես շատ մարդկանց կյանքի առաջընթացը։ Սա այն պատասխանատվությունը չէ, որը կարող ես թույլ տալ քեզ կրել։ Քանի որ անբավարար որակ ունես, եթե ունես ինքնագիտակցություն, ապա պետք է նախաձեռնողաբար առաջարկես հրաժարական տալ և առաջադրես լավ որակ ունեցող մեկին, ով սիրում է ճշմարտությունը, և ով ավելի պատասխանատու է, քան դու՝ առաջնորդող կամ աշխատող լինելու համար։ Սա կլիներ ողջամիտ քայլը, և միայն այդպես վարվելով կլինեիր մեկը, ով իսկապես ունի մարդկայնություն և ողջամտություն, և մեկը, ով իսկապես հասկանում և կիրառում է ճշմարտությունը։ Եթե պաշտոնիցդ հրաժարական տաս, որովհետև անընդունակ ես կատարելու առաջնորդության աշխատանքը և հետո ընտրես մի պարտավորություն, որը հարմար է քեզ, և առաջարկես քո հավատարմությունը, որպեսզի կարողանաս հավանության արժանանալ Աստծու կողմից, ապա բացառիկ խելացի մարդ ես։ Միշտ մտածում ես. «Թեև ցածր որակ ունեմ, բայց լավ մարդկայնություն ունեմ, պատրաստակամ եմ նեղություն կրելու, տառապանք կրելու և գին վճարելու, ունեմ վճռականություն, բոլորիցդ ավելի տոկուն եմ այն ամենում, ինչ անում եմ և լայնախոհ եմ և չեմ վախենում էտվելուց կամ փորձվելուց։ Նույնիսկ եթե որակս մի փոքր ցածր է, միևնույն է, կարող եմ առաջնորդող լինել»։ Ցածր որակ ունենալը խնդիր չէ։ Սա նախատեսված չէ որպես քեզ դատապարտում, պարզապես նախատեսված է քեզ դասակարգելու և հստակ հասկացնելու, թե հատկապես ինչ կարող ես անել և ինչպիսի պարտավորության ես հարմար։ Սակայն ներկայիս խնդիրն այն է, որ որակդ ցածր է, և անընդունակ ես առաջնորդող կամ աշխատող լինելու։ Չնայած ընտրվել ես որպես առաջնորդող կամ աշխատող, բայց ի վիճակի չես լավ կատարելու այս աշխատանքը, և այն ամենը, ինչ ի վիճակի ես անելու, աշխատանքը փչացնելն է։ Եթե լավ մարդկայնություն ունես, եթե ունես խիղճ և ողջամտություն և պատրաստակամ ես նեղություն կրելու և գին վճարելու, ապա կլինի մի աշխատանք, որը կատարելու համար հարմար ես, և մի պարտավորություն, որը պետք է կատարես, և Աստծու տունը ողջամիտ կարգավորումներ կանի քեզ համար։ Քեզ առաջնորդող լինել թույլ չտալը հիմնված է Աստծու տան կանոնների և սկզբունքների վրա։ Սակայն Աստծու տունը բացարձակապես չի մերժի պարտավորություն կատարելու քո իրավունքը կամ Աստծուն հավատալու և հետևելու քո իրավունքը, որովհետև ցածր որակ ունես։ Մի՞թե սա տեղին չէ։ (Այո, տեղին է։) Արդյո՞ք անհրաժեշտ է, որ ավելի մանրամասնորեն հաղորդակցվենք այս հարցի շուրջ։ Ցածր որակ ունեցող որոշ մարդիկ լսում են սա և խորհում. «Այլևս մի՛ հաղորդակցվիր այս մասին։ Չափազանց շատ եմ ամաչում որևէ մեկի երեսին նայելուց։ Գիտեմ, որ ցածր որակ ունեմ և այլևս չեմ լինի եկեղեցու առաջնորդող կամ աշխատող։ Պարզապես կլինեմ թիմի ղեկավար կամ վերակացու, կամ էլ կանեմ պատահական գործեր՝ ճաշ կպատրաստեմ կամ մաքրությամբ կզբաղվեմ։ Ցանկացած բան լավ է։ Իմ պաշտոնի դժվարությունը կկրեմ առանց գանգատվելու, կհնազանդվեմ Աստծու տան կարգավորումներին և կհնազանդվեմ Աստծու ներդաշնակեցումներին։ Իմ ցածր որակ ունենալն Աստծու շնորհքով է, և Աստծու բարի մտադրությունները դրա մեջ են։ Այն ամենը, ինչ Աստված անում է, ճիշտ է»։ Եթե կարող ես այսպես նայել երեւույթերին, ապա լավ է, և դա նշանակում է, որ ունես որոշակի ինքնագիտակցություն։ Երկար չեմ հաղորդակցվի այս հարցի շուրջ։ Ամփոփելով՝ցածր որակ ունեցող այս մարդկանց հետ կապված՝ պարզապես քննում ենք խնդիրը և մերկացնում փաստերի ճշմարտությունը, որպեսզի ավելի շատ մարդիկ ունենան ճիշտ վերաբերմունքը և տեսակետն այս մարդկանց վերաբերյալ, և որպեսզի այս մարդիկ ունենան ճիշտ վերաբերմունքը և տեսակետը սեփական ցածր որակի խնդրի վերաբերյալ և հետո կարողանան ճշգրտորեն կողմնորոշվել, գտնել մի պաշտոն և պարտավորություն, որը հարմար է իրենց՝ թույլ տալով, որ գին վճարելու իրենց հաստատակամությունը և տառապանք կրելու իրենց վճռականությունը ողջամտորեն օգտագործվեն և գործի դրվեն։ Սա չի ազդում քո կողմից ճշմարտությունը հասկանալու և ճշմարտությունը կիրառելու վրա, ոչ էլ ազդում է Աստծու տանը քո կերպարի վրա։

III. Կեղծ առաջնորդողներ, որոնք ծույլ են և տրվում են հարմարավետությանը

Հենց նոր հաղորդակցվեցինք կեղծ առաջնորդողների երկու տեսակի մասին։ Կա կեղծ առաջնորդողի մեկ այլ տեսակ, որի մասին հաճախ ենք խոսել «առաջնորդողների և աշխատողների պարտականությունները» թեմայի շուրջ հաղորդակցվելիս։ Այս տեսակն ունի որոշակի որակ, նրանք անխելք չեն, իրենց աշխատանքում ունեն ուղիներ և մեթոդներ և խնդիրների լուծման ծրագրեր, և երբ նրանց ինչ-որ աշխատանք է տրվում, կարող են իրականացնել այն ակնկալվող չափանիշներին մոտ։ Նրանք ի վիճակի են բացահայտելու աշխատանքում առաջացող ցանկացած խնդիր և կարող են նաև լուծել դրանցից մի քանիսը, երբ լսում են այն խնդիրները, որոնց մասին որոշ մարդիկ հաղորդում են, կամ դիտարկում են ոմանց վարքագիծը, դրսևորումները, խոսքն ու գործողությունները, արձագանքում են իրենց սրտում և ունեն իրենց սեփական կարծիքն ու վերաբերմունքը։ Իհարկե, եթե այս մարդիկ ձգտեն ճշմարտությանը և ունենան հոգսի զգացում, ապա այս բոլոր խնդիրները կարող են լուծվել։ Սակայն խնդիրներն անսպասելիորեն մնում են չլուծված այն աշխատանքում, որը գտնվում է այն տեսակի մարդու պատասխանատվության ներքո, որի մասին այսօր հաղորդակցվում ենք։ Ինչո՞ւ է այդպես։ Որովհետև այս մարդիկ իրական աշխատանք չեն կատարում։ Սիրում են հանգստություն և ատում են ծանր աշխատանքը, պարզապես մակերեսորեն ձևական ջանքեր են գործադրում, սիրում են անգործ մնալ և վայելել կարգավիճակի օգուտները, սիրում են հրամայել շրջապատի մարդկանց և ուղղակի մի փոքր շարժում են իրենց բերանները և որոշ առաջարկություններ են անում, իսկ հետո իրենց աշխատանքը համարում են ավարտված։ Լուրջ չեն ընդունում եկեղեցու իրական աշխատանքից կամ այն վճռորոշ աշխատանքից ոչ մեկը, որն Աստված վստահում է իրենց. չունեն այս հոգսի զգացումը, և նույնիսկ եթե Աստծու տունը բազմիցս շեշտում է այս բաները, միևնույն է, լուրջ չեն ընդունում դրանք։ Օրինակ՝ չեն ուզում միջամտել կամ հարցուփորձ անել Աստծու տան ֆիլմարտադրության աշխատանքի կամ տեքստային աշխատանքի մասին, ոչ էլ ցանկանում են ուսումնասիրել, թե ինչպես են առաջ ընթանում այս տեսակի աշխատանքները և ինչ արդյունքների են հասնում։ Պարզապես որոշ անուղղակի հարցումներ են անում և հենց որ իմանում են, որ մարդիկ զբաղված են այս աշխատանքով և կատարում են այս աշխատանքը, այլևս չեն անհանգստանում դրանով։ Նույնիսկ երբ շատ լավ գիտեն, որ աշխատանքում խնդիրներ կան, միևնույն է, չեն ուզում հաղորդակցվել դրանց շուրջ և լուծել դրանք, ոչ էլ հարցումներ են անում կամ ուսումնասիրում, թե ինչպես են մարդիկ կատարում իրենց պարտավորությունները։ Ինչո՞ւ հարցումներ չեն անում կամ ուսումնասիրում այս բաները։ Կարծում են, որ եթե ուսումնասիրեն դրանք, ապա իրենց լուծմանն սպսասող շատ խնդիրներ ի հայտ կգան, և դա չափազանց անհանգստացնող կլինի։ Կյանքը սաստիկ հոգնեցուցիչ կլինի, եթե իրենք միշտ ստիպված լինեն խնդիրներ լուծել։ Եթե չափից շատ անհանգստանան, ուտելիքն այլևս համեղ չի լինի իրենց համար, և չեն կարողանա լավ քնել, իրնց մսեղին հոգնածություն կզգա, և այն ժամանակ կյանքը կդառնա ողորմելի Ահա թե ինչու, երբ խնդիր են տեսնում, խուսափում են դրանից և անտեսում են դա, եթե կարող են։ Ո՞րն է խնդիրն այս տեսակի մարդու հետ։ (Նրանք չափից դուրս ծույլ են։) Ասե՛ք Ինձ, ո՞վ ունի լուրջ խնդիր՝ ծույլ մարդի՞կ, թե՞ ցածր որակ ունեցող մարդիկ։ (Ծույլ մարդիկ։) Ինչո՞ւ ծույլ մարդիկ լուրջ խնդիր ունեն։ (Ցածր որակ ունեցող մարդիկ չեն կարող առաջնորդողներ կամ աշխատողներ լինել, բայց կարող են որոշ չափով արդյունավետ լինել, երբ կատարում են մի պարտավորություն, որն իրենց կարողությունների սահմաններում է։ Սակայն ծույլ մարդիկ ոչինչ չեն կարող անել, նույնիսկ եթե որակ ունեն, դա ոչ մի արդյունք չի տալիս։) Ծույլ մարդիկ ոչինչ չեն կարող անել։ Եթե երկու բառով ամփոփենք, անօգուտ մարդիկ են՝ երկրորդ կարգի հաշմանդամություն ունեն։ Անկախ այն բանից, թե որքան լավն է ծույլ մարդկանց որակը, դա ոչ այլ ինչ է, քան ցուցադրություն. թեև լավ որակ ունեն, բայց դա անօգուտ է։ Չափազանց ծույլ են։ Գիտեն, թե ինչ պետք է անեն, բայց չեն անում դա և նույնիսկ եթե գիտեն, որ ինչ-որ բան խնդիր է, չեն փնտրում ճշմարտությունը՝ այն լուծելու համար, և թեև գիտեն, թե ինչ դժվարություններ պետք է կրեն, որպեսզի աշխատանքն արդյունավետ լինի, բայց պատրաստակամ չեն դիմանալու այս արժեքավոր դժվարություններին, ուստի չեն կարող ձեռք բերել ոչ մի ճշմարտություն և չեն կարող որևէ իրական աշխատանք կատարել։ Նրանք չեն ցանկանում կրել այն դժվարությունները, որոնք մարդիկ պետք է կրեն, միայն գիտեն տրվել հարմարավետությանը, վայելել ուրախության և ժամանցի պահերը և վայելել ազատ և հանգիստ կյանք։ Մի՞թե անպիտան չեն։ Մարդիկ, որոնք չեն կարող դժվարություն կրել, արժանի չեն ապրելու։ Նրանք, ովքեր միշտ ցանկանում են մակաբույծի կյանքով ապրել, մարդիկ են, ովքեր զուրկ են խղճից կամ ողջամտությունից. գազաններ են, և նման մարդիկ պիտանի չեն նույնիսկ տքնելու համար։ Քանի որ չեն կարող դժվարություն կրել, նույնիսկ երբ տքնում են, ի վիճակի չեն դա լավ անելու, իսկ եթե ցանկանում են ձեռք բերել ճշմարտությունը, դրա հույսն էլ ավելի քիչ է։ Մարդը, որը չի կարող տառապել և չի սիրում ճշմարտությունը, անպիտան է, որակավորված չէ նույնիսկ տքնելու համար։ Գազան է՝ առանց մարդկայնության նշույլի։ Նման մարդիկ պետք է դուրս թողնվեն. միայն սա է համապատասխանում Աստծու մտադրություններին։

Որոշ մարդիկ պատասխանատու են ֆերմերային աշխատանքի համար և հատկապես ջանասեր են։ Մտքում ծրագիր ունեն և գիտեն, թե ինչ աշխատանք պետք է կատարեն յուրաքանչյուր սեզոնին։ Երբ գալիս է դաշտերը մշակելու ժամանակը, գնում են և նայում են յուրաքանչյուր հողակտոր։ Հողակտորի փաստացի վիճակի հետ համեմատում են, թե ինչ են ծրագրել տնկել յուրաքանչյուր հողակտորում և տեսնում են, թե արդյոք իրենց ծրագիրը հարմար է և արդյոք համապատասխանում է իրական իրավիճակին։ Ավելին, նայում են, թե որքան խոնավ կամ չոր է հողն այս տարի, ինչ պարարտանյութ է անհրաժեշտ, և ինչն է հարմար տնկելու համար։ Հենց որ նայում և ընկալում են այս բաները, անմիջապես հարցնում են, թե արդյոք սածիլներ աճեցվել են, և քանիսն են աճեցվել, հետո գնում են ջերմոց՝ այնտեղ նայելու և հասկանալու, թե արդյոք սածիլներ աճեցնող մարդը վստահելի է, թե կփչացնի սածիլները։ Եթե մեկ հոգին բավարար չէ այս աշխատանքը կատարելու համար, ապա նշանակում են ևս մեկին՝ նրա հետ համագործակցելու համար, և երկուսը վերահսկում են միմյանց։ Արդյո՞ք ծույլ մարդիկ կանեն սա։ Ոչ, չեն անի։ Եթե ոչ ոք չի վերահսկում և չի խթանում նրանց, բացարձակապես անձամբ չեն այցելի տեղամաս, եթե Աստծու տունը չհարցնի աշխատանքի առաջընթացի մասին, ապա նրանք բացարձակապես նախաձեռնություն չեն ցուցաբերի՝ ստուգելու այդ աշխատանքի իրական իրավիճակը։ Երբ խոսքը վերաբերում է ցածր որակ ունեցող մարդկանց, անկախ այն բանից, թե ինչ են անում, միշտ անձամբ են անում դա, բայց անկարող են տարբերելու, թե ինչն է հրատապ և կարևոր, և ինչը՝ ոչ, և պարզապես կուրորեն գործում են։ Մինչդեռ այս ծույլ մարդիկ բավականաչափ խելացի են, և անկախ այն բանից, թե ինչ են անում, պարզապես սիրում են շարժել իրենց բերանները և հրամայել ուրիշներին կատարել աշխատանքը։ Երբեք ոչինչ չեն անում անձամբ, ոչ էլ կարող են իրական աշխատանք կատարել։ Մտածում են. «Պարզապես պետք է զանգահարեմ կամ հաղորդագրություն ուղարկեմ՝ որոշ հարցեր տալու համար, և դրանով իմ գործն արված է, հարցը լուծված է։ Սա ինձ այնքան շատ դժվարություններից է ազատում։ Տեսե՜ք, թե ինչպիսին է իմ որակը որպես առաջնորդողի։ Կարող եմ ավարտել աշխատանքն ընդամենը մի քանի բառով. մի՞թե սա նույնպես իմ պարտականությունների կատարումը չէ։ Ես չեմ անտեսում իմ պարտականությունները։ Եթե Վերևն ինձ հարցնի այս բաների մասին, կարող եմ շատ սահուն պատասխանել և հստակ բացատրություն տալ։ Ի՞նչ իմաստ ունի գնալ աշխատանքի վայր և նայել։ Ստիպված կլինեի դիմանալ դժվարությունների և տառապանքի, և մաշկս կսեւանար արևի տակ լինելուց։ Այդ ձևականության միջով անցնելու կարիք չկա։ Եթե կարող եմ ինձ ազատել որոշակի դժվարություններից, ապա հենց այդպես էլ կանեմ։ Կարիք չկա ամեն ինչ այդքան դժվարացնելու ինձ համար»։ Մի՞թե նրանք բավականաչափ «խելացի» չեն։ Երբ այս տեսակի մարդն աշխատում է, նա հատկապես հմուտ է իր նպատակներին հասնելու համար անկյունները կտրելու և կարճ ճանապարհներ գտնելու մեջ և ունի իր ուղիներն ու մեթոդները։ Անձամբ ոչինչ չի անում, ոչ էլ մասնակցում է որևէ բանի։ Հարցեր տալու համար պարզապես զանգեր է կատարում՝՝ ձևականություններ անելով, և հենց որ անջատում է հեռախոսը, գնում է քնելու կամ մերսման և սկսում է տրվել իր մսեղիին։ Այս տեսակի մարդն իսկապես գիտի՝ ինչպես «աշխատանք կատարել», իսկապես գիտի՝ ինչպես անգործ մնալու հնարավորություններ գտնել և իսկապես գիտի՝ ինչպես ձևականություններ անել և խաբել մարդկանց։ Ի՞նչ օգուտ նրանց այդ մի փոքր որակ ունենալուց։ Նույնն են, ինչ Կոմունիստական կուսակցության երկրի այն պաշտոնյաները, որոնք աշխատանքի գնալուց հետո պարզապես թեյ են խմում և թերթ են կարդում և սկսում են մտածել, թե ինչ են ուտելու և ուր են գնալու զվարճանալու՝ նախքան օրվա աշխատանքն անգամ ավարտվելը. կյանքն իսկապես լավ է նրանց համար։ Սա այն սկզբունքն է, որին այս տեսակի կեղծ առաջնորդողը նույնպես հետևում է իր աշխատանքում. ոչ մի դժվարություն չի կրում, ոչ մի հոգնածության չի դիմանում և, այնուամենայնիվ, դեռ գործում է որպես պաշտոնյա և վայելում է կարգավիճակի օգուտները, և եղբայրների ու քույրերի մեծ մասն ի վիճակի չէ տեսնելու, որ սա խնդիր է։ Այսպես է աշխատում այս տեսակի կեղծ առաջնորդողը, ոչ մի իրական աշխատանք չի կատարում և չի գնում տեղամաս՝ աշխատանքին հետևելու և ստուգելու համար, ուրեմն կարո՞ղ է նա արդյոք բացահայտել աշխատանքի հետ կապված խնդիրներ։ (Ոչ։) Կեղծ հոգևոր կեղծ առաջնորդողները և ցածր որակ ունեցող կեղծ առաջնորդողները կույր են, չնայած նրանց աչքերը լայն բացված են, և չեն կարողանում տեսնել խնդիրները, ուրեմն ի՞նչ կասեք այս տեսակի անպիտան մարդու մասին։ Նրանք ասում են. «Ես չեմ մասնակցում իրական աշխատանքի և չեմ գնում տեղամաս՝ ինտեգրվելու այնտեղ աշխատող մարդկանց հետ, ուստի եթե խնդիրներ առաջանան, ապա չեք կարող ասել, որ կույր եմ, չնայած աչքերս լայն բացված են։ Տեղամասում չեմ եղել և չեմ տեսել խնդիրները, ուրեմն ի՞նչ կապ ունի դա ինձ հետ, եթե խնդիրներ են առաջանում։ Պետք է գնաք գտնեք այն մարդկանց, ովքեր ներգրավված են»։ Մի՞թե այս մարդիկ իսկապես խորամանկ չեն։ Նրանք կարծում են, որ այն ամենը, ինչ պետք է անեն, հրամաններ տալն է և մարդկանց պատշաճ կերպով կարգավորելը. վերջ, և այն ժամանակ իրենց պարտականությունները կատարված կլինեն, և այնուհետև իրենք կկարողանան անամոթաբար վայելել իրենց հանգստի և զվարճանքի ժամանակը։ Անկախ այն բանից, թե ինչ խնդիրներ կան ներքևում, նրանք ոչ մի հարցում չեն անում և շտապում են կարգավորել խնդիրը միայն այն դեպքում, եթե ինչ-որ մեկը հաղորդում է այն Վերևին։ Այն ամենը, ինչի վրա կենտրոնանում են ամեն օր, կարգավիճակի օգուտները վայելելն է, ամենուր հանգիստ զբոսնելը, աշխատանքը ստուգելու ցուցադրություն անելը, բայց իրականում երբեք չեն գնում մի տեղ, որտեղ իսկապես խնդիր կա, և երբեք չեն ստուգում վճռորոշ աշխատանքը։ Մի՞թե սա ճիշտ այնպես չէ, ինչպես Կոմունիստական կուսակցության պաշտոնյաների լոկ մակերեսային ջանքեր գործադրելը և լոկ այն աշխատանքը կատարելը, որն իրենց լավ է ներկայացնում։ Նրանք գեղեցիկ խոստումներ են տալիս՝ կատարելու իրենց տրված աշխատանքը, բայց չեն հետևում դրան կամ չեն վերահսկում այն և նույնիսկ եթե գնում են տեղամաս, պարզապես ձևականություններ են անում։ Բացարձակապես չեն կատարի աշխատանքը կամ չեն լուծի խնդիրներն անձամբ։ Մտածում են. «Կարիք չկա, որ տառապեմ և գին վճարեմ այս բաներն անելու համար։ Բավական է, որ այնտեղ կա մեկը, ով անում է դրանք։ Միևնույն է, ոչ մի գումար չեմ վաստակում, ուստի ինձ համար լավ է զուտ յոլա գնալ»։ Կարո՞ղ են արդյոք նրանք լավ կատարել իրենց աշխատանքը, երբ ունեն այս մտածելակերպը։ Իրենց մտքում մի փոքրիկ ծրագիր ունեն՝ մտածելով. «Կաշխատեմ միայն այնքան, որքան ուտելիք եմ ստանում, և յուրաքանչյուր օրը կանցկացնեմ ձևականորեն»։ Եվ այնուամենայնիվ երբեք կոնկրետ աշխատանք չեն կատարում և երբեք չեն երևում տեղամասում։ Ուրեմն որտե՞ղ են։ Վայելում են կյանքը մի գեղեցիկ և ապահով վայրում, որտեղ կարող են լավ ուտել, խմել և քնել։ Ապրում են արքայազնի պես՝ կանոնավոր ցնցուղ ընդունելով, կանոնավոր մերսումներ ստանալով և կանոնավոր կերպով փոխելով իրենց հագուստը և բացարձակապես ոչ մի տառապանք չեն կրում։ Երբեք չեն խորհում, թե ինչ իրական աշխատանք կարող են կատարել, ինչ իրական խնդիրներ կարող են լուծել, ինչ ներդրումներ են ունեցել Աստծու տան աշխատանքում և ինչպես են որակավորված վայելելու այս բոլոր գեղեցիկ բաները. երբեք չեն մտածում այս ամենի մասին։ Ի՞նչ տեսակի բաներ են այս մարդիկ։ Այս թշվառականները չունեն ինքնագիտակցություն, անամոթ բաներ են և արժանի չեն լինելու եկեղեցու առաջնորդողներ և աշխատողներ։

Բոլոր կեղծ առաջնորդողները երբեք իրական աշխատանք չեն կատարում։ Իրենց պահում են այնպես, կարծես իրենց առաջնորդության դերը ինչ-որ պաշտոնական դիրք է՝ վայելելով կարգավիճակի օգուտները և որպես խոչընդոտի, որպես տհաճության են վերաբերվում այն պարտավորությանը, որը պետք է կատարեն և այն աշխատանքին, որը պետք է անեն որպես առաջնորդող։ Նրանց սրտերում լի են եկեղեցու աշխատանքի նկատմամբ դիմադրությամբ։ Երբ նրանց խնդրում են վերահսկել աշխատանքը և իմանալ, թե ինչ խնդիրներ կան դրանում, որոնց պետք է հետևել և լուծել, նրանք լի են դժկամությամբ։ Սա այն աշխատանքն է, որը պետք է կատարեն առաջնորդողներն ու աշխատողները, սա նրանց գործն է։ Եթե չես անում դա և պատրաստակամ չես անելու դա, ապա ինչո՞ւ ես դեռ ուզում առաջնորդող կամ աշխատող լինել։ Արդյո՞ք կատարում ես քո պարտավորությունը՝ Աստծու մտադրությունները հաշվի առնելու համար, թե՞ պաշտոնյա լինելու և կարգավիճակի օգուտները վայելելու համար։ Եթե առաջնորդող ես դարձել միայն այն բանի համար, որ կարողանաս ինչ-որ պաշտոնական դիրք զբաղեցնել, մի՞թե դա փոքր-ինչ անամոթ չէ։ Այս տեսակի մարդիկ ունեն ամենաստոր բնավորությունը, չունեն արժանապատվություն և ամոթ։ Եթե ցանկանում ես վայելել մսեղիի հարմարավետությունը, պետք է շտապես վերադառնալ աշխարհ և մրցել, ուժով վերցնել և խլել այնքան, որքան կարող ես, և ոչ ոք չի միջամտի դրան։ Աստծու տունը մի վայր է, որտեղ Աստծու ընտրյալ մարդիկ կատարում են իրենց պարտավորությունները և երկրպագում են Նրան, դա մի վայր է, որտեղ մարդիկ ձգտում են ճշմարտությանը և փրկություն են ստանում։ Դա վայր չէ, որտեղ որևէ մեկը կարող է տրվել մսեղիի հարմարավետությանը, առավել ևս վայր չէ, որը մարդկանց թույլ է տալիս ապրել արքայազնի պես։ Կեղծ առաջնորդողներն ամոթ չունեն, անպատկառ են և ողջամտություն չունեն։ Անկախ այն բանից, թե ինչ կոնկրետ աշխատանք է հանձնարարվում նրանց, լուրջ չեն վերաբերվում դրան և ականջի հետեւ են գցում, թեև խոսքերով շատ լավ են արձագանքում, բայց ոչ մի իրական բան չեն անում։ Մի՞թե սա անբարոյական չէ։ Ոչ միայն իրական աշխատանք չեն կատարում, այլև ուզում են ունենալ միանձնյա իշխանություն՝ իրենց ձեռքում պահել իշխանությունը ֆինանսների, անձնակազմի և բոլոր այլ հարցերի նկատմամբ, և մարդկանց ստիպել ամեն օր հաշվետվություններ ներկայացնել իրենց։ Իրականում շատ ջանասեր են, երբ խոսքը վերաբերում է այս բաներին։ Երբ գալիս է ժամանակը, որ իրենք աշխատանքի մասին հաշվետվություն ներկայացնեն Վերևին, եղբայրների և քույրերի կատարած ողջ աշխատանքի արդյունքները վերագրում են իրենց, որպեսզի Վերևը սխալմամբ հավատա, թե իրենք մեծ աշխատանք են կատարել, մինչդեռ իրականում դա արվել է ուրիշների կողմից։ Քանի՞ մարդ է ձեռք բերվել ավետարանը քարոզելու միջոցով, որ մարդիկ են առաջխաղացվել և զարգացվում են, որ մարդիկ են պաշտոնազրկվել, որ մարդիկ են հեռացվել և այլն, այս կոնկրետ առաջադրանքներից ոչ մեկը չի կատարվում նրանց կողմից, և այնուամենայնիվ նրանք համարձակություն ունեն հաղորդելու դրանք։ Մի՞թե այս մարդիկ անպատկառ չեն։ Մի՞թե խաբեությամբ չեն զբաղվում։ Նման մարդիկ այնքան նենգ և խորամանկ են։ Իրենց խելացի են համարում։ Սա իսկապես այն դեպքն է, երբ զոհ են դառնում սեփական ճարպկություններին և ի վերջո մերկացվում և դուրս են թողնվում։ Անկախ այն բանից, թե ինչ աշխատանք են կատարում ոմանք կամ ինչ պարտավորություն են կատարում, անիրավասու են դրանում, չեն կարող ստանձնել այն և անընդունակ են կատարելու այն պարտականություններից կամ պատասխանատվություններից որևէ մեկը, որը մարդը պետք է կատարի։ Մի՞թե աղբ չեն։ Արդյո՞ք դեռ արժանի են մարդ կոչվելու։ Բացառությամբ անմիտների, մտավոր անկարողների և ֆիզիկական արատներ ունեցողների, կա՞ արդյոք ողջ որևէ մեկը, ով չպետք է կատարի իր պարտավորությունները և իրագործի իր պարտականությունները։ Բայց այս տեսակի մարդը միշտ լպրծուն է և ծուլանում է ու չի ցանկանում կատարել իր պարտականությունները։ Սա ակնարկում է, որ նա չի ցանկանում լինել պատշաճ մարդ արարած։ Աստված նրանց հնարավորություն է տվել լինելու մարդ արարած և տվել է նրանց որակ և պարգեւներ, սակայն նրանք չեն կարողանում օգտագործել դրանք իրենց պարտավորությունը կատարելիս։ Ոչինչ չեն անում, բայց ցանկանում են վայելել հաճույքն ամեն քայլափոխի։ Մի՞թե նման մարդը պիտանի է մարդ արարած կոչվելու համար։ Անկախ այն բանից, թե ինչ աշխատանք է տրվում նրանց՝ լինի կարևոր, թե սովորական, դժվար, թե պարզ, միշտ ձևական են, լպրծուն և ծուլանում են։ Երբ խնդիրներ են առաջանում, փորձում են դրանց պատասխանատվությունը բարդել ուրիշների վրա՝ ոչ մի պատասխանատվություն չկրելով, և ցանկանում են շարունակել ապրել մակաբույծի իրենց կյանքով։ Մի՞թե անպիտան աղբ չեն։ Հասարակության մեջ ո՞վ ստիպված չէ ապավինել ինքն իրեն՝ ապրուստ վաստակելու համար։ Հենց որ մարդը չափահաս է դառնում, պետք է ապահովի ինքն իրեն։ Նրա ծնողները կատարել են իրենց պարտականությունը։ Նույնիսկ եթե ծնողները պատրաստ լինեին աջակցելու նրան, նա անհարմար կզգար դրանից։ Նա պետք է ի վիճակի լինի գիտակցելու, որ իր ծնողներն ավարտել են իրեն մեծացնելու իրենց առաքելությունը, և որ ինքն ամրակազմ չափահաս է և պետք է ի վիճակի լինի ինքնուրույն ապրելու։ Մի՞թե սա այն նվազագույն ողջամտությունը չէ, որը պետք է ունենա չափահասը։ Եթե ինչ-որ մեկն ճշմարտապես ողջամտություն ունենար, չէր կարողանա շարունակել ապրել իր ծնողների հաշվին, կվախենար ուրիշների ծաղրից, երեսը կորցնելուց։ Ուրեմն արդյո՞ք նա, ով սիրում է հանգստություն և ատում է աշխատանքը, ողջամտություն ունի։ (Ոչ։) Միշտ ինչ-որ բան է ուզում ոչնչի դիմաց, ուզում է երբեք չկատարել որևէ պարտականություն՝ ցանկանալով, որ քաղցրավենիքը պարզապես ընկնի երկնքից և հայտնվի իր բերանում, միշտ ուզում է օրական երեք անգամ լիարժեք սնվել, ունենալ մեկին, ով կսպասարկի իրեն, և վայելել լավ ուտելիք և խմիչք՝ առանց նույնիսկ ամենափոքր աշխատանք կատարելու։ Մի՞թե սա մակաբույծի մտածելակերպ չէ։ Եվ արդյո՞ք մարդիկ, ովքեր մակաբույծներ են, ունեն խիղճ և ողջամտություն։ Ունե՞ն ազնվություն և արժանապատվություն։ Բացարձակապես ոչ։ Բոլորը ձրիակեր անպիտաններ են, բոլորը գազաններ են՝ առանց խղճի կամ ողջամտության։ Նրանցից ոչ մեկը պիտանի չէ Աստծու տանը մնալու համար։

Ենթադրենք, եկեղեցին մի աշխատանք է կարգավորում քեզ համար, և դու ասում ես. «Անկախ այն բանից, թե արդյոք աշխատանքն այնպիսին է, որը թույլ է տալիս ինձ ուշադրություն գրավել, թե ոչ, քանի որ այն տրվել է ինձ, լավ կանեմ այն և կստանձնեմ այս պարտականությունը։ Եթե ինձ հանձնարարվել է հյուրընկալում անել, ամբողջ ուժս կդնեմ այն լավ անելու մեջ՝ լավ կհոգամ եղբայրների և քույրերի մասին, և կանեմ ամեն հնարավորը՝ բոլորի անվտանգությունն ապահովելու համար։ Եթե ինձ հանձնարարվել է ավետարանը քարոզել, կզինվեմ ճշմարտությամբ և լավ կքարոզեմ ավետարանը սիրով և կկատարեմ իմ պարտավորությունը։ Եթե ինձ հանձնարարվել է օտար լեզու սովորել, ամբողջ սրտով կուսումնասիրեմ այն և քրտնաջան կաշխատեմ դրա վրա և կփորձեմ հնարավորինս արագ՝ մեկ կամ երկու տարվա ընթացքում յուրացնել դա, որպեսզի կարողանամ վկայել Աստծու մասին օտարերկրացիներին։ Եթե ինձ խնդրեն վկայության հոդվածներ գրել, բարեխղճորեն կկրթվեմ դա անելու համար, երեւույթներին կնայեմ ճշմարտության սկզբունքների համաձայն և կսովորեմ լեզվի մասին։ Թեև գուցե չկարողանամ գեղեցիկ արձակով հոդվածներ գրել, բայց առնվազն կկարողանամ հստակորեն հաղորդակցել իմ փորձառական վկայությունը, հասկանալի կերպով հաղորդակցվել ճշմարտության շուրջ և ճշմարիտ վկայություն կրել Աստծու համար այնպես, որ մարդիկ կրթվեն և օգուտ քաղեն իմ հոդվածները կարդալով։ Ինչ աշխատանք էլ որ եկեղեցին հանձնարարի ինձ, կստանձնեմ այն ամբողջ սրտով և ուժով։ Եթե կա մի բան, որը չեմ հասկանում, կամ խնդիր է առաջանում, կաղոթեմ Աստծուն, կփնտրեմ ճշմարտությունը, կլուծեմ խնդիրները ճշմարտության սկզբունքների համաձայն և լավ կկատարեմ աշխատանքը։ Ինչ էլ որ լինի իմ պարտավորությունը, կօգտագործեմ այն ամենը, ինչ ունեմ, այն լավ կատարելու և Աստծուն գոհացնելու համար։ Ինչի էլ որ կարողանամ հասնել, կանեմ հնարավորը՝ ստանձնելու այն պարտականությունը, որը պետք է կրեմ և առնվազն չեմ գնա իմ խղճի և ողջամտության դեմ, կամ չեմ լինի ձևական, կամ չեմ լինի լպրծուն և չեմ ծուլանա, կամ չեմ տրվի ուրիշների աշխատանքի պտուղներին։ Արածս ոչինչ չի լինի խղճի չափանիշից ցածր»։ Սա անձնական վարքի նվազագույն չափանիշն է, և նա, ով կատարում է իր պարտավորությունն այս կերպ, կարող է որակավորվել որպես խիղճ և ողջամտություն ունեցող մարդ։ Պետք է առնվազն մաքուր խիղճ ունենաս քո պարտավորությունը կատարելիս և պետք է առնվազն արժանի լինես քո օրական երեքանգամյա սնունդին և չլինես ձրիակեր։ Սա կոչվում է պատասխանատվության զգացում ունենալ։ Անկախ այն բանից, թե որակդ բարձր է, թե ցածր, և արդյոք հասկանում ես ճշմարտությունը, թե ոչ, համենայն դեպս, պետք է ունենաս այս վերաբերմունքը. «Քանի որ այս աշխատանքն ինձ է հանձնարարվել, ապա պետք է լուրջ վերաբերվեմ դրան, պետք է այն դարձնեմ իմ հոգսը և պետք է օգտագործեմ իմ ողջ սիրտն ու ուժը՝ այն լավ կատարելու համար։ Ինչ վերաբերում է նրան, թե արդյոք կարող եմ այն կատարյալ կերպովանել, չեմ կարող հանդգնել երաշխիք տալ, բայց իմ վերաբերմունքն այն է, որ կանեմ հնարավորը՝ դա լավ կատարելու համար և հաստատ ձևական չեմ լինի դրա նկատմամբ։ Եթե աշխատանքի մեջ խնդիր առաջանա, ապա պետք է պատասխանատվություն ստանձնեմ և հավաստիանամ, որ դաս եմ քաղում դրանից և լավ եմ կատարում իմ պարտավորությունը»։ Սա ճիշտ վերաբերմունքն է։ Ունե՞ք արդյոք նման վերաբերմունք։ Ոմանք ասում են. «Պարտադիր չէ, որ լավ կատարեմ ինձ հանձնարարված աշխատանքը։ Պարզապես կանեմ այն, ինչ կարող եմ, և վերջնական արդյունքը կլինի այն, ինչ կլինի։ Կարիք չկա, որ ինձ այդքան հոգնեցնեմ կամ տանջվեմ անհանգստությունից, եթե ինչ-որ բան սխալ անեմ, և կարիք չկա, որ այդքան շատ սթրես վերցնեմ ինձ վրա։ Ի՞նչ իմաստ ունի ինձ այդքան հոգնեցնելը։ Ի վերջո, միշտ աշխատում եմ և ձրիակեր չեմ»։ Սեփական պարտավորության նկատմամբ այսպիսի վերաբերմունքն անպատասխանատու է։ «Եթե աշխատելու տրամադրություն ունենամ, մի փոքր աշխատանք կկատարեմ։ Պարզապես կանեմ այն, ինչ կարող եմ, և վերջնական արդյունքը կլինի այն, ինչ կլինի։ Կարիք չկա այն այդքան լուրջ ընդունելու»։ Նման մարդիկ պատասխանատու վերաբերմունք չունեն իրենց պարտավորության նկատմամբ և զուրկ են պատասխանատվության զգացումից։ Ինչպիսի՞ մարդ եք դուք։ Եթե առաջին տեսակի մարդն եք, ապա ողջամտություն և մարդկայնություն ունեցող եք։ Եթե երկրորդ տեսակի մարդն եք, ապա ոչնչով չեք տարբերվում այն կեղծ առաջնորդողներից, որոնց հենց նոր մանրամասն վերլուծեցի։ Պարզապես պարապ-սարապ օրեր եք անցկացնում։ «Կխուսափեմ հոգնածությունից և դժվարությունից և պարզապես ավելի շատ կվայելեմ։ Նույնիսկ եթե մի օր պաշտոնազրկվեմ, ոչինչ կորցրած չեմ լինի։ Գոնե մի քանի օր վայելած կլինեմ կարգավիճակի օգուտները, դա ինձ համար կորուստ չի լինի։ Եթե ընտրվեմ որպես առաջնորդող, հենց այդպես կվարվեմ»։ Ի՞նչ կարծիքի եք այս տեսակի մարդու մտածելակերպի մասին։ Նման մարդիկ չհավատացողներ են, որոնք ամենևին չեն ձգտում ճշմարտությանը։ Եթե ճշմարտապես ունես պատասխանատվության զգացում, ապա դա ցույց է տալիս, որ ունես խիղճ և ողջամտություն։ Անկախ այն բանից, թե որքան մեծ կամ փոքր է առաջադրանքը, անկախ այն բանից, թե ով է հանձնարարում քեզ այդ առաջադրանքը, արդյոք Աստծու տունն է դա հանձնարարում քեզ, թե եկեղեցու առաջնորդողը կամ աշխատողն է հանձնարարում քեզ, քո վերաբերմունքը պետք է լինի. «Քանի որ այս պարտավորությունն ինձ է հանձնարարվել, դա Աստծու բարձրացումն ու շնորհն է։ Պետք է այն լավ կատարեմ՝ ճշմարտության սկզբունքների համաձայն։ Չնայած միջին որակ ունենալուն, պատրաստակամ եմ ստանձնելու այս պարտականությունը և տալու այն ամենը, ինչ ունեմ՝ դա լավ կատարելու համար։ Եթե վատ աշխատանք կատարեմ, պետք է պատասխանատվություն կրեմ դրա համար, իսկ եթե լավ աշխատանք կատարեմ, սա իմ արժանիքը չէ։ Սա այն է, ինչ պետք է անեմ»։ Ինչո՞ւ եմ ասում, որ այն, թե ինչպես է մարդը վերաբերվում իր պարտավորությանը, սկզբունքային հարց է։ Եթե իսկապես ունես պատասխանատվության զգացում և պատասխանատու մարդ ես, ապա կկարողանաս ստանձնել եկեղեցու աշխատանքը և կատարել այն պարտավորությունը, որը պետք է կատարես։ Եթե թեթևամտորեն ես վերաբերվում քո պարտավորությանը, ապա առ Աստված հավատի քո տեսակետը սխալ է, և վերաբերմունքդ Աստծու և քո պարտավորության նկատմամբ խնդրահարույց է։ Պարտավորությունդ կատարելու քո տեսակետն այն ձևականորեն անելն է և պարզապես յոլա գնալը, և անկախ այն բանից, թե արդյոք դա մի բան է, որը պատրաստակամ ես անելու, թե ոչ, մի բան, որից լավ ես, թե ոչ, միշտ դրան մոտենում ես պարզապես յոլա գնալու վերաբերմունքով, ուստի հարմար չես առաջնորդող կամ աշխատող լինելու համար և արժանի չես եկեղեցու աշխատանք կատարելու։ Ավելին, շատ կոպիտ ասած, քեզ նման մարդիկ անպիտաններ են, դատապարտված են ոչնչի չհասնելու և պարզապես անօգուտ մարդիկ են։ Ինչպիսի՞ մարդիկ են անօգուտ։ Բթամիտ մարդիկ, մարդիկ, որոնք պարապ-սարապ օր են անցկացնում են։ Այս տեսակի մարդիկ պատասխանատու չեն իրենց արած ոչ մի բանում, ոչ էլ լուրջ են վերաբերվում դրան. ամեն ինչ փչացնում են։ Չեն լսում քո խոսքերը՝ անկախ այն բանից, թե ինչպես ես հաղորդակցվում ճշմարտության շուրջ։ Մտածում են. «Այսպես յոլա կգնամ, եթե ուզում եմ։ Ինչ ուզում ես ասա։ Ամեն դեպքում, հիմա կատարում եմ իմ պարտավորությունը և ուտելիք ունեմ ուտելու, դա էլ լավ է։ Գոնե ստիպված չեմ մուրացկան լինել։ Եթե մի օր ուտելու բան չունենամ, այն ժամանակ կմտածեմ դրա մասին։ Երկինքը միշտ ելք կթողնի մարդու համար։ Ասում ես, որ չունեմ խիղճ կամ ողջամտություն և որ բթամիտ եմ, դե, ի՞նչ։ Օրենքը չեմ խախտել։ Առավելագույնը, պարզապես մի փոքր թերանում եմ բնավորությանս մեջ, բայց դա ինձ համար կորուստ չէ։ Քանի դեռ ուտելիք ունեմ ուտելու, ամեն ինչ լավ է»։ Ի՞նչ կարծիքի եք այս տեսակետի մասին։ Ասում եմ քեզ, նման բթամիտ մարդիկ, որոնք պարապ-սարապ օր են անցկացնում, բոլորը դատապարտված են դուրս թողնվելու, և բացառված է, որ կարողանան փրկության հասնել։ Բոլոր նրանք, ովքեր մի քանի տարի հավատացել են Աստծուն, բայց երբեք չեն ընդունել ճշմարտությունից ոչ մի բան և չունեն փորձառական վկայություններ, դուրս կթողնվեն։ Ոչ մեկը ողջ չի մնա։ Աղբն ու անպիտանները բոլորը ձրիակերներ են և դատապարտված են դուրս թողնվելու։ Եթե առաջնորդողներն ու աշխատողները պարզապես ձրիակերներ են, առավել ևս պետք է պաշտոնազրկվեն և դուրս թողնվեն։ Նման բթամիտ մարդիկ դեռ ուզում են առաջնորդողներ և աշխատողներ լինել. նրանք անարժան են։ Ոչ մի իրական աշխատանք չեն կատարում և այնուամենայնիվ ուզում են առաջնորդողներ լինել։ Իսկապես ամոթ չունեն։

Պաշտոնազրկվելուց հետո որոշ առաջնորդողներ և աշխատողներ ասում են. «Հիանալի է առաջնորդող կամ աշխատող չլինելը։ Կարիք չունեմ այդքան անհանգստանալու կամ ինձ այդքան նեղություն տալու։ Հրաշալի է սովորական եղբայր կամ քույր լինելը։ Ինչո՞ւ պետք է ինձ նեղություն տամ դրանով։ Որակ չունեմ միայն նրա համար, որ կարողանամ ուժասպառ անել ինձ»։ Ինչ-որ մեկն ասում է նրանց. «Ի՞նչ ես անելու հիմա, երբ առաջնորդող կամ աշխատող չես»։ Նրանք պատասխանում են. «Դեմ չեմ ցանկացած բան անելուն, քանի դեռ այն շատ հոգնեցուցիչ չէ և մեծ ջանք չի պահանջում, մի բան, որ ներառում է քայլել և նայել շուրջը, կամ նստել և խոսել կամ նայել համակարգչին և չի պահանջում շատ երկար ժամեր կամ ֆիզիկական տառապանք, լավ կլինի»։ Ի՞նչ խոսակցություն է սա։ Եթե բացահայտեք, որ ձեր ընտրած առաջնորդողը կամ աշխատողն այս տեսակի բան է, ի՞նչ կզգաք ձեր սրտում։ Մի՞թե շատ չեք զղջա։ (Այո։) Ուրեմն որևէ միտք կունենա՞ք այս մասին։ Կասես. «Սկզբում տեսա, որ մի փոքր որակ ունես, և ուզում էի առաջխաղացնել և զարգացնել քեզ և հնարավորություն տալ, որպեսզի կարողանաս հասկանալ ևս մի քանի ճշմարտություն։ Երբեք չէի պատկերացնում, որ ոչնչություն ես։ Զղջում եմ, որ այն ժամանակ քեզ մարդ արարած էի համարում։ Երբեք չէի պատկերացնում, որ ի վերջո այդպիսին չես։ Նույնիսկ խոզից կամ շնից ցածր ես, աղբ ես։ Արժանի չես կրելու այս մարդկային մաշկը և արժանի չես մարդ լինելու»։ Արդյո՞ք այս խոսքերը տհաճ են հնչում։ (Ոչ։) Տհաճ չեն հնչում ձեզ համար, բայց մի՞թե շատ տհաճ չեն հնչում այս տեսակի աղբի համար։ (Այո։) Արդյո՞ք նման աղբը սիրտ ունի։ (Ոչ։) Ուրեմն կարո՞ղ է տարբերել, թե արդյոք ինչ-որ մեկը լավ թե՞ վատ բաներ է ասում իր մասին։ Երբ սիրտ չունեցող մարդիկ բախվում են որևէ հարցի, չեն փոխում իրենց օրերը պարապ-սարապ անցկացնելու իրենց վերաբերմունքը։ Կարծում են, որ ամեն ինչ լավ է, քանի դեռ իրենք օգուտ են քաղում և շահում են և հարմարավետ են զգում։ Ուստի անկախ այն բանից, թե ինչ է ասում որևէ մեկը, նրանց հոգը չէ։ Նրանց հայտնի ասացվածքն է. «Անկախ այն բանից, թե ինչ ես ասում, անկախ այն բանից, թե ինչպես ես նայում ինձ կամ գնահատում ինձ, կամ ինչպես ես դասակարգում կամ վարվում ինձ հետ, իմ հոգը չէ»։ Մի՞թե այս մարդիկ պարզապես աղբ չեն։ Անկախ այն բանից, թե ինչ ես ասում, չունեն ոչ մի զգացում և դա սրտին մոտ չեն ընդունում։ Ինչո՞ւ սրտին մոտ չեն ընդունում։ Պարզապես պարապ մարդիկ են և սիրտ չունեն։ Սիրտ չունեցող մարդիկ չունեն արժանապատվություն կամ ազնվություն, քո ասած ոչ մի բան նրանց հոգը չէ, և անկախ այն բանից, թե որքան խիստ կխոսում նրանց հետ, սրտում խայթոց չեն զգա։ Միայն արժանապատվություն, ազնվություն և ողջամտություն ունեցողները կցավեն և կզգան, որ իրենց սրտերը խոցվում են նման խոսքեր լսելիս։ Կասեն. «Դա ինձ պահելու ստոր ձև էր, դա ստիպեց մարդկանց արհամարհել ինձ, և ես կորցրի իմ արժանապատվությունը, ուստի այլևս այդպես չեմ վարվի։ Ուզում եմ վերականգնել իմ արժանապատվությունը և չստիպել մարդկանց արհամարհել ինձ։ Կձգտեմ վերականգնել իմ պատիվը և կանեմ հնարավոր ամեն ինչ՝ արժանապատվությամբ ապրելու և Աստծուն գոհացնելու համար»։ Նրանք զգացմունք ունեն, երբ խոսքը վերաբերում է այն բառերին, որոնք վիրավորում են իրենց արժանապատվությունը և խայթում են իրենց ցավոտ տեղը՝ թույլ տեղը. սրանք սիրտ ունեցող մարդիկ են։ Երբ արժանապատվություն եւ զգացմունք ունեցող մարդիկ լսում են հայտարարություններ, որոնք ճիշտ են, և տեսնում են դրական բաներ և տարբերում են ճիշտն ու սխալը, նրանք ունենում են փոխվելու վճռականություն, որովհետև ունեն արժանապատվություն և չեն ուզում, որ ուրիշներն արհամարհեն իրենց։ Այդ պարապ և անօգուտ մարդիկ չունեն արժանապատվություն, և ուստի անկախ այն բանից, թե ինչ ես ասում նրանց, անկախ այն բանից, թե որքան ճիշտ կամ ճշգրիտ կամ ճշմարտությանը համահունչ են քո հայտարարությունները, կամ որքանով են քո հայտարարությունները դրական բաներ, դրանք ոչ մի ազդեցություն չեն ունենում այս մարդկանց վրա և ամենևին չեն հուզում նրանց։ Արժանապատվություն չունեցող մարդը բացարձակապես ոչ մի զգացմունք չունի որևէ դրական բանի, որևէ դատավճռի կամ որևէ մերկացման նկատմամբ, ոչ էլ ունի ճիշտ վերաբերմունք այն բանի նկատմամբ, թե կյանքի ինչ ուղի պետք է ընտրի։ Ահա թե ինչու, անկախ այն բանից, թե ինչ ես ասում նրանց, անկախ այն բանից, թե ինչպես ես մերկացնում կամ բնորոշում նրանց, բացարձակապես հրաժարվում են ընդունել դա և անտարբեր են։ Ուրեմն արդյո՞ք որևէ օգուտ կա նման մարդկանց ճշմարտությունը քարոզելու և քարոզներ կարդալու մեջ։ Արդյո՞ք որևէ օգուտ կա նրանց էտելու մեջ։ Արդյո՞ք որևէ օգուտ կա նրանց դատելու և հանդիմանելու մեջ։ Ոչ։ Նման մարդիկ պարզապես անպիտան են։ Քարշ են տալիս իրենց օրերը և պատկանում են գազանների դասին, ճշգրիտ ասած՝ մարդ չեն։ Արժանի չեն լսելու Աստծու խոսքերը։ Եթե այս անպիտանները, մակաբույծները դառնան եկեղեցու առաջնորդողներ, կարո՞ղ են արդյոք բացահայտել եկեղեցում առկա խնդիրները։ Կարո՞ղ են արդյոք լուծել խնդիրներ։ Անշուշտ ոչ։ Եթե Աստծու ընտրյալ մարդիկ հարց են բարձրացնում, կարո՞ղ են արդյոք լուծել դա։ Անշուշտ չեն կարող լուծել նաև դա։ Անընդունակ են լուծելու որևէ հարց, ուրեմն ինչպե՞ս կարող են առաջնորդության աշխատանք կատարել։ Դա աներևակայելի կլիներ։ Որպես առաջնորդողներ և աշխատողներ՝ մարդիկ պետք է առնվազն ի վիճակի լինեն լուծելու եկեղեցու աշխատանքում առկա խնդիրները և Աստծու ընտրյալ մարդկանց կյանքի մուտքի հետ կապված խնդիրները։ Եթե որոշ ժամանակ կրթվում են և որոշակի փորձառություն են ձեռք բերում և կարող են նաև հաղորդակցվել որոշ ճշմարտությունների շուրջ և խոսել որոշ փորձառական վկայության մասին, ապա կարող են աստիճանաբար իրավասու դառնալ առաջնորդության աշխատանքում։ Եթե ընդունակ չեն բացահայտելու կամ լուծելու որևէ խնդիր, ապա բացառված է, որ կարողանան առաջնորդության աշխատանք կատարել։ Ուրեմն կեղծ առաջնորդողներ են և պետք է պաշտոնազրկվեն, և նոր առաջնորդողներ պետք է ընտրվեն։

Նրանք, ովքեր ծառայում են որպես առաջնորդողներ, պետք է առնվազն մի փոքր հասկանան ճշմարտությունը և ունենան որոշակի գործնական փորձառություններ։ Եթե բացարձակապես ոչ մի փորձառություն չունեն, ապա միանշանակ ճշմարտությունից ոչինչ չեն հասկանում։ Ոմանք, ովքեր ծառայում են որպես առաջնորդողներ, լավ են բառեր և վարդապետություններ քարոզելուց և ի վիճակի են արժանանալու մարդկանց մեծամասնության հավանությանն ու գովասանքին։ Թեև արտաքուստ կեղծ առաջնորդողներն ի վիճակի են պատասխանելու հարցերի, բայց չեն կարողանում հաղորդակցվել ճշմարտության սկզբունքների շուրջ։ Այն ամենը, ինչ քարոզում են, դատարկ տեսություն է, և դրանում բացարձակապես ոչ մի գործնական բան չկա։ Երբ մարդիկ լսում են նրանց քարոզը, զգում են, որ այն համապատասխանում է իրենց ճաշակին, և զանազանություն չունեցողները շատ են հավանում դա։ Սակայն դրանից հետո դեռևս չեն ունենում կիրառման ուղի և չեն կարողանում գտնել կիրառման սկզբունքները։ Կարո՞ղ է արդյոք սա համարվել որևէ հարցի լուծում։ Մի՞թե սա նրանց ձևական լինելը չէ։ Կարո՞ղ է արդյոք այս կերպ հարցերը լուծելու փորձը համարվել իրական աշխատանք կատարել։ Կեղծ առաջնորդողներն իրական աշխատանք չեն կատարում, բայց գիտեն՝ ինչպես գործել պաշտոնյայի պես։ Ո՞րն է առաջին բանը, որ անում են, հենց որ առաջնորդող են դառնում։ Դա մարդկանց բարեհաճությունը շահելն է։ Որդեգրում են՝ «նոր պաշտոնյաները ցանկանում են տպավորություն գործել» մոտեցումը։ Նախ անում են մի քանի բան՝ մարդկանց բարեհաճությունը շահելու համար և կարգավորում են մի քանի բան, որոնք բարելավում են բոլորի ամենօրյա բարեկեցությունը։ Նախ փորձում են լավ տպավորություն թողնել մարդկանց վրա, ցույց տալ բոլորին, որ ներդաշնակ են զանգվածների հետ, որպեսզի բոլորը գովաբանեն իրենց և ասեն՝ «Այս առաջնորդողը ծնողի պես է վարվում մեզ հետ»։ Այնուհետև պաշտոնապես ստանձնում են պաշտոնը։ Զգում են, որ ունեն լայն աջակցություն, և որ իրենց դիրքն ապահովված է։ Հետո սկսում են վայելել կարգավիճակի օգուտները, կարծես դրանք իրենց հասանելիքն են։ Նրանց կարգախոսներն են. «Կյանքը լավ ուտելու և գեղեցիկ հագնվելու համար է», «Կյանքը կարճ է, ուստի վայելիր այն, քանի դեռ կարող ես» և «Այսօրվա գինին այսօր խմիր, իսկ վաղվա մասին վաղը կմտածես»։ Վայելում են յուրաքանչյուր օրն այնպես, ինչպես կարող են, զվարճանում են, քանի դեռ կարող են և չեն մտածում ապագայի մասին, առավել ևս չեն մտածում, թե ինչ պարտականություններ պետք է կրի առաջնորդողը և ինչ պարտավորություններ պետք է կատարի։ Քարոզում են մի քանի բառ և վարդապետություն և կատարում են մի քանի առաջադրանք՝ ցուցադրության համար՝ որպես սովորական գործ. ոչ մի իրական աշխատանք չեն կատարում։ Չեն բացահայտում եկեղեցում առկա իրական խնդիրները և ամբողջությամբ չեն լուծում դրանք, ուրեմն ի՞նչ իմաստ ունի նման մակերեսային առաջադրանքներ կատարելը։ Մի՞թե սա խաբուսիկ չէ։ Կարելի՞ է արդյոք կարևոր առաջադրանքներ վստահել այս տեսակի կեղծ առաջնորդողին։ Արդյո՞ք նա համապատասխանում է առաջնորդողներ և աշխատողներ ընտրելու՝ Աստծու տան սկզբունքներին և պայմաններին։ (Ոչ։) Այս մարդիկ չունեն խիղճ կամ ողջամտություն, զուրկ են պատասխանատվության զգացումից և այնուամենայնիվ դեռ ցանկանում են զբաղեցնել ինչ-որ պաշտոնական դիրք, լինել առաջնորդող եկեղեցում. ինչո՞ւ են այսքան անամոթ։ Որոշ մարդկանց դեպքում, որոնք ունեն պատասխանատվության զգացում, եթե ցածր որակ ունեն, չեն կարող առաջնորդողներ լինել, էլ չենք խոսում անպիտան մարդկանց մասին, որոնք բացարձակապես չունեն պատասխանատվության զգացում. նրանք էլ ավելի քիչ են որակավորված առաջնորդողներ լինելու համար։ Հատկապես որքա՞ն ծույլ են նման որկրամոլ և ծույլ կեղծ առաջնորդողները։ Նույնիսկ երբ բացահայտում են խնդիր և գիտակցում են, որ դա խնդիր է, լուրջ չեն վերաբերվում դրան և ուշադրություն չեն դարձնում։ Այնքան անպատասխանատու են։ Թեև լավ խոսողներ են, և թվում է, թե մի փոքր որակ ունեն, բայց չեն կարողանում լուծել եկեղեցու աշխատանքում առկա տարբեր խնդիրները, ինչի հետեւանքով աշխատանքը մտնում է փակուղի, խնդիրները շարունակում են կուտակվել, բայց այս առաջնորդողները չեն անհանգստանում դրանցով և պնդում են կատարել մի քանի մակերեսային առաջադրանքներ՝ որպես սովորական գործ։ Եվ ի՞նչ է վերջնական արդյունքը։ Մի՞թե խառնաշփոթ չեն ստեղծում եկեղեցու աշխատանքում, մի՞թե չեն փչացնում այն։ Մի՞թե քաոս և միասնության պակաս չեն առաջացնում եկեղեցում։ Սա անխուսափելի հետեւանքն է։ Այս իրավիճակում, արդյո՞ք կեղծ առաջնորդողները հաշվետվություն կներկայացնեն Վերևին։ Անշուշտ ոչ։ Եթե եկեղեցում ինչ-որ մեկը ցանկանա Վերևին հաղորդել կեղծ առաջնորդողների խնդիրների մասին, արդյո՞ք նրանք կհամաձայնվեն դրան։ Անկասկած կճնշեն և կարգելեն այդ մարդուն, թույլ չեն տա ոչ մեկին խնդիր հաղորդել Վերևին և կսահմանափակեն, կճնշեն և կմեկուսացնեն ցանկացածին, ով կանի դա։ Ասե՛ք Ինձ, մի՞թե այս կեղծ առաջնորդողներն այնքան արհամարհելի չեն։ Անկախ այն բանից, թե որքան են վնասել եկեղեցու աշխատանքը, միևնույն է, թույլ չեն տա Վերևին իմանալ դրա մասին, առավել ևս՝ լուծել դա։ Այն ամենը, ինչի մասին հոգում են, իրենց կարգավիճակի օգուտներին տրվելն է և սեփական սնափառությունն ու հպարտությունը պաշտպանելը. նման մարդիկ այնքան ծայրահեղ ստոր և անամոթ են։ Մի՞թե լիովին զուրկ չեն խղճից և մարդկայնությունից։ Երբ Վերևը հարցնում է աշխատանքի մասին, վճռականորեն ասում են, որ խնդիրներ չկան՝ խուսանավելով և փորձելով թոզ փչել Վերևի աչքերին։ Այսպես վարվելով՝ մի՞թե չեն խաբում Վերևին և չեն թաքցնում բաներն իրենցից ներքև գտնվողներից։ Եկեղեցու աշխատանքի հետ կապված խնդիրները շարունակում են կուտակվել ու կուտակվել, իսկ կեղծ առաջնորդողները չեն կարողանում ինքնուրույն լուծել դրանք, սակայն նաև չեն հաղորդում այս հարցերը Վերևին։ Այս հանգամանքներում իրենց պահում են այնպես, կարծես ոչ մի վատ բան չկա. նույն կերպ տրվում են հարմարավետությանը, նստում են՝ ոչինչ չանելով ողջ օրը և պարապ-սարապ օր են անցկացնում և ամենևին չեն անհանգստանում։ Եվ երբ խնդիրները մերկացվում են, և Վերևը հետաքննում է դա, դեռ ասում են. «Ես կարգավորել եմ, որ մարդիկ կատարեն այս աշխատանքը։ Ես կատարել եմ իմ պարտականությունները։ Եթե աշխատանքը լավ չի կատարվում, ապա ուրիշների մեղքով է։ Ի՞նչ կապ ունի դա ինձ հետ»։ Այս մի քանի խոսքով լիովին ազատում են իրենց պատասխանատվությունից։ Կարծես թե բացարձակապես ոչ մի պատասխանատվություն չունեն այս հարցի համար։ Ոչ միայն չեն ինքնաքննում իրենց, այլև իրենց արդարացված և հանգիստ են զգում՝ ասելով. «Համենայն դեպս, պարապ չեմ եղել իմ պարտավորության մեջ, ձրիակեր չեմ։ Եթե Վերևն ինձ չպաշտոնազրկի, ապա կշարունակեմ ծառայել որպես առաջնորդող։ Եթե հրաժարական տամ, մի՞թե չեմ դավաճանի Աստծուն։ Մի՞թե անհավատարմություն չեմ ցուցաբերի իմ պարտավորության նկատմամբ»։ Եթե էտես նրանց, կկարողանան բազմաթիվ պատճառներ գտնել՝ քեզ հերքելու համար։ Չեն ասի, որ պատասխանատու են այս հարցի համար, չեն ասի, թե որոնք են իրենց պարտականությունները և չեն ինքնաքննի, թե որն է խնդիրները չլուծելու և իրական աշխատանք չկատարելու իրենց բնությունը։ Մի՞թե նման մարդիկ այնքան գարշելի չեն։ Փակուղի են մտցնում եկեղեցու աշխատանքը և վնասում են Աստծու ընտրյալ մարդկանց այնքան երկար ժամանակ՝ առանց զղջման նշույլի իրենց սրտերում. արդյո՞ք դեռ մարդ են։ Արդյո՞ք դեռ ունեն խղճի կամ ողջամտության նշույլ։ Ոմանք ասում են. «Նման մարդիկ չպետք է ընտրվեն որպես առաջնորդողներ»։ Տեսականորեն այսպես է, սակայն ընտրված առաջնորդողների և աշխատողների մեջ իսկապես կան նման մարդիկ. սա փաստ է։ Այս ամենը տեղի է ունենում, որովհետև Աստծու ընտրյալ մարդիկ զանազանություն չունեն, և նաև այն պատճառով, որ մարդկանց մեծամասնությունը սիրում է մարդկանց հաճեցնողներին և հետևաբար, ընտրում է որոշ կեղծ առաջնորդողների և կեղծ աշխատողների։ Հետևաբար, եկեղեցու ընտրություններից առաջ առաջնորդողներ և աշխատողներ ընտրելու սկզբունքների շուրջ, ինչպես նաև կեղծ առաջնորդողներին և կեղծ աշխատողներին զանազանելու սկզբունքների շուրջ պետք է ավելի շատ հաղորդակցվել։ Սա կերաշխավորի, որ ավելի շատ մարդիկ կքվեարկեն սկզբունքների համաձայն։ Միայն այսպես վարվելով կարող են լավ արդյունքներ ստացվել եկեղեցու ընտրություններից։

Ասե՛ք Ինձ, կարո՞ղ են արդյոք նման ստոր և անամոթ անբանները լավ կատարել եկեղեցու աշխատանքը որպես առաջնորդողներ և աշխատողներ։ Կարո՞ղ են արդյոք լուծել եկեղեցում առկա խնդիրները կամ Աստծու ընտրյալ մարդկանց հանդիպած դժվարությունները։ (Ոչ։) Ուրեմն ի՞նչ պետք է անեք, երբ հանդիպում եք նման կեղծ առաջնորդողների։ Ենթադրենք, ինչ-որ մեկն ասում է. «Մեր որակը ցածր է, և մենք զանազանություն չունենք, ուստի ոչինչ չենք կարող անել, եթե հանդիպենք կեղծ առաջնորդողի»։ Արդյո՞ք սա ճիշտ է։ Անշուշտ, եկեղեցում ոչ բոլորն ունեն ցածր որակ և զուրկ են զանազանությունից։ Պետք է առնվազն լինի մի քանի հոգի, որոնք որոշ չափով հասկանում են ճշմարտությունը։ Ուստի, եթե ինչ-որ մեկը բացահայտում է կեղծ առաջնորդողի, որն ի վիճակի չէ իրական աշխատանք կատարելու կամ լուծելու որևէ խնդիր, ապա պետք է հաղորդակցվի ճշմարտությունը հասկացողների հետ և խնդրի նրանց օգտագործել իրենց զանազանությունը և դատողություն անել։ Արդյո՞ք սա տեղին է։ (Այո, տեղին է։) Ինչո՞ւ է տեղին։ Որո՞նք կլինեն հետևանքները, եթե եկեղեցու առաջնորդողն ի վիճակի չլինի իրական աշխատանք կատարելու։ Ովքե՞ր կլինեն զոհերը։ Մի՞թե նրանք չեն լինի Աստծու ընտրյալ մարդիկ եկեղեցում։ Եթե կեղծ առաջնորդողը վերահսկի եկեղեցին երեք կամ հինգ տարի, ապա քանի՞ մարդու ճշմարտության հասկացողության և իրականության մեջ մտնելու վրա կազդի դա։ Քանի՞ մարդու՝ Աստծու փրկությանն հասնելը կհետաձգվի։ Այս հետևանքների մասին նույնիսկ մտածելն է սարսափելի։ Ուստի, երբ բացահայտվում է, որ կեղծ առաջնորդողն իրական աշխատանք չի կատարում և անընդունակ է լուծելու որևէ հարց, սա մեծ խնդիր է Աստծու ընտրյալ մարդկանցից յուրաքանչյուրի համար, և նրանք պետք է ժամանակին մերկացնեն և հաղորդեն այդ կեղծ առաջնորդողի մասին՝ աշխատանքի հետաձգումներից խուսափելու համար։ Նրանք, ովքեր տուժում են եկեղեցու առաջնորդողների կողմից իրական աշխատանք չկատարելուց, Աստծու ընտրյալ մարդիկ են։ Եթե Աստծու ընտրյալ մարդկանցից ոչ մեկը չի մերկացնում կամ չի հաղորդում նրանց մասին, և բոլորը պարզապես անտարբեր են դա անելու նկատմամբ, ապա այդ եկեղեցու համար հույս չկա։ Ենթադրենք, ձեր սրտերում միշտ պատասխանատվություն չկրելու մտքեր եք ունենում, ինչպես օրինակ. «Համենայն դեպս, դու ես առաջնորդողը։ Չես կարող իրական աշխատանք կատարել և այնուամենայնիվ չես հաղորդում խնդիրները Վերևին։ Եթե սա հետաձգի եկեղեցու աշխատանքը, Վերևը քե՜զ պատասխանատու կհամարի։ Ի՞նչ կապ ունի դա մեզ հետ։ Ի՞նչ իմաստ ունի, որ մենք անհանգստանանք դրա համար։ Պատասխանատուն մենք չենք։ Այս պատասխանատվությունը քո վրա է»։ Եթե միշտ այս պատկերացումը տածեք ձեր սրտերում, մի՞թե սա բաներ չի հետաձգի։ Մի՞թե սա չի ազդի ձեր՝ ճշմարտությանը ձգտելու, իրականության մեջ մտնելու և Աստծու փրկությանը հասնելու վրա։ Եթե եկեղեցում ոչ ոք պատասխանատվություն չկրի, ապա դժվար է ասել, թե արդյոք այս եկեղեցին կարող է վկայություն կրել Աստծու համար և ստանալ Աստծու օրհնությունները, և էլ ավելի դժվար է ասել, թե քանի մարդ փրկության կհասնի այս եկեղեցում։ Եթե այս եկեղեցում բոլորն այսպես մտածեն և այս տեսակետն ունենան, ապա այս եկեղեցու համար բացարձակապես ոչ մի հույս չկա։ Մի՞թե ֆիլմարտադրության թիմերը հենց հիմա չունեն այս խնդիրը։ Ձեր առաջնորդողներից ոմանք չեն կարգավորում հարցերը կամ չեն հաղորդում խնդիրների մասին. նրանք կեղծ առաջնորդողներ են։ Ի վիճակի՞ եք տեսնելու սա։ Այս առաջնորդողները չեն լուծում խնդիրները ձեզ համար։ Մի՞թե չեք բացահայտել, որ սա խնդիր է։ Արդյոք իրականում ուրա՞խ եք դրա համար։ «Մեր առաջնորդողը չի հաղորդում այս խնդրի մասին, և այս խնդիրը չի կարող լուծվել, ուստի մեզ համար սա հանգստանալու լավ ժամանակ է։ Հիանալի է։ Ավելին, Վերևը վերջերս անձամբ չի հարցրել այս հարցի մասին, ուստի կարիք չկա, որ մենք նույնպես հաղորդենք խնդրի մասին։ Ինչո՞ւ չպետք է փորձենք մի փոքր ազատ ժամանակ գտնել մեզ համար։ Արդյո՞ք պետք է այդքան արագ նկարահանենք ֆիլմը և ժամանակին ավարտենք այն։ Մեր գրանցած առաջընթացը լավ է։ Ի՞նչ կլինի, եթե չավարտենք նկարահանումը։ Արդյո՞ք կդատապարտվենք դրա համար»։ Սա՞ է ձեր վերաբերմունքը։ Կարծում եք, թե Աստծու տան աշխատանքի համար նման խիստ ժամանակացույց չկա՞, ուստի կարող եք անվերջ ձգձգել այն, և որ քանի դեռ Վերևը չի հարցնում կամ չի ուսումնասիրում հարցը, կարիք չկա, որ անհանգստանաք կամ ճնշվեք, և կարող եք պարզապես լուծել այն հարցերը, որոնք ի վիճակի եք լուծելու, և անտեսել նրանք, որոնք չեք կարող։ Սա՞ է ձեր տեսակետը։ (Ոչ։) Ուրեմն ինչո՞ւ չեք հաղորդում խնդիրների մասին, երբ ունենում եք դրանք։ Արդյոք այն պատճառո՞վ է, որ այս կեղծ առաջնորդողները վերահսկում են ձեզ, թե՞ ձեզ կախարդական, թմրեցնող դեղամիջոց են տվել, որի պատճառով զառանցում եք և չեք կարողանում խոսել։ Ո՞րն է այստեղ խնդիրը։ Երբ խնդիրներ կան, գիտե՞ք դրանց մասին։ Եթե ասում եք, որ չգիտեք դրանց մասին, ապա ստում եք, եթե գիտեք դրանց մասին, բայց չեք հաղորդում, ապա անփույթ եք և լրջորեն թերանում եք ձեր պարտականություններում և բացարձակապես ոչ մի հավատարմություն չունեք ձեր պարտավորության նկատմամբ։ Նույնիսկ եթե աշխարհում աշխատում ես գումար վաստակելու համար, միևնույն է, պետք է արժանի լինես քո խղճուկ աշխատավարձին։ Էլ չենք խոսում այն մասին, որ այսօր ուտում ես Աստծու տան ուտելիքը, փրկության ես ձգտում պարտավորությունդ կատարելիս և այդպես վարվելով՝ ճանապարհ ես հարթում և նախապատրաստվում ես քո սեփական նշանակության վայրի համար։ Սա չես անում Աստծու տան համար, ոչ էլ որևէ անհատի համար, առավել ևս Ինձ համար, դա անում ես ինքդ քեզ համար։ Հաճելի բառերով ասած՝ մարդիկ կատարում են իրենց պարտավորությունը՝ փրկության հասնելու համար, բայց ճշգրիտն ասած՝ դա անում են իրենց համար՝ օրհնություններ ձեռք բերելու և լավ նշանակության վայր ունենալու համար։ Պետք է հստակ հասկանաս այս հարցը. մի՛ եղիր հիմար։ Քո պարտավորությունը չես կատարում ուրիշների կամ ծնողներիդ համար և դա չես անում նախնիներիդ փառավորելու կամ ընտանիքիդ անվանը պատիվ բերելու համար, դա անում ես ինքդ քեզ համար։ Աստված ստեղծեց քեզ և աշխարհը ստեղծելուց ի վեր Նա նախասահմանեց, որ դու կծնվես վերջին օրերին։ Նա բերեց քեզ Իր տուն, Նա թույլ տվեց քեզ լսել Իր ձայնը, Նա թույլ տվեց քեզ ամեն օր ուտել և խմել Իր խոսքերը և ստանալ կյանքի մատակարարում և Նա հնարավորություն տվեց քեզ, որպեսզի կարողանաս կատարել քո պարտավորությունն Աստծու տանը։ Սա քո լավագույն հնարավորությունն է որպես արարած՝ փրկության հասնելու համար և նաև քո միակ հնարավորությունն է։ Եթե պարտավորությունդ կատարելիս ոչնչացնես այս հնարավորությունը, ապա անկախ այն բանից՝ պատիժ կստանաս, թե լաց կլինես և կկրճտացնես ատամներդ, երբ ի վերջո ընկնես աղետների մեջ, դա ամբողջությամբ քո արածը կլինի, և դու արժանի կլինես դրան։ Դա քո սեփական մեղքը կլինի։ Կարիք չկա, որ ուրիշները ստանձնեն քո պարտականությունները, և կարիք չկա, որ դու ստանձնես ուրիշների պարտականությունները։ Միայն դու կարող ես պատասխանատվություն կրել այն ուղու համար, որով քայլում ես և այն ամենի համար, ինչ անում ես այսօր, և միայն դու կարող ես կրել վերջնական հետևանքները։ Այն, ինչ կարող եմ անել, ձեզ հասկանալ տալն է այն բաները, որոնք պետք է ասեմ և պատմեմ ձեզ, և ճանապարհ հարթել ձեզ համար, որպեսզի կարողանաք բռնել փրկության ճանապարհը։ Ամեն ինչ հստակ բացատրել եմ, ուստի այն, թե հատկապես ինչպես կգործեք, կախված է ձեզանից։ Ես չեմ զբաղվում ձեր գործերով, պարզապես կատարում եմ այն աշխատանքը, որն Ինձ է բաժին հասնում, և դրանից ավելի ոչ մի աշխատանք չեմ կատարում։ Մի՞թե փաստ չէ, որ կատարում ես քո պարտավորությունը հանուն քո սեփական նշանակության վայրի։ Եթե ասես. «Այնքան շատ խնդիրներ կան, բայց իմ առաջնորդողը չի հաղորդում դրանց մասին, ուստի ես էլ չեմ հաղորդի», ապա մի՞թե դա հիմարություն չէ։ Մի՞թե դա հաշվենկատություն չէ։ Ի՞նչ է քո պատասխանատվությունը, երբ խնդիր ես տեսնում։ Քո պատասխանատվությունն է բոլորին հավաքել և հանդարտվել՝ փնտրելու և հաղորդակցվելու խնդրի շուրջ, տեսնելու, թե որ ոլորտում է առաջացել խնդիրը, և գտնելու խնդրի արմատական պատճառը։ Եթե որոշակի քննարկումից հետո արմատական պատճառը գտնվում է, բայց ինքներդ ի վիճակի չլինեք լուծելու խնդիրը, ապա պետք է անմիջապես հաղորդեք այն Վերևին։ Ո՞վ պետք է հաղորդի այն։ Դու պետք է առաջ գաս և ասես. «Ես կհաղորդեմ այն։ Եթե դա չօգնի, ապա կարող ենք ընտրել մի քանի ներկայացուցչի և միասին հաղորդել այն»։ Ոմանք ասում են. «Մի՞թե մենք առաջնորդող չունենք»։ Պատասխանում ես. «Նա առաջնորդող չէ։ Ամենևին չի կատարում մարդ արարածի պարտականությունները։ Պարզապես գազան է մարդկային կերպարանքով, և նրան պետք է դուրս շպրտել և պաշտոնազրկել։ Նա չի հաղորդում խնդրի մասին, ուստի ինքներս պետք է հաղորդենք այն. սա մեր պատասխանատվությունն է։ Միայն մեր պարտականությունները կատարելուց հետո Աստված մեզ որպես մարդ արարածի կվերաբերվի։ Եթե հստակ գիտենք, թե որոնք են մեր պարտականությունները, բայց չենք կատարում դրանք, ապա արժանի չենք մարդ լինելու, և բացառված է, որ Աստված մեզ այդպիսին համարի»։ Եթե Աստված քեզ մարդ չի համարում, ապա սա ենթադրում է, որ Նա քեզ ի՞նչ է համարում։ Ենթադրում է, որ Նա քեզ համարում է խոզ կամ շուն։ Եվ արդյո՞ք Աստված դեռ կփրկեի քեզ այդ ժամանակ։ Բացառված է։ Ուստի, եթե ի վերջո լավ նշանակության վայր չունենաս, մի՞թե դու ինքդ դա բերած չես լինի քեզ վրա։ Եվ մի՞թե իզուր կատարած չես լինի քո պարտավորությունը։ Դու ես ընտրում քո ուղին և նաև դու ես դրանով քայլողը։ Անկախ այն բանից, թե ինչ ուղի ես ընտրում, կամ որոնք են վերջնական հետևանքները, դու ես կրում պատասխանատվությունը։ Ոչ ոք պատասխանատվություն չի կրի այն ուղու համար, որով դու քայլում ես, և դրանից բխող հետևանքների համար։

Եթե որպես առաջնորդողներ և աշխատողներ անտեսում եք պարտավորությունների կատարման ժամանակ առաջացող խնդիրները և նույնիսկ փնտրում եք տարբեր պատրվակներ և արդարացումներ՝ պատասխանատվությունից խուսափելու համար, և չեք լուծում որոշ խնդիրներ, որոնք ընդունակ եք լուծելու և Վերևին չեք հաղորդում այն խնդիրների մասին, որոնք անընդունակ եք լուծելու, ասես դրանք ոչ մի կապ չունեն ձեզ հետ, մի՞թե սա պատասխանատվության մեջ թերացում չէ։ Արդյո՞ք եկեղեցու աշխատանքին այս կերպ վերաբերվելը խելացի բան է, թե՞ հիմար բան։ (Հիմար բան է։) Մի՞թե նման առաջնորդողներն ու աշխատողները լպրծուն չեն։ Մի՞թե զուրկ չեն պատասխանատվության զգացումից։ Երբ խնդիրների են բախվում, անտեսում են դրանք. մի՞թե անմիտ մարդիկ չեն։ Մի՞թե խորամանկ մարդիկ չեն։ Խորամանկ մարդիկ բոլորից ամենահիմար մարդիկ են։ Պետք է ազնիվ մարդ լինես, պետք է պատասխանատվության զգացում ունենաս, երբ առերեսվում ես խնդիրների, և պետք է փորձես հնարավոր ամեն միջոց և փնտրես ճշմարտությունը՝ դրանք լուծելու համար։ Բացարձակապես չպետք է խորամանկ մարդ լինես։ Եթե մտածում ես միայն պատասխանատվությունից խուսափելու և խնդիրներ առաջանալիս ձեռքերդ լվանալու մասին, ապա նույնիսկ կդատապարտվեիր այս վարքագծի համար անհավատների շրջանում, էլ չենք խոսում Աստծու տան մասին։ Այս վարքագիծն, անկասկած, կդատապարտվի և կանիծվի Աստծու կողմից, իսկ Աստծու ընտրյալ մարդիկ նողկում են դրանից եւ մերժում դա։ Աստված սիրում է ազնիվ մարդկանց և գարշում է նենգ և լպրծուն մարդկանցից։ Եթե խորամանկ մարդ ես և լպրծուն կերպով ես գործում, մի՞թե Աստված չի գարշի քեզանից։ Արդյո՞ք Աստծու տունը պարզապես բաց կթողնի քեզ։ Վաղ թե ուշ պատասխանատվության կենթարկվես։ Աստված սիրում է ազնիվ մարդկանց և չի սիրում խորամանկ մարդկանց։ Բոլորը պետք է հստակ հասկանան սա, և դադարեն բթամիտ լինել և հիմարություններ անել։ Ժամանակավոր տգիտությունը ներելի է, բայց եթե մարդն ամենևին չի ընդունում ճշմարտությունը, ապա չափազանց հաստակող է։ Ազնիվ մարդիկ կարող են պատասխանատվություն ստանձնել։ Չեն մտածում իրենց սեփական շահերի և կորուստների մասին. պարզապես պաշտպանում են Աստծու տան աշխատանքն ու շահերը։ Ունեն բարի և ազնիվ սիրտ՝ նման զուլալ ջրով լի թասերի, որոնց հատակը կարելի է տեսնել մի հայացքով։ Նրանց գործողություններում նաև թափանցիկություն կա։ Նենգ մարդը միշտ լպրծուն կերպով է գործում, միշտ ձևացնում է, կոծկում և թաքցնում է բաները, և անհավանականորեն ուժեղ պարփակվում։ Ոչ ոք չի կարող թափանցել այս տեսակի մարդու մեջ։ Մարդիկ չեն կարող թափանցել քո ներքին մտքերի մեջ, բայց Աստված կարող է զննել քո սրտի խորքի բաները։ Երբ Աստված տեսնում է, որ ազնիվ մարդ չես, որ լպրծուն բան ես, որ երբեք չես ընդունում ճշմարտությունը, միշտ նենգություն ես անում Նրա դեմ և երբեք սիրտդ չես հանձնում Նրան, Նա չի սիրում քեզ և գարշում և լքում է քեզ։ Ինչպիսի՞ մարդիկ են բոլոր նրանք, ովքեր բարգավաճում են անհավատների շրջանում, և նրանք, ովքեր շողոքորթ են և հնարամիտ։ Արդյոք սա պա՞րզ է ձեզ համար։ Ի՞նչ է նրանց էությունը։ Կարելի է ասել, որ բոլորն արտակարգ խորհրդավոր են, բոլորը չափազանց նենգ և խորամանկ են, իսկական դևեր և Սատանաներ են։ Կարո՞ղ է արդյոք Աստված փրկել նման մարդկանց։ Աստված ոչնչից այնքան չի գարշում, որքան դևերից՝ մարդկանցից, ովքեր նենգ և խորամանկ են, և Նա անշուշտ չի փրկի նման մարդկանց։ Բացարձակապես չպետք է այս տեսակի մարդ լինեք։ Նրանք, ովքեր միշտ դիտողունակ և զգոն են, երբ խոսում են, ովքեր ճարպիկ և լպրծուն են և խաղում են իրավիճակին համապատասխան դեր՝ հարցերի հետ գործ ունենալիս,՝ ասում եմ քեզ, Աստված ամենաշատը գարշում է նման մարդկանցից, նման մարդիկ ենթակա չեն փրկվելու։ Ինչ վերաբերում է բոլոր նրանց, ովքեր պատկանում են նենգ և խորամանկ մարդկանց դասին, անկախ այն բանից, թե որքան հաճելի կարող են հնչել նրանց խոսքերը, բոլորը խաբուսիկ, դիվային խոսքեր են։ Որքան հաճելի են հնչում նրանց խոսքերը, այնքան ավելի դևեր և Սատանաներ են այս մարդիկ։ Սրանք հենց այն տեսակի մարդիկ են, որոնցից Աստված ամենաշատն է գարշում։ Սա միանգամայն ճիշտ է։ Ի՞նչ կասեք. կարո՞ղ են արդյոք նենգ մարդիկ, հաճախ սուտ խոսող մարդիկ և շողոքորթ մարդիկ ստանալ Սուրբ Հոգու գործը։ Կարո՞ղ են ձեռք բերել Սուրբ Հոգու լուսավորությունն ու լուսավորումը։ Բացարձակապես ոչ։ Ո՞րն է Աստծու վերաբերմունքը նենգ և խորամանկ մարդկանց նկատմամբ։ Նա արհամարհանքով մերժում է նրանց, մի կողմ է դնում նրանց և ուշադրություն չի դարձնում նրանց, նրանց կենդանիների հետ նույն դասին է դիտարկում։ Աստծու աչքերում նման մարդիկ պարզապես մարդկային կերպարանք են կրում և, ըստ էության, դևեր և Սատանաներ են, քայլող դիակներ են, և Աստված բացարձակապես չի փրկի նրանց։ Ուրեմն, ի՞նչ վիճակում են այս մարդիկ հիմա։ Նրանց սրտերում խավար է, չունեն ճշմարիտ հավատք, և անկախ այն բանից, թե ինչ է պատահում նրանց, երբեք չեն լուսավորվում եւ լուսավորություն չեն ստանում։ Երբ բախվում են աղետների և նեղությունների, աղոթում են Աստծուն, բայց Աստված նրանց հետ չէ, և իրենց սրտերում չունեն ոչինչ, որին կարող են ճշմարտապես ապավինել։ Օրհնություններ ստանալու համար փորձում են լավ ներկայանալ, բայց չեն կարողանում իրենց զսպել, որովհետև զուրկ են խղճից և ողջամտությունից։ Չէին կարող լավ մարդիկ լինել, նույնիսկ եթե ցանկանային, նույնիսկ եթե ցանկանային դադարել վատ բաներ անել, չէին կարողանա վերահսկել իրենց, չէր ստացվի։ Կկարողանա՞ն արդյոք ճանաչել իրենց հեռացվելուց և դուրս թողնվելուց հետո։ Թեև կիմանան, որ արժանի էին դրան, բայց ոչ մեկին չեն խոստովանի դա, և նույնիսկ եթե արտաքուստ ի վիճակի լինեն մի փոքր պարտավորություն կատարելու, միևնույն է, լպրծուն կերպով կգործեն, և նրանց աշխատանքը ոչ մի հստակ արդյունք չի տա։ Ուրեմն ի՞նչ կասեք. արդյո՞ք այս մարդիկ ի վիճակի են ճշմարտապես ապաշխարելու։ Բացարձակապես ոչ։ Սա այն պատճառով է, որ խիղճ կամ ողջամտություն չունեն և չեն սիրում ճշմարտությունը։ Աստված չի փրկում այս տեսակի խորամանկ և չար մարդուն։ Ի՞նչ հույս կա նման մարդկանց համար Աստծուն հավատալու մեջ։ Նրանց հավատքն արդեն զուրկ է նշանակությունից, և նրանք դատապարտված են դրանից ոչինչ չշահելու։ Եթե Աստծուն հավատալու ողջ ընթացքում մարդիկ չեն ձգտում ճշմարտությանը, ապա անկախ այն բանից, թե քանի տարի են հավատում, դա ոչ մի ազդեցություն չի ունենա։ Նույնիսկ եթե հավատան մինչև վերջ, ոչինչ չեն շահի։ Աստծուն ձեռք բերելու համար մարդիկ պետք է ձեռք բերեն ճշմարտությունը։ Միայն այն դեպքում, եթե հասկանան ճշմարտությունը, կիրառեն ճշմարտությունը և մտնեն ճշմարտության իրականության մեջ, ձեռք բերած կլինեն ճշմարտությունը և հասած կլինեն Աստծու փրկությանը և միայն այն ժամանակ ձեռք կբերեն Աստծու ճանաչումն ու օրհնությունները, և միայն սա է Աստծուն ձեռք բերելը։ Եթե մարդիկ ցանկանում են ձեռք բերել ճշմարտությունը, ապա առաջին քայլը, որ պետք է անեն, իրենց պարտականությունները կատարել սովորելն է, այսինքն՝ պետք է լավ կատարեն իրենց պարտավորությունը. սա ամենահիմնական բանն է։ Մարդիկ բացարձակապես չպետք է սովորեն կեղծ առաջնորդողներից՝ միայն բառեր և վարդապետություններ քարոզելով և իրական աշխատանք չկատարելով, պատասխանատվություն չկրելով իրենց արած որևէ բանի համար, ամեն ինչ ձևականորեն անելով և ի վերջո դուրս թողնվելով։ Պարտավորությունը կատարելը փոքր հարց չէ. մարդիկ ամենաշատը մերկացվում են իրենց պարտավորության կատարման մեջ, և Աստված որոշում է մարդկանց ելքերը՝ հիմնվելով պարտավորությունը կատարելիս նրանց հետևողականության վրա։ Ի՞նչ է նշանակում, երբ ինչ-որ մեկը լավ չի կատարում իր պարտավորությունը։ Նշանակում է, որ չի ընդունում ճշմարտությունը կամ ճշմարտապես չի ապաշխարում և դուրս է թողնվում Աստծու կողմից։ Երբ կեղծ առաջնորդողներն ու կեղծ աշխատողները պաշտոնազրկվում են, ի՞նչ է սա ներկայացնում։ Սա Աստծու տան վերաբերմունքն է նման մարդկանց նկատմամբ և, իհարկե, նաև ներկայացնում է Աստծու վերաբերմունքը նման մարդկանց նկատմամբ։ Ուրեմն ո՞րն է Աստծու վերաբերմունքը նման անպիտան մարդկանց նկատմամբ։ Նա արհամարհանքով մերժում է նրանց, դատապարտում և դուրս է թողնում նրանց։ Ուրեմն արդյո՞ք դեռ ուզում եք տրվել կարգավիճակի օգուտներին և լինել կեղծ առաջնորդող։

Այն բանից հետո, երբ մարդիկ սկսում են հավատալ Աստծուն, ո՞րն է ամենացավալի և ամենատխուր բանը, որ կարող է պատահել նրանց։ Ամենակարեւոր բանն իմանալն է, որ իրենք հեռացվել կամ վտարվել են և որ մերկացվել և դուրս են թողնվել Աստծու կողմից։ Սա ամենացավալի և ամենատխուր բանն է, և ոչ ոք չի ուզում, որ դա պատահի իրեն՝ Աստծուն հավատալուց հետո։ Ուրեմն ինչպե՞ս կարող են մարդիկ խուսափել դրանից։ Առնվազն պետք է գործեն իրենց խղճի համաձայն, այսինքն՝ նախ պետք է սովորեն, թե ինչպես կատարել իրենց պարտականությունները, բացարձակապես չպետք է ձևական լինեն և չպետք է հետաձգեն այն, ինչ Աստված վստահել է իրենց։ Քանի որ մարդ ես, պետք է խորհես, թե որոնք են մարդու պարտականությունները։ Կարիք չկա նշելու այն պարտականությունները, որոնք անհավատներն ամենաշատն են արժեւորում, ինչպիսիք են որդիական հարգանք ունենալը, ծնողներիդ ապահովելը և ընտանիքիդ համար անուն ստեղծելը։ Սրանք բոլորը սին են և զուրկ իրական իմաստից։ Ո՞րն է այն նվազագույն պարտականությունը, որը մարդը պետք է կատարի։ Ամենաիրատեսական բանն այն է, թե ինչպես ես հիմա լավ կատարում քո պարտավորությունը։ Լոկ ձևականություններ անելով բավարարվելը պարտականությունդ կատարել չէ, և պարզապես բառեր և վարդապետություններ խոսելը պարտականությունդ կատարել չէ։ Միայն ճշմարտությունը կիրառելը և բաները սկզբունքի համաձայն անելն է պարտականությունդ կատարելը։ Քո պարտականությունը ճշմարտապես կատարած կլինես միայն այն ժամանակ, երբ ճշմարտության քո կիրառումն արդյունավետ է եղել և օգուտ է տվել մարդկանց։ Անկախ այն բանից, թե ինչ պարտավորություն ես կատարում, միայն այն ժամանակ, երբ համառում ես ամեն ինչում ճշմարտության սկզբունքների համաձայն գործելու մեջ, ճշմարտապես կատարած կլինես քո պարտականությունը։ Մարդկային գործելակերպին համապատասխան՝ պարզապես ձևականորեն գործելը նշանակում է ձեւական լինել. միայն ճշմարտության սկզբունքներին հավատարիմ մնալն է նշանակում պատշաճ կերպով կատարել քո պարտավորությունն ու իրականացնել քո պարտականությունը։ Եվ երբ կատարում ես քո պարտականությունը, մի՞թե սա նվիրման դրսևորում չէ։ Սա քո պարտավորությունը նվիրումով կատարելու դրսևորումն է։ Աստված բարեհաճությամբ կնայի քեզ և հավանություն կտա քեզ միայն այն ժամանակ, երբ ունենաս պատասխանատվության այս զգացումը, այս վճռականությունն ու ցանկությունը և նվիրման այս դրսևորումը քո պարտավորության նկատմամբ։ Եթե նույնիսկ չունես պատասխանատվության այս զգացումը, Աստված քեզ կվերաբերվի որպես անգործի, բթամիտի և կարհամարհի քեզ։ Մարդկային տեսանկյունից դա նշանակում է չհարգել քեզ, լուրջ չընդունել քեզ և արհամարհել քեզ։ Դա նման է նրան, թե ինչպես, եթե որոշ ժամանակ շփվել ես ինչ-որ մեկի հետ և տեսնում ես, որ նա խոսում է երևակայական, ոչ գործնական հարցերի մասին և շատախոսում է՝ ասելով անիրատեսական բաներ, և նկատում ես, որ սիրում է պարծենալ և մեծ-մեծ խոսել և որ հուսալի չէ, արդյո՞ք կհարգեիր նրան։ Կհամարձակվեի՞ր արդյոք վստահել նրան որևէ առաջադրանք։ Նա գուցե հետաձգեր այն առաջադրանքը, որը վստահում ես իրեն՝ այս կամ այն պատճառով, և ուստի չէիր համարձակվի որևէ բան վստահել նման մարդկանց։ Կգարշեիր նրանցից սրտիդ խորքից և կզղջայիր, որ երբևէ շփվել ես նրանց հետ։ Քեզ բախտավոր կզգայիր, որ ոչինչ չես վստահել նրանց և կմտածեիր, որ եթե վստահած լինեիր, մնացածդ ողջ կյանքիդ ընթացքում կզղջայիր դրա համար։ Ասենք, շփվում ես ինչ-որ մեկի հետ և զրույցի և նրա հետ շփման միջոցով տեսնում ես, որ ոչ միայն լավ մարդկայնություն ունի, այլև ունի պատասխանատվության զգացում, և երբ նրան մի առաջադրանք ես վստահում, նույնիսկ եթե պարզապես ի միջի այլոց մի բան ես ասում նրան, դա պահում է մտքում և առաջադրանքը լավ կատարելու ուղիներ է փնտրում՝ ՝ քեզ գոհացնելու համար, իսկ եթե լավ չի կարգավորում այն առաջադրանքը, որը հանձնել ես իրեն, ամաչում է տեսնել քեզ դրանից հետո. սա պատասխանատվության զգացում ունեցող մարդ է։ Քանի դեռ նրան ինչ-որ բան են ասում կամ ինչ-որ բան են հանձնարարում, անկախ այն բանից, թե դա առաջնորդողի, աշխատողի, թե Վերևի կողմից է, պատասխանատվության զգացում ունեցող մարդը միշտ կմտածի. «Դե, քանի որ այսքան բարձր կարծիք ունեն իմ մասին, պետք է լավ կարգավորեմ այս հարցը և հուսախաբ չանեմ նրանց»։ Մի՞թե հանգիստ չէիր զգա՝ առաջադրանք վստահելով նման մարդկանց, որոնք ունեն խիղճ և ողջամտություն։ Այն մարդիկ, որոնց կարող ես առաջադրանք վստահել, անշուշտ նրանք են, ում բարեհաճությամբ ես նայում և վստահում ես։ Մասնավորապես, եթե քեզ համար կարգավորել են մի քանի առաջադրանք և դրանք բոլորը կատարել են շատ բարեխղճորեն և լիովին բավարարել են քո պահանջները, կմտածես, որ նրանք վստահելի են։ Սրտումդ իսկապես կհիանաս և բարձր կարծիք կունենաս նրանց մասին։ Մարդիկ պատրաստակամ են շփվելու այս տեսակի մարդու հետ, էլ չենք խոսում Աստծու մասին։ Ի՞նչ եք կարծում, Աստված պատրաստակամ կլինե՞ր վստահելու եկեղեցու աշխատանքը և այն պարտավորությունը, որը մարդը պարտավոր է կատարել, մի մարդու, ով վստահելի չէ։ (Ոչ, Նա պատրաստակամ չէր լինի։) Երբ Աստված եկեղեցու աշխատանքի մի մաս է հանձնարարում ինչ-որ մեկին, ի՞նչ ակնկալիք ունի Աստված նրանից։ Նախ, Աստված հույս ունի, որ նա ջանասեր և պատասխանատու է, որ վերաբերվում է այս աշխատանքին որպես կարեւոր հարցի և համապատասխանաբար է կարգավորում և լավ է անում այն։ Երկրորդ, Աստված հույս ունի, որ նա մի մարդ է, որը արժանի է վստահության, որ անկախ այն բանից, թե որքան ժամանակ է անցնում, և անկախ այն բանից, թե ինչպես է փոխվում միջավայրը, նրա պատասխանատվության զգացումը չի երերում, և նրա ազնվությունը դիմանում է փորձությանը։ Եթե վստահելի մարդ է, Աստված հանգիստ կլինի և այլևս չի վերահսկի կամ չի հետևի այս հարցին։ Սա այն պատճառով է, որ Իր սրտում վստահում է նրան, և նա անպայման կավարտի իրեն տրված առաջադրանքը, եւ ոչ մի բան սխալ չի գնա։ Երբ Աստված առաջադրանք է վստահում ինչ-որ մեկին, մի՞թե սա այն չէ, ինչ Նա ակնկալում է։ (Այդպես է։) Ուրեմն հենց որ հասկանաս Աստծու մտադրությունը, պետք է սրտումդ իմանաս, թե ինչպես գործել՝ Աստծու պահանջները բավարարելու, Աստծու աչքում բարեհաճություն գտնելու և Աստծու վստահությունը շահելու համար։ Եթե կարող ես հստակ տեսնել քո սեփական դրսևորումներն ու վարքագիծը և այն վերաբերմունքը, որով մոտենում ես քո պարտավորությանը, եթե ունես ինքնագիտակցություն և գիտես, թե ինչ ես, մի՞թե այն ժամանակ քո կողմից անխոհեմ չէ պահանջել, որ Աստված բարեհաճությամբ նայի քեզ, շնորհ ցուցաբերի քեզ կամ հատուկ վերաբերմունք ցուցաբերի քեզ։ (Այո, այդպես է։) Նույնիսկ ինքդ շատ ցածր կարծիք ունես քո մասին, նույնիսկ դու արհամարհում ես ինքդ քեզ և, այնուամենայնիվ, պահանջում ես, որ Աստված բարեհաճությամբ նայի քեզ. սա անիմաստ է։ Որպես այդպիսին, եթե ուզում ես, որ Աստված բարեհաճությամբ նայի քեզ, պետք է առնվազն վստահության արժանանաս ուրիշների աչքերում։ Եթե ուզում ես, որ ուրիշները վստահեն քեզ, բարեհաճությամբ նայեն քեզ, բարձր կարծիք ունենան քո մասին, ապա առնվազն պետք է լինես արժանապատիվ, ունենաս պատասխանատվության զգացում, հավատարիմ լինես քո խոսքին և լինես վստահելի։ Ավելին, պետք է դառնաս ջանասեր, պատասխանատու և նվիրված Աստծու առաջ։ Այն ժամանակ ըստ էության կատարած կլինես քո նկատմամբ Աստծու պահանջները։ Այն ժամանակ հույս կլինի, որ կստանաս Աստծու հավանությունը, այնպես չէ՞։ (Այո, կլինի։) Արդյոք դժվա՞ր է հասնել սրան։ (Ոչ։) Նույնիսկ մարդիկ են ուզում գտնել հուսալի մարդու՝ առաջադրանքներ կարգավորելու և շփվելու համար, ուրեմն արդյո՞ք չափազանցված է Աստծու համար խնդրել, որ մարդիկ լավ կատարեն իրենց պարտավորությունները, և որ Նա ունենա այս փոքրիկ պահանջը նրանցից։ (Ոչ, չափազանցված չէ։) Դա ամենևին չափազանցված չէ։ Սա մարդկանց գործը դժվարացնելու համար չէ, այլ ավելի շուտ՝ շատ տեղին է։ Պարզապես մարդիկ սիրտ չունեն դա անելու համար, չեն խորհում Աստծու մտքերի շուրջ կամ չեն գնահատում Աստծու մտադրությունները։ Այն ամենը, ինչ կարող են անել, անընդհատ Աստծուն պահանջներ ներկայացնելն է՝ ասելով. «Դու պետք է օրհնես ինձ։ Պետք է շնորհի արժանացնես ինձ։ Պետք է առաջնորդես ինձ»։ Ուրեմն ի՞նչ ես անում դու։ Կարո՞ղ ես ճշմարտապես կատարել քո պարտավորությունը՝ խղճիդ և ողջամտությանդ համաձայն։ Կարո՞ղ ես ճշմարտապես լինել ջանասեր, պատասխանատու և հավատարիմ։ Սա այն նվազագույն պայմանն է, որը պետք է բավարարես, որպեսզի Աստված բարեհաճությամբ նայի քեզ։ Մի՞թե սա այն ուղղությունը չէ, որով մարդիկ պետք է ջանան ընթանալ։ Քանի որ հավատում ես Աստծուն, պետք է ձգտես ճշմարտությանը և Աստծու պահանջներին։ Սա այն ուղղությունն է, որով մարդիկ պետք է ջանան ընթանալ։ Մարդիկ պետք է քրտնաջան աշխատեն ճիշտ ուղղությամբ։ Այդ կերպ Աստծուն գոհացնելու նրանց ձգտումն այլևս սին չի լինի։

Իրենց սրտերում արդյո՞ք կեղծ առաջնորդողներն ունեն Աստծուն գոհացնելու որևէ հասկացություն Նրա հանդեպ իրենց հավատքի մեջ։ Ունե՞ն արդյոք որևէ վերաբերմունք։ Ակնհայտորեն ոչ։ Պարզապես ունեն աշխարհում յոլա գնալու վերաբերմունք և նույն կերպ են վերաբերվում Աստծուն՝ մի ձևով, որն անհավանականորեն անհարգալից և արհամարհական է։ Այսպիսի վերաբերմունքը լրջորեն ամոթ է բերում և անարգում է Աստծուն, և Աստված գարշում է դրանից։ Աստված նրանց տվեց կյանք և այն ամենը, ինչ ունի մարդը, և այնուամենայնիվ նրանց վերաբերմունքն Աստծու տված ամեն ինչի նկատմամբ,, այն կարգավորումների նկատմամբ, որոնք Աստված անում է իրենց կյանքի համար, Աստծու հանձնարարության և գործի նկատմամբ և իրենց սեփական պարտավորությունների նկատմամբ արհամարհական և քամահրական է։ Ի՞նչ է նշանակում «արհամարհանք»։ Նշանակում է ուզենալ օրերը քարշ տալ և ոչինչ լուրջ չընդունել։ Աստված ծայրահեղորեն գարշում է նրանց այս վերաբերմունքից և ահա թե ինչու բացարձակապես չի փրկի նման մարդկանց։ Ի՞նչ պետք է հասկանաք այստեղ։ Այն է, որ չպետք է լինեք այս տեսակի մարդ։ Անկախ այն բանից՝ առաջնորդող ես, թե ոչ, կամ արդյոք ունես առաջնորդող դառնալու փառասիրական ձգտումը և նկրտումը, թե ոչ, նախ պետք է սովորես, թե ինչպես պահել քեզ և բացարձակապես չլինել անբան, ծույլ կամ տականք մարդ։ Քո վարքագծում պետք է ունենաս ուղղամիտ վերաբերմունք, արժանապատվություն և պատասխանատվության զգացում. սա նվազագույնն է։ Միայն այս հիմքի վրա մարդիկ կարող են բավարարել Աստծու պահանջները և ավարտել Նրա հանձնարարությունը։ Եթե նույնիսկ չունես այս մի փոքր հիմքը, ապա խոսելու ոչինչ չկա։

3 ապրիլի, 2021 թ.