Վերադաս եղբոր հաղորդակցությունը – 15-ը հուլիսի, 2025թ. (Մաս 3)

Ոմանք բացասական ու թույլ են դառնում, երբ դժվարությունների են հանդիպում, և նույնիսկ դադարում են կատարել իրենց պարտավորությունն ու նահանջում են։ Արդյոք նման մարդիկ ձգտո՞ւմ են ճշմարտությանը։ (Ո՛չ։) Նրանք, ովքեր չեն ձգտում ճշմարտությանը, բացահայտվում են Աստծու կազմակերպած իրավիճակների, մարդկանց, իրադարձությունների և իրողությունների միջոցով։ Օրինակ՝ մայրցամաքային Չինաստանում շատերն ընդունում են, որ այն, ինչ արտահայտում է Ամենակարող Աստված, ճշմարտությունն է, և որ դա ճշմարիտ ճանապարհն է, բայց չեն համարձակվում հավատալ։ Վախենում են ՉԿԿ-ի կողմից ճնշվելուց կամ ձերբակալվելուց և վախենում են իրենց կյանքը կորցնելուց։ Չեն համարձակվում ընդունել ճշմարիտ ճանապարհը՝ իրենց կաշին փրկելու համար։ Մի՞թե նրանք չեն բացահայտվում մեծ կարմիր վիշապի այս հալածանքի միջոցով։ (Այդպե՛ս է։) Վախկոտները և նրանք, ովքեր չեն սիրում ճշմարտությունը, չեն կարող իրենց զոհաբերել ճշմարտության համար։ Կարո՞ղ են արդյոք նման մարդիկ դեռևս հասնել փրկության։ (Ո՛չ։) Կրոնական աշխարհը և աշխարհիկ միտումները՝ բոլորն էլ դատում և դատապարտում են Աստծու եկեղեցին։ Ոմանք, երբ տեսնում են սա, սկսում են կասկածի տակ դնել ճշմարիտ ճանապարհը։ Նրանք համոզված են, որ ցանկացած բան, որը դատապարտվում է կրոնական աշխարհի և աշխարհիկ միտումների կողմից, չի կարող ճշմարիտ ճանապարհը լինել։ Արդյոք այս տեսակետը ճի՞շտ է։ (Ո՛չ, ճիշտ չէ։) Նրանք չեն կարողանում հստակ տեսնել Աստծու դեմ կրոնական աշխարհի դիմադրության էությունը կամ ճշմարտությունը, ոչ էլ այդ աշխարհիկ միտումների չար ճշմարտությունը։ Չեն կարողանում հստակ տեսնել այս ամենից և ոչ մեկը, ինչը նշանակում է, որ կույր են։ Ոմանք կրոնական աշխարհում քսան կամ երեսուն տարի հավատացել են Տիրոջը, իսկ ոմանք՝ գրեթե իրենց ողջ կյանքում, սակայն չեն ճանաչում Աստծու գործը։ Վերջին օրերին Ամենակարող Աստված այնքան շատ ճշմարտություններ է արտահայտել մարդկությանը փրկելու համար, բայց նրանք պարզապես չեն կարողանում տեսնել դա։ Մի՞թե սա իսպառ կույր լինել չէ։ Կրոնական աշխարհի մարդկանց մեծ մասը կույր է, և անգամ կրոնական աշխարհի պաստորներն ու առաջնորդողներն են կույր։ Ամբողջ կրոնական աշխարհում պարզապես կույրերն առաջնորդում են կույրերին, և ի վերջո բոլորն ընկնում են անդունդը։ Ինչի՞ն է վերաբերում այս անդունդը։ Այն վերաբերում է անհատակ անդունդին՝ դժոխք գնալուն։ Թեև ոմանք ընդունել են Ամենակարող Աստծուն, ինչևէ, անկարող են զանազանել, երբ բացասական քարոզչություն են լսում։ Չգիտեն՝ որն է ճիշտ, և որն է սխալ, որն է ստույգ, և որն է անհեթեթ՝ Աստծու խոսքերը, թե բացասական քարոզչությունը։ Ասե՛ք ինձ, արդյոք նման մարդն ունի՞ որևէ որակ։ (Ո՛չ։) Քանի որ նման մարդը գտել է ճշմարիտ ճանապարհը, կատարելապես կույր չէ, բայց եթե անկարող է զանազանել, ապա բթամիտ է։ Կարո՞ղ է արդյոք բթամիտ մարդը հասնել փրկության։ (Ո՛չ։) Բթամիտ մարդիկ շատ ցածր որակ ունեն։ Նրանք չեն կարող ընկալել կամ հասկանալ ճշմարտությունը, ուստի չեն կարող հասնել փրկության։ Եկեղեցում կան մարդիկ, որոնք չեն կարողանում բնականոն կերպով շփվել կամ զրուցել ուրիշների հետ։ Մարդկանց հետ խոսելիս միշտ շեղվում են թեմայից և անտեղի պատասխաններ են տալիս։ Արդյոք նման մարդիկ ունե՞ն ցածր որակ։ (Այո՛։) Կարո՞ղ են նրանք հասկանալ ճշմարտությունը։ (Ո՛չ։) Ճշմարտությունը նրանց ընկալումից վեր է։ Ինչո՞ւ եմ ասում, որ ճշմարտությունը նրանց ընկալումից վեր է։ Կարո՞ղ է արդյոք նման մարդը հասկանալ Աստծու խոսքերը դրանք կարդալիս։ (Ո՛չ։) Ուրեմն ինչպե՞ս կարելի է ապացուցել, որ նրանք չեն կարողանում հասկանալ Աստծու խոսքերը։ (Մարդկանց հետ խոսելիս միշտ ոչ տեղին պատասխաններ են տալիս, ինչը ցույց է տալիս, որ զուրկ են բնականոն մարդու տրամաբանական մտածողությունից։) Միշտ ոչ տեղին պատասխաններ են տալիս, որովհետև չեն հասկանում, թե ինչ են ասում ուրիշները։ Նրանց հասկացողությունը միշտ շեղված է, ուստի միշտ տալիս են ոչ տեղին պատասխաններ։ Ուրեմն արդյոք ոչ տեղին պատասխաններ տվող մարդիկ բնականոն մարդկանց պե՞ս են մտածում։ (Ո՛չ։) Որևէ տրամաբանություն կա՞ նրանց ասածի մեջ։ (Ո՛չ։) Այդ դեպքում կարո՞ղ է նման մարդը հասկանալ Աստծու խոսքերը։ (Ո՛չ։) Նրանք չեն կարողանում հասկանալ Աստծու խոսքերը և նույնիսկ չեն կարողանում հասկանալ, թե ես ինչ եմ նկատի ունենում խոսելիս։ Չեն հասկանում իմ հաղորդակցության նպատակը կամ այն արդյունքները, որոնց ուզում եմ հասնել։ Նման մարդու համար շատ դժվար է հասնել փրկության։ Ինչո՞ւ է ասվում, որ նման մարդու համար շատ դժվար է հասնել փրկության։ (Նրանք զուրկ են մարդկային հոգուց, ուստի չեն կարողանում հասկանալ Աստծու խոսքերը և չեն կարողանում հասնել ճշմարտությանը կամ հասկանալ այն։) Աստծու խոսքերը ճշմարտությունն են, իսկ ճշմարտությունը մերկացնում և մանրամասն վերլուծում է մարդկանց ապականված խառնվածքներն ու բնական էությունը։ Միայն ճշմարտությունը կարող է լուծում տալ մարդկանց ապականված խառնվածքներին։ Քանի որ չեն կարողանում հասնել ճշմարտությանը, չեն կարող լուծում տալ իրենց ապականված խառնվածքներին, ճի՞շտ է։ (Ճի՛շտ է։) Եթե մարդիկ չեն կարողանում հասնել Աստծու խոսքերին, կարո՞ղ են արդյոք ճանաչել իրենք իրենց։ Չե՛ն կարող։

Ասե՛մ ձեզ, ինքներդ ձեզ ճանաչելը չափազանց կարևոր է։ Հակաքրիստոսներին զանազանելու էությունն այն է, որ տեսնես՝ արդյոք ճանաչում են իրենք իրենց։ Եթե տեսնում ես որևէ առաջնորդողի կամ աշխատողի, որը որևէ ճանաչողություն չունի իր արարքների կամ ապականված խառնվածքի մասին, երբեք անգամ չի խոսում ինքն իրեն ճանաչելու մասին, երբեք մանրամասն չի վերլուծում իր սեփական թյուր տեսակետները կամ չի հաղորդակցվում այն մասին, թե ինչպես է լուծում տալիս իր ապականված խառնվածքին, և երբեք չես կարող տեսնել, որ նա որևէ ճանաչողություն ունի իր մասին, ասա՛ ինձ, մի՞թե նա հակաքրիստոս չէ։ (Այդպե՛ս է։) Սա հակաքրիստոսին զանազանելու առաջնային հիմքն է։ Նախ՝ տե՛ս, թե արդյոք ճանաչում է ինքն իրեն։ Եթե մարդ երբեք չի խոսում ինքն իրեն ճանաչելու մասին, կարո՞ղ է արդյոք ճշմարիտ ճանաչողություն ձեռք բերել իր մասին։ (Ո՛չ։) Կա՞ արդյոք մեկը, որ երբեք չի խորհում կամ չգիտի իր իսկ ապականված խառնվածքի կամ Աստծուն դիմակայելու իր բնական էության մասին և երբեք մանրամասն չի վերլուծում իր սեփական թյուր մտքերն ու տեսակետները, բայց ով առանձնության մեջ իսկապես ճանաչել է ինքն իրեն և իսկապես լուծում է տվել իր ապականված խառնվածքին։ Արդյոք նման բան երբևէ պատահո՞ւմ է։ (Ո՛չ։) Հետևաբար եթե հայտնաբերում ես մեկին, որը բացարձակապես չի ճանաչում ինքն իրեն, ապա սա ամենահամոզիչ ապացույցն է, որ նա հակաքրիստոս է։ Հիշի՛ր սա, Ինքն իրեն չճանաչելը հակաքրիստոսի առաջին բնութագրիչն է։ Ուրեմն ի՞նչ խնդիրների մասին է վկայում այն, երբ մարդը չի ճանաչում ինքն իրեն։ Եթե չես կարողանում հստակ տեսնել այս խնդիրը, չես կարողանա զանազանել մարդկանց։ Ասա՛ ինձ, արդյոք ինքն իրեն չճանաչող մարդն իսկապես հասկանո՞ւմ է ճշմարտությունը։ (Ո՛չ։) Ճշմարտությունը երկսայրի սուր է։ Ի՞նչ է նշանակում սա։ Մի կողմից՝ ճշմարտությունը մանրամասն վերլուծում է Սատանային, իսկ մյուս կողմից՝ բացահայտում է այն, ինչ Աստված ունի և է։ Ահա թե ինչ է նշանակում այստեղ «երկսայրի սուրը»։ Ո՞րն է առաջին արդյունքը, որին հասնում է մարդը, երբ հասկանում է ճշմարտությունը։ (Ինքն իրեն ճանաչելը։) Նախ ինքն իրեն ճանաչելն է, և հետո գալիս է Աստծուն ճանաչելը։ Սա պայմանավորված է այն բանով, որ ճշմարտությունն ինքնին այն է, ինչ Աստված ունի և է։ Ճշմարտության յուրաքանչյուր կողմն այն է, ինչ Աստված ունի և է, ներկայացնում է Աստծու բնույթի մի մասը և Աստծու բնույթի հայտնությունն է։ Կարո՞ղ ես վստահ լինել սրանում։ (Այո՛։) Միայն Աստված ունի ճշմարտությունը։ Ճշմարտությունն Աստծու կյանքի էությունն է, Աստծու կյանքի մի բաղադրիչը և Աստծու կյանքի հայտնությունը։ Ոչ մի ապականված մարդկային էակ կամ որևէ արարած չունի այն։ Կարո՞ղ ես վստահ լինել սրանում։ (Այո՛։) Այդ դեպքում կարո՞ղ է արդյոք Սատանան արտահայտել ճշմարտությունը։ (Ո՛չ։) Կարո՞ղ է արդյոք ապականված մարդկությունն արտահայտել ճշմարտությունը։ (Ո՛չ։) Կարո՞ղ են արդյոք կրոնական աշխարհի անվանի մարդիկ, որոնք երկար տարիներ հավատացել են Աստծուն, արտահայտել ճշմարտությունը։ (Ո՛չ։) Ճշմարտությունն այն է, ինչ Աստված ունի և է, այն նաև Աստծու կյանքի էությունն ու հայտնությունն է։ Հետևաբար ճշմարտությունը ներկայացնում է Աստծու բնույթն ու սուրբ էությունը։ Ճշմարտությունը սուրբ է, և բացի Աստծուց` ոչ ոք չի կարող արտահայտել ճշմարտությունը։ Բայց կրոնական աշխարհի մարդիկ չեն կարողանում հստակ տեսնել, թե որն է ճշմարտության էությունը, և չգիտեն, որ միայն Աստված ունի ճշմարտությունը։ Եթե իսկապես գիտակցեին, որ Աստված է ճշմարտության աղբյուրը, և որ միայն Աստված կարող է արտահայտել ճշմարտությունը, ապա եթե հարցնեիր նրանց․ «Ո՞վ է այս անձը, որ վերջին օրերին այսքան շատ ճշմարտություններ է արտահայտել», կհամարձակվեի՞ն արդյոք դեռ անվանել այս անձին պարզապես սովորական մարդ։ Չէին համարձակվի։ Եթե նման բան ասեին, ապա հիմարություն կանեին և ծայրաստիճան կույր կլինեին։ Արդյոք ցանկացած մարդ կարո՞ղ է արտահայտել ճշմարտությունը։ (Ո՛չ։) Աստծու՝ մսեղի դառնալը ճշմարտությունն արտահայտելու համար մի բան է, որ ոչ ոք չի կարող անել Նրա փոխարեն։ Միայն Աստծու ինքնությունն ունեցող մսեղին կարող է արտահայտել ճշմարտությունը։ Առանց Աստծու ինքնության մարդը չի կարող արտահայտել ճշմարտությունը։ Իսկ մի՞թե Աստծու ինքնությունն այնպիսի բան է, որ ցանկացած մեկը կարող է ներկայացնել։ Արդյոք դա այնպիսի բա՞ն է, որում ցանկացած մեկը կարող է փոխարինել Նրան։ Նույնիսկ նրանք, ովքեր օգտագործվում են Սուրբ Հոգու կողմից, չեն կարող ներկայացնել Աստծուն, առավել ևս՝ փոխարինել Նրան։ Ցանկացած մեկի համար, որն ուզում է ներկայացնել Աստծուն, անհնար է արտահայտել ճշմարտությունը։ Նախկինում ես չէի կարողանում հստակ տեսնել սա։ Անգամ անզուսպ ցանկություն ունեի ինքս արտահայտելու ճշմարտությունը։ Հետագայում՝ Աստծու գործը փորձառաբար ապրելուց հետո, հստակ տեսա այս հարցը։ Այդ մտածելակերպն իսկապես հիմարություն էր։ Ճշմարտությունն այնպիսի բան չէ, որ ամեն մեկը, որ ցանկանա, կարող է արտահայտել։ Միայն Աստծու մարմնացած մսեղին ունի Աստծու ինքնությունն ու էությունը, և միայն այս մսեղին է արժանի արտահայտելու ճշմարտությունը։ Մենք՝ ապականված մարդկային էակներս, ունենք ապականված խառնվածքներ և արժանի չենք արտահայտելու ճշմարտությունը։ Լավագույն դեպքում մենք պարզապես օգտագործվում ենք Սուրբ Հոգու կողմից, և սա բացառիկ մեծարում է Աստծու կողմից։ Այլապես ապականված մարդկային էակը, որը լի է ապականված խառնվածքներով, չի կարող Աստծու համար պիտանի լինել, ոչ էլ արժանի է, որ Աստված օգտագործի իրեն։ Երբ Աստված առաջին անգամ սկսեց օգտագործել ինձ, ինքս ինձ մտածեցի․ «Ես գիտելիք չունեմ, ոչ էլ՝ որևէ հատուկ պարգև կամ պերճախոսություն։ Ինչո՞ւ պիտի Աստված ինձ օգտագործի»։ Այն ամենը, ինչ կարող եմ ասել, այն է, որ Աստված գոմաղբից բարձրացնում է աղքատին։ Հետագայում հասկացա, որ սա նույնպես նախասահմանված էր Աստծու կողմից։ Երբ հավատացի Տիրոջը, Սուրբ Հոգին հատուկ գործ արեց ինձ կրթելու և պատրաստելու համար։ Նաև բազմաթիվ փորձությունների հանդիպեցի և շատ կարգավարժվեցի։ Հետագայում, երբ իմ ապականված խառնվածքի մի մասից ազատվել էի, այլևս այնքան ամբարտավան և ինքնարդար չէի ու որոշակի հնազանդություն էի ձեռք բերել, միայն այն ժամանակ Աստված պաշտոնապես սկսեց օգտագործել ինձ։ Իրականում, հաշվի առնելով մարդկային ապականության աստիճանը, մարդիկ արժանի չեն Աստծու կողմից օգտագործվելուն։ Ինչպես էլ դրան նայես, սա բացառիկ մեծարում է Աստծու կողմից, և մարդը պարծենալու ոչինչ չունի։ Բայց որոշ մարդիկ միշտ ունենում են անիրատեսական ցանկություններ և իրենց աղոթքներում շարունակ ասում են․ «Ո՜վ Աստված, թող որ Քո Հոգին գործի իմ մեջ։ Թող որ Դու ինձ կատարյալ դարձնես»։ Արդյոք Աստված կգործի՞ նրանց աղոթքների համաձայն։ (Ո՛չ։) Ինչո՞ւ է այդպես։ Վերջերս Աստված բավականին շատ է հաղորդակցվել այս թեմայով։ Գուցե լսել եք այս հաղորդակցությունը։ Ո՞վ կարող է ասել մեզ, թե ինչ է հաղորդակցվել Աստված։ (Մի առումով դա այն պատճառով է, որ մարդիկ չեն կանգնում արարածների դիրքում։ Նրանց աղոթքներն ամբողջովին Աստծուն ուղղված պահանջներ են, և ողջամտություն չունեն։ Աստված չի լսում նման աղոթքները։ Մեկ այլ առումով դա այն պատճառով է, որ մարդիկ արժանի չեն։ Եթե Աստված գործեր նրանց աղոթքների համաձայն, կդառնային ամբարտավան և կսկսեին մրցակցել Աստծու հետ կարգավիճակի համար։ Հետևաբար, մարդիկ արժանի չեն Աստծու շնորհն ստանալուն։) Դա մասամբ է ճիշտ։ Մի կողմից մարդկանց ապականված խառնվածքներն իսկապես լուրջ են։ Նրանք կարող են իրենց խղճին դեմ գնալ և անել բաներ, որոնք հակառակվում են Աստծուն, և իրենց խղճին դեմ գնալ և անել բաներ, որոնք խախտում են բարոյական չափանիշները։ Մարդու աչքերում նման մարդիկ զուրկ են մարդկայնությունից, էլ չասենք այն մասին, թե ինչպես է Աստված վերաբերվում նրանց։ Սուրբ Հոգին չի գործում այն մարդկանց վրա, որոնք զուրկ են մարդկայնությունից, որովհետև դա ապարդյուն կլիներ։ Առանց մարդկայնության՝ նման մարդիկ չեն ապաշխարի կամ փոխվի։ Օրինակ բերենք Պողոսին։ Արդյոք Սուրբ Հոգին գործե՞ց նրա վրա։ (Սուրբ Հոգին միայն օգտագործեց նրան, որ ծառայություն մատուցի ավետարանը քարոզելու գործում։ Նա Պողոսին կատարյալ դարձնելու գործը չարեց։) Ճի՛շտ է։ Քանի որ Աստված ուղարկեց Պողոսին՝ որպես առաքյալ, որպեսզի հեթանոսներին ավետարանը քարոզի, Սուրբ Հոգին հաստատապես կգործեր նրա վրա և կլուսավորեր ու կուղղորդեր նրան ավետարանը քարոզելիս։ Եթե Սուրբ Հոգին չգործեր նրա վրա, կարո՞ղ էր արդյոք նրա քարոզն այդքան արդյունավետ լինել։ Կարո՞ղ էր արդյոք այդքան շատ մարդկանց ձեռք բերել։ Ճշմարիտ է, որ Սուրբ Հոգին գործեց նրա վրա։ Այդ դեպքում արդյոք Սուրբ Հոգին գործե՞ց Պետրոսի վրա։ (Գործե՛ց։) Սուրբ Հոգին էլ ավելի շատ գործեց Պետրոսի վրա։ Ուրեմն, ինչպե՞ս Սուրբ Հոգին գործեց Պետրոսի վրա։ Արդյոք այն տարբերվո՞ւմ էր այն գործից, որը Նա արեց Պողոսի վրա։ (Տարբերվո՛ւմ էր։) Այն գործը, որ Սուրբ Հոգին արեց Պետրոսի վրա, փորձությունների և կատարելագործման գործն էր, որը լիովին տարբերվում էր Պողոսի վրա Նրա արած գործից։ Սրա մեջ խորհուրդ կա։ Տեսնո՞ւմ ես, մի՞թե սկզբունքներ չկան յուրաքանչյուր տեսակի մարդու վրա Աստծու արած գործում։ (Կա՛ն։) Աստծու գործն ունի սկզբունքներ։ Այդ սկզբունքներից մեկն այն է, որ ինչ ոլորտում էլ մարդու որոշակի ուժեղ կողմերը կարողանան օգուտ բերել Աստծու տան գործին, Աստված կգործի նրանց մեջ և կուղղորդի այդ ոլորտում՝ թույլ տալով նրանց գործի դնել իրենց ուժեղ կողմերը։ Ահա թե ինչ է նշանակում մարդկանց օգտագործել՝ ըստ նրանց ուժեղ կողմերի, և դա Սուրբ Հոգու գործի սկզբունքն է։ Կա մեկ այլ սկզբունք։ Աստված գործում է այն ոլորտում, որը հնարավորություն կտա մարդկանց երկյուղել Աստծուց և խուսափել չարից։ Եթե որևէ մեկի վրա կամ որոշակի ոլորտում Սուրբ Հոգու գործը, նրան ամբարտավան ու ինքնահավան դարձներ, և պատճառ դառնար, որ նա ցուցադրվեր, ի ցույց դներ ու բարձրացներ իրեն, արդյոք Սուրբ Հոգին դեռ կանե՞ր այդ գործը։ Սուրբ Հոգին չէր անի։ Հակառակ դեպքում, երբ Սուրբ Հոգին ավարտեր Իր գործը, այդ մարդն էլ ավելի ամբարտավան ու ինքնահավան կդառնար և էլ ավելի մոլեգնորեն կդիմակայեր Աստծուն։ Ինչպե՞ս կարելի էր երբևէ թույլ տալ, որ դա տեղի ունենա։ Հետևաբար, յուրաքանչյուր մարդու վրա Սուրբ Հոգու գործը սկզբունքային է։ Դա նման է նրան, երբ ինչ-որ մեկը խեղդվում է։ Եթե գնաս փրկելու այս խեղդվող մարդուն, արդյոք իմաստության և ճիշտ մեթոդի կարիք կունենա՞ս։ (Այո՛։) Ի՞նչ մեթոդ պետք է յուրացնես։ Չես կարող խեղդվող մարդուն դիմացից մոտենալ, որովհետև հենց որ նա բռնի քեզ, չես կարողանա օգտագործել քո ուժը նրան փրկելու համար, և նա նույնիսկ կարող է քաշել քեզ ջրի մեջ, ու դու կկորցնես կյանքդ։ Մի՞թե դա իսկական քաոս չէր լինի։ Ուստի, այստեղ պետք է ունենաս իմաստություն և մեթոդ։ Նրան փրկելու համար պետք է մոտենաս թիկունքից։ Այդ կերպ նա չի կարող բռնել քեզ, և դու կարող ես դուրս քաշել նրան ջրից, ճի՞շտ է։ (Ճի՛շտ է։) Նույն կերպ, Սուրբ Հոգու գործը մարդկանց վրա ամենաիմաստունն է և ամենասկզբունքայինը։