Վերադաս եղբոր հաղորդակցությունը – 1-ը հուլիսի, 2025թ. (Մաս 6)

Այսպիսով՝ ի՞նչ խնդիր է, եթե մենք՝ Աստծուն հավատացողներս և հետևողներս, չենք հնազանդվում Աստծու ներդաշնակեցումներին և կարգավորումներին և չենք կարողանում լավ կատարել մեր պարտականությունը՝ Աստծու պահանջների համաձայն։ Մի՞թե սա Աստծու դեմ ապստամբել և Նրան դիմակայել չէ։ (Այդպես է։) Եթե չես կարողանում լավ կատարել քո պարտականությունը, որովհետև չես հասկանում ճշմարտությունը, մենք քեզ սիրով կջրենք։ Բայց եթե հասկանում ես բոլոր ճշմարտությունները և, այնուամենայնիվ, համառորեն հրաժարվում ես կիրարկել դրանք, ի՞նչ խնդիր է դա։ Կարո՞ղ է արդյոք նման մարդը դեռ ստանալ Աստծու օրհնությունները։ (Ոչ։) Ուրեմն ինչպիսի՞ մարդ է նա Աստծու աչքերում։ Սա մի մարդ է, որն ապստամբում է Աստծու դեմ։ Եթե նման մարդը, եղբայրների և քույրերի կողմից մի քանի անգամ օգնություն և աջակցություն ստանալուց հետո, դեռ չի կարողանում դարձի գալ, ընդունել ճշմարտությունն ու նոր կյանք սկսել, ապա Աստված երես կդարձնի նրանից։ Ինչ-որ մեկը կարող է հարցնել. «Ի՞նչ է նշանակում, որ Աստված երես է դարձնում նրանցից։ Արդյո՞ք Աստված ուղղակիորեն ասում է նրանց. «Ես այլևս չեմ փրկելու քեզ»»։ Մի՞թե այդպես է։ (Ոչ։) Ապա ինչպե՞ս է Աստված դա անում։ Արտաքուստ Աստված չի ասում քեզ. «Ես այլևս չեմ փրկելու քեզ, որովհետև դու չես սիրում ճշմարտությունը, և Ես այնքան շատ միջավայրեր եմ կարգավորել քեզ փրկելու համար, բայց դու մերժել ես դրանք բոլորը։ Ահա թե ինչու Ես երես եմ դարձնում քեզնից»։ Աստված մարդկանց հետ այսպես չի խոսում։ Աստված պարզապես դադարում է գործել քո կյանքում։ Հասկանո՞ւմ ես։ (Այո։) Իսկ ի՞նչ է զգում մարդը, երբ Սուրբ Հոգին չի գործում իր կյանքում։ Թեև նրանք չեն լսում Աստծու խոսելը ուղղակիորեն, իրենց հոգում զգացողություն ունեն։ Երբ Սուրբ Հոգին չի գործում նրանց կյանքում, նրանք զգում են, որ չեն կարողանում զգալ Աստծու ներկայությունը, և նրանց հոգին այլևս չի հուզվում, երբ աղոթում են Աստծուն։ Որքան էլ աղոթեն, նրանք երբեք չեն հուզվում կամ չեն զգում Աստծու ներկայությունը։ Սա նշանակում է, որ Աստված մի կողմ է դնում նրանց և երես դարձնում նրանցից։ Հասկանո՞ւմ եք։ (Այո։) Ապա ասեք ինձ, երբ մարդն ունի այս զգացողությունը, ո՞րն է ամենաակնհայտ զգացողությունը նրա սրտում։ (Նրանք զգում են, որ ընկել են խավարի մեջ՝ առանց խաղաղության կամ ուրախության, և գտնվում են երկյուղի ու տագնապի մշտական վիճակում։ Նրանք մի փոքր նմանվում են քայլող դիակի։) Դա գրեթե այդպես է։ Երբ մարդը չի կարողանում զգալ Աստծու ներկայությունը, առաջին բանը, որ նա զգում է, ապշանքն է։ «Օ՜, ոչ,- մտածում են նրանք,- ես այլևս չեմ կարողանում զգալ Աստծուն իմ սրտում, և ես չեմ զգում Սուրբ Հոգու հուզմունքը, երբ աղոթում եմ կամ կարդում Աստծու խոսքերը։ Մի՞թե Աստված լքել է ինձ։ Սա սարսափելի է։ Եթե Աստված լքել է ինձ, արդյոք դա չի՞ նշանակում, որ ես դատապարտված եմ մահվան։ Դատապարտված եմ դժոխք գնալու»։ Իրենց սրտում նրանք վախենում են և երկյուղ ու դող են զգում։ Ինչպես տեսնում ես, Պողոսն իր թղթերում ասել է. «Ես տկարությամբ, երկյուղով ու սաստիկ դողով եղա ձեզ մոտ» (Ա Կորնթացիներին 2:3)։ Պողոսն ուներ երկյուղի և դողի այս փորձառությունը։ Առաջին անգամ նա այս փորձառությունն ունեցավ Դամասկոսի ճանապարհին։ Երկնքից մի մեծ լույս շողաց, և այն տեսնելուն պես նա կուրացավ։ Ասացեք ինձ, արդյո՞ք այս պատիժը խիստ էր։ Լույսը, որ նա տեսավ, Աստծու հոգևոր մարմինն էր։ Աստծու հոգևոր մարմինը լույս է, չափազանց ուժեղ լույս։ Այն անմիջապես կուրացնում է մարդու անզեն աչքը և նույնիսկ կարող է հալեցնել մարդու ողջ էությունը։ Նախքան Պողոսը կտեսներ լույսը, նա իր հոգում կանխազգացում ուներ. «Օ՜, ոչ, վա՜յ ինձ։ Վա՜յ ինձ»։ Ապա եկավ մեծ լույսը, և նա կուրացավ։ Տեր Հիսուսը հայտնվեց նրան այս հատուկ ձևով, և նա լցվեց երկյուղով ու դողով։ Նա ասաց. «Ես երկար տարիներ հավատացել եմ Եհովա Աստծուն, և սա առաջին անգամն է, որ ունեմ այս զգացողությունը։ Կարո՞ղ է պատահել, որ ես իսկապես վիրավորել եմ Աստծուն։ Հնարավո՞ր է, որ Հիսուսը, Որին ես դիմակայում եմ, ճշմարիտ Աստվածն է»։ Նա վախեցավ։ Դրանից հետո Տեր Հիսուսը նրան դարձրեց առաքյալ, և նա այլևս չհամարձակվեց հակադրվել։ Տեր Հիսուսը հստակ գիտեր, թե ինչպիսին էր Պողոսը։ Պողոսի բնությունն էր ատել ճշմարտությունը և Աստծուն, ուստի Տեր Հիսուսը նշան օգտագործեց նրան ենթարկելու համար։ Շնորհքի դարաշրջանում Աստված օգտագործեց Պողոսին՝ մի մարդու, որ ամենաշատն էր դիմակայում Աստծուն, բայց նաև առանձնապես օժտված էր, որպեսզի նա ծառայություն մատուցեր։ Նա նրան դարձրեց առաքյալ՝ ավետարանը քարոզելու համար, ինչը օգտակար էր ավետարանի տարածման համար։ Քանի որ ողջ մարդկությունը դիմակայում է Աստծուն, և Պողոսը՝ Աստծուն դիմակայող մեղավորներից գլխավորը, ենթարկվեց Տեր Հիսուսի ցույց տված նշաններով և հրաշքներով, սա բավական էր մարդկանց ցույց տալու համար, որ Տեր Հիսուսն իսկապես ճշմարիտ Աստվածն էր։ Կատարյալ էր, որ Աստված օգտագործեց նրան այս ծառայությունը մատուցելու համար։ Դրանից հետո Պողոսը շարունակաբար քարոզում էր ավետարանը և ծառայություն էր մատուցում։ Երբ վրա հասավ մեծ հալածանքը, նա նույնպես երկյուղ և դող զգաց։ Նա խորհեց իր սրտում. «Արդյո՞ք այն ճանապարհը, որով ես քայլել եմ այս բոլոր տարիներին ավետարան քարոզելիս, ճիշտ է։ Ես անընդհատ ինքս իմ համար վկայություն եմ կրել և ցուցադրել եմ ինձ՝ նսեմացնելով Պետրոսին և մյուս առաքյալներին։ Արդյո՞ք իմ խառնվածքն ամբարտավան և ինքնահավան է։ Ես նաև ասել եմ. «Բարի պատերազմ մղեցի, ավարտեցի ընթացքս, պահեցի հավատը։ Այսուհետև ինձ է սպասում արդարության պսակը» (Բ Տիմոթեոսին 4:7-8)։ «Արդարև, ինձ համար կյանքը Քրիստոսն է, և մեռնելը՝ շահ» (Փիլիպեցիներին 1:21)։ Արդյո՞ք այս խոսքերը ճիշտ են։ Ինչո՞ւ եմ հիմա զգում, որ այս խոսքերում կարծես որոշ սխալներ կան։ Կարո՞ղ են արդյոք այս խոսքերը հետ վերցվել։ Բայց հիմա, երբ դրանք ասվել են, չեն կարող հետ վերցվել»։ Պողոսի սիրտը կրկին լցվեց երկյուղի և դողի ալիքով։ Նա չգիտեր, թե ինչպիսին կլինի իր ելքը. նա անորոշություն էր զգում։ Ի վերջո, նա նահատակվեց, և Տիրոջը ծառայություն մատուցելու նրա կյանքը մոտեցավ ավարտին. այն ավարտվեց։ Շնորհքի դարաշրջանում Աստված օգտագործեց Պողոսին՝ ավետարանը քարոզելու և ծառայություն մատուցելու համար, և Նա օգտագործեց Պետրոսին՝ եկեղեցին հովվելու աշխատանքն անելու համար։ Չե՞ս կարծում, որ այս երկու մարդիկ, որոնց Տեր Հիսուսն էր կարգավորել, շատ համապատասխանում էին իրենց առաջադրանքներին։ (Այո։) Վերջին օրերին Աստված հաղորդակցվում է այս երկու տիպիկ ներկայացուցիչների՝ Պողոսի և Պետրոսի մասին, որպեսզի մարդիկ կարողանան հասկանալ սա. Պետրոսը ճշմարտությանը և Աստծու հանդեպ սիրուն ձգտելու տիպիկ ներկայացուցիչ է։ Նա կատարելագործվեց Աստծու կողմից, և այն ճանապարհը, որով նա քայլեց, կոչվում է Պետրոսի ճանապարհ։ Պողոսը հակաքրիստոսի տիպիկ ներկայացուցիչ է, որն աշխատում է միայն իր շնորհների հիման վրա, միշտ ցուցադրում է և վկայում իր համար և միշտ ուզում է վերահսկել Աստծու ընտրյալ մարդկանց։ Այն ճանապարհը, որով նա քայլեց, կոչվում է Պողոսի ճանապարհ։ Եթե ընտրես Պետրոսի ճանապարհով քայլելը, կարող ես արժանանալ Աստծու հավանությանն ու օրհնություններին և կատարելագործվել Աստծու կողմից։ Եթե ընտրես Պողոսի ճանապարհով քայլելը, ապա ի վերջո ոչ միայն չես ստանա օրհնություններ և չես կարողանա փրկվել, այլև կպատժվես։ Ասացեք ինձ, արդյո՞ք իմաստ ունի Աստծու՝ այսպես անելը։ (Այո, դա թույլ է տալիս մեզ զարգացնել խորաթափանցությունը և ընտրել ճիշտ ճանապարհը։) Ուստի գործի այս փուլի սկզբում Աստված այս երկու կերպարներին՝ Պետրոսին և Պողոսին, որպես օրինակ բերեց և խնդրեց մեզ զանազանել նրանց՝ ներկայացնելով նրանց մեզ, որպեսզի կողմնորոշվենք, և ընտրություն կատարենք նրանց միջև, որպեսզի կարողանանք հասկանալ, թե հատկապես ինչպես քայլել Աստծուն հավատալու ճանապարհով։ Եթե չգիտես այն ճանապարհները, որոնցով քայլեցին այս երկու մարդիկ, և թե որոնք էին նրանց վերջնական ելքերը, ապա չես կարողանա բռնել ճիշտ ճանապարհը։ Եթե մարդիկ Աստծու հանդեպ իրենց հավատքի մեջ չեն ուզում քայլել Պողոսի ճանապարհով, ապա պետք է քայլեն Պետրոսի ճանապարհով։ Եթե չքայլես Պետրոսի ճանապարհով, անշուշտ կհայտնվես Պողոսի ճանապարհին։ Ընտրելու այլ ճանապարհ չկա։ Մի՞թե այդպես չէ։ (Այդպես է։) Աստծուն հավատալու մեջ երրորդ ճանապարհ չկա։ Ապա ինչպե՞ս պետք է քայլես Պետրոսի ճանապարհով։ Դա Աստծու դատաստանն ու պատիժը խոնարհաբար ընդունելն է։ Մի կողմից՝ այս դատաստանն ու պատիժն Աստծու խոսքերի դատաստանն ու պատիժն են, իսկ մյուս կողմից՝ ամեն տեսակ փորձություններ, զտում և էտում։ Եթե չես կարող ընդունել էտումը, կարո՞ղ ես բռնել Պետրոսի ճանապարհը։ Դա հեշտ չէ։ Ապա ինչո՞ւ մարդիկ չեն ընդունում էտումը։ Որովհետև նրանց սատանայական խառնվածքը չափազանց ծանր է, և նրանք չափազանց ամբարտավան ու ինքնահավան են։ Մի՞թե այդպես չէ։ (Այդպես է։) Եթե տեսնում ես մի մարդու, ով լավն է ամեն առումով, բացի նրանից, որ չի ընդունում էտումը, կարո՞ղ ես հստակ տեսնել, թե որն է նրա խնդիրը։ Ո՞րն է նրանց խնդրի բուն էությունը։ Նրանք չեն ընդունում ճշմարտությունը։ Էտումը չընդունելու այս մեկ դրսևորումը ցույց է տալիս, որ նրանց բնությունը չի ընդունում ճշմարտությունը, նրանք չափազանց ապստամբ և ամբարտավան են և ոչ մեկին չեն հնազանդվում։ Ուրեմն ի՞նչ է նշանակում մարդու կողմից էտումը ընդունելը։ Դա նշանակում է, որ նրանք հիմնականում կարող են հնազանդվել ճշմարտությանը և ընդունել այն, ինչ ճիշտ է, անկախ նրանից, թե ով է դա ասում։ Սա մարդու կյանքի բնույթի փոփոխության հստակ բնութագիր է, նշաձող՝ նրանց կյանքի մուտքի մեջ։ Որոշ մարդիկ ընտրողաբար են մոտենում նրան, թե ումից են ընդունում էտումը։ Նրանք կարող են էտում ընդունել միայն առաջնորդողներից և աշխատողներից, բայց ոչ սովորական եղբայրներից և քույրերից։ Ո՞րն է այստեղ խնդիրը։ (Սա ընտրողական ընդունում է։ Նրանք հնազանդվում են կարգավիճակին, այլ ոչ թե իսկապես ընդունում են ճշմարտությունը։) Ուրեմն արդյո՞ք նրանց հնազանդությունն Աստծուն անկեղծ է։ (Ոչ։) Որո՞նք են փոխված խառնվածք ունեցող մարդու դրսևորումները էտվելիս։ Փոխված խառնվածք ունեցող մարդը կարող է էտում ընդունել ցանկացած մեկից, քանի դեռ ասվածը ճիշտ է։ Եթե ասվածը սխալ է, նրանք կարող են նաև հանդուրժող և համբերատար լինել։ Նման մարդն ունի ճշմարիտ հնազանդություն։ Այսպիսով հիմա, եթե եկեղեցում մի սովորական եղբայր կամ քույր էտում է քեզ, և նրանք չունեն ճշմարտության որևէ իրականություն, բայց այն, ինչ նրանք ասում են այս հարցի վերաբերյալ, ճիշտ է, արդյո՞ք պետք է ընդունես դա։ (Պետք է։) Ապա ինչպե՞ս ես ընդունում դա։ Նրանք առաջնորդող չեն, հավատացել են ընդամենը մեկ կամ երկու տարի, չեն հասկանում, թե ինչ է ճշմարտության իրականությունը, և այլ հարցերի վերաբերյալ նրանց տեսակետները կարող են ճիշտ չլինել, բայց նրանք ճիշտ են այս հարցում։ Կարո՞ղ ես ընդունել նրանց առաջարկները։ Եթե կարող ես ընդունել և հնազանդվել, դա շատ բանի մասին է խոսում։ Դա ցույց է տալիս, որ քո կյանքի բնույթը փոխվել է։ Մարդկանց մեծ մասն ընդունում է էտումը խոսողի կարգավիճակի պատճառով։ «Եթե Աստված էտի ինձ, ես կընդունեմ դա։ Եթե վերադաս եղբայրն էտի ինձ, դա նույնպես կարող եմ ընդունել։ Բայց եթե սովորական առաջնորդող կամ աշխատող էտի ինձ, ես պետք է տեսնեմ՝ ճանաչում եմ նրանց, թե ոչ։ Եթե ճանաչում եմ նրանց, և նրանք էտում են ինձ, ես կընդունեմ դա։ Եթե չեմ ճանաչում նրանց, և նրանք էտում են ինձ, ես չեմ ընդունի դա»։ Այս հնազանդությունը չափազանց սահմանափակ է, և այս տեսակի մարդը բավարար հասակ չունի։ Եթե մեկը կարող է ընդունել ճշմարտությանը համապատասխանող ցանկացած բան, անկախ նրանից, թե ով է դա ասում, նույնիսկ եթե ճիշտ բան ասողը հինգ տարեկան երեխա է, ապա այդ մարդը կարող է հնազանդվել Աստծուն։ Նրանք կարող են հնազանդվել Աստծուն ցանկացած իրավիճակում։ Ուրեմն ինչպե՞ս պետք է սահմանվի Աստծուն հնազանդվելը։ Դա նշանակում է ի վիճակի լինել բացարձակապես հնազանդվել ճշմարտությանը, ի վիճակի լինել հնազանդվել բոլոր ճշմարտություններին։ Անկախ նրանից, թե ով է խոսում, մարդը կարող է ընդունել և հնազանդվել, քանի դեռ ասվածը ճիշտ է և համապատասխանում է ճշմարտությանը։ Նման մարդը երաշխավորված կերպով Աստծուն հնազանդվող մեկն է։ Ինչպե՞ս է դրսևորվում և ապացուցվում Աստծուն հնազանդվելու մարդու ունակությունը։ Դա ապացուցվում է ճշմարտության հանդեպ նրանց հնազանդությամբ։ Սա ամենագործնական ճանապարհն է։

Երբ նոր էի սկսել հավատալ Տիրոջը, ես նույնպես չէի հասկանում ճշմարտությունը։ Ես պարզապես ավետարան էի քարոզում և եկեղեցական աշխատանք էի անում իմ խանդավառությունից դրդված և անում էի շատ հիմար բաներ, որոնք չէին համապատասխանում սկզբունքներին։ Երբ տեսնում էի չար ոգով բռնված մեկին, աղոթում էի դևին հանելու համար և նույնիսկ հորդորում էի նրան հավատալ Տիրոջը։ Այն ժամանակ ես այնքան հիմար էի։ Ավելի ուշ ես հանդիպեցի մի անհավատի, որը հարցրեց ինձ. «Ի՞նչ կասես, ի՞նչ է դևը»։ Ես ասացի. «Դևը չար ոգու մի տեսակ է։ Այն դիմակայում է Աստծուն»։ Նա ասաց. «Դու սխալվում ես։ Մարդիկ են դևերը»։ Հենց որ նա այս ասաց, ես ամոթ զգացի։ Նրա ասածն այնքան գործնական էր։ Այն ժամանակ ես ինքս նման բան չէի ասել. ես պարզապես բացատրություն էի տվել նրան Աստվածաշնչի խոսքերի համաձայն, որովհետև անհանգստանում էի, թե նրան իմ դեմ օգտագործելու որևէ բան կտամ։ Դրանից հետո ես երկար ժամանակ խորհեցի այս հարցի շուրջ։ Ես ինքս ինձ մտածեցի. «Նա անհավատ է, բայց կարող է ասել մի բան, որն այդքան գործնական և ճիշտ է։ Ինչու՞ ես չեմ կարող։ Ինչո՞ւ իմ ասածի մեջ դեռևս սատանայական փիլիսոփայություններ կան։ Ինչո՞ւ եմ ես դեռ վախենում, որ նրան կտամ իմ դեմ օգտագործելու որևէ բան»։ Ես այնքան ամաչեցի։ Ասացեք ինձ, ինչո՞ւ նման բան պատահեց ինձ հետ։ (Դա Աստծու կողմից էր բարձրացվել։) Աստված անհավատին էր օգտագործում ինձ լուսավորելու համար։ Այս անհավատը չէր հավատում Տիրոջը և չէր հասկանում ոչ մի ճշմարտություն, սակայն նա ասաց մի բան, որն այդքան ճիշտ և գործնական էր։ Ավելին, դա մի բան էր, որը չի հասկանում և որին չի կարող հասնել Աստծուն հավատացողների մեծ մասը։ Սա օրինակ է այն բանի, թե ինչպես է Աստված օգտագործում անհավատներին կամ տարբեր մարդկանց, իրադարձություններ և բաներ՝ մեզ ուղղորդելու և առաջնորդելու, օգնելու հասկանալ ճշմարտությունը։ Մի՞թե այդպես չէ։ (Այդպես է։) Այսպիսով՝ ասացեք ինձ՝ ինչ է դևը։ Արդյո՞ք լավ է պարզապես բացատրել այս հարցն Աստվածաշնչի համաձայն։ (Ոչ։) Իսկ ո՞րն է ամենաիրատեսական բացատրությունը։ Ապականված մարդկությունն է դևը։ Արդյո՞ք այս պնդումն իրատեսական է։ (Այդպես է։) Ըստ սահմանման՝ յուրաքանչյուր ոք, ով դիմակայում է Աստծուն, դև է։ Մարդկությունը խորապես ապականվել է Սատանայի կողմից, և ողջ մարդկությունը դիմակայում է Աստծուն, ուստի ապականված մարդկությունը դև է։ Սա տրամաբանական վերլուծության վրա հիմնված բացատրություն է։ Արդյո՞ք այս բացատրությունը ճիշտ է։ (Ճիշտ է։) Ապականված մարդկության յուրաքանչյուր անդամ դև է, բացառությամբ այն մարդկանց, որոնք ընդունել են ճշմարտությունը և փրկություն են ստացել. նրանք դևեր չեն։ Բոլոր մյուս ապականված մարդիկ դևեր են։ Եկեք մեկ քայլ առաջ գնանք։ Աստծու տանը, արդյո՞ք նրանք, ովքեր երկար տարիներ հավատացել են Աստծուն, բայց ընդհանրապես չեն ընդունում ճշմարտությունը, դևեր են։ (Այո։) Արդյո՞ք նրանք, ովքեր մի քանի տարի առաջնորդողներ և աշխատողներ են եղել, բայց սկզբունքներ չունեն և չեն կիրարկում ճշմարտությունը, դևեր են։ (Այդպես է։) Արդյո՞ք նոր հավատացյալները, որոնք ամենևին չեն հասկանում ճշմարտությունը, դևեր են։ (Նրանք նույնպես։) Ուստի դու ասում ես. «Նոր հավատացյալները դևեր են»։ Արդյո՞ք տեղին է այդպես ասել։ (Ոչ։) Դա չպետք է այդպես ձևակերպվի։ Թեև նոր հավատացյալները չեն հասկանում ճշմարտությունը, նրանցից ոմանք տենչում և սիրում են այն, ուստի չես կարող ասել, որ այս մարդիկ դևեր են։ Նրանք Աստծու ընտրյալ մարդիկ են։ Եթե տեսնում ես մեկին, ով ընդհանրապես չի ընդունում ճշմարտությունը, ով երկար տարիներ հավատացել է Աստծուն, բայց դեռ չի ընդունում ճշմարտությունը, և ով իր հավատի հենց սկզբից մերժում, ատելություն և զզվանք է ցուցաբերել ճշմարտության հանդեպ, ապա կարող ես նրան բնորոշել որպես դև։ Եթե նրանք նման խառնվածք չեն դրսևորել, և չես տեսել ճշմարտության հանդեպ հակակրանքի կամ ատելության որևէ դրսևորում, ապա չես կարող ասել, որ նրանք դև են՝ անկախ նրանից, թե նրանք նոր հավատացյալ են, թե ոչ։ Հասկանո՞ւմ եք։ (Այո։) Նույնն է ավետարան քարոզելիս։ Եթե այն, ինչ ասում ես, համապատասխանում է ճշմարտությանը, և ավետարանը հավանական ընդունողը կարող է ընդունել այն և նրանք շարունակ գլխով է անում՝ ի նշան համաձայնության, և ի վերջո, երբ հանգամանորեն հաղորդակցվում ես ճշմարտության մասին, ընդունում են այն, ապա արդյո՞ք նրանք դև են։ Եթե նրանք կարող են ընդունել ճշմարտությունը, ապա դև չեն։ Նրանք Աստծու փրկության առարկա են. նրանք Աստծու նախասահմանված ընտրյալ մարդկանցից են։ Եթե հանգամանորեն հաղորդակցվում ես ճշմարտության մասին, և նրանք ընդունում են այն, երբ լսում են Աստծու ձայնը, մի՞թե նրանք Աստծու ընտրյալ մարդկանցից չեն։ Եթե հանգամանորեն հաղորդակցվում ես ճշմարտության մասին, և նրանք դեռ համառորեն հրաժարվում են ընդունել այն, ապա նրանք դև են։ Եթե կարող են ընդունել այն, ապա նրանք դև չեն։ Թեև ունեն դևերի և Սատանայի խառնվածքը, նրանց ինքնությունն ու կարգավիճակը փոխվել են։ Նրանք Աստծու փրկության առարկա են. նրանք Աստծու ընտրյալ մարդկանցից են։ Եթե դեռ նրանց դև անվանես և այդպես վերաբերվես նրանց, դա սխալ կլինի, այնպես չէ՞։ (Սխալ կլինի։)