Հազարամյակներ շարունակ մարդը տենչացել է ականատես լինել Փրկչի գալստյանը։ Մարդը տենչացել է տեսնել, թե ինչպես է Հիսուս Փրկիչը՝ սպիտակ ամպի վրա նստած, անձամբ իջնում նրանց մեջ, ովքեր հազարավոր տարիներ Նրան փափագել և հույս են դրել Նրա վրա։ Մարդը նաև տենչացել է, որ Փրկիչը վերադառնա և վերամիավորվի իր հետ. այսինքն՝ տենչացել է, որ Հիսուս Փրկիչը, ով հազարավոր տարիներ բաժանված է եղել մարդկանցից, վերադառնա և մեկ անգամ ևս իրականացնի փրկագնման գործը, որը Նա կատարել էր հրեաների մեջ, լինի մարդու նկատմամբ ողորմած և սիրող, ների մարդու մեղքերը և կրի մարդու մեղքերը և նույնիսկ կրի մարդու բոլոր անօրինությունները և փրկի մարդուն մեղքից։ Թե ինչ է մարդը տենչում, այն է, որ Հիսուս Փրկիչը լինի նույնը, ինչ նախկինում՝ Փրկիչ, ով սիրելի է, բարի և պատվարժան, ով երբեք չի զայրանում մարդու վրա և երբեք չի նախատում մարդուն, այլ ներում է և Իր վրա է վերցնում մարդու բոլոր մեղքերը, և ով նույնիսկ, ինչպես նախկինում, կմահանա խաչի վրա մարդու համար։ Հիսուսի հեռանալուց ի վեր՝ Նրան հետևող աշակերտները, ինչպես նաև բոլոր սրբերը, որոնք փրկվել էին Նրա անունով, հուսահատորեն կարոտում և սպասում են Նրան։ Բոլոր նրանք, ովքեր Շնորհքի դարաշրջանում փրկվել են Հիսուս Քրիստոսի շնորհիվ, վերջին օրերին տենչում են այն ցնծալի օրը, երբ Հիսուս Փրկիչը կիջնի սպիտակ ամպի վրա՝ հայտնվելով անթիվ մարդկանց առջև։ Իհարկե, սա նաև հավաքական ցանկությունն է բոլոր նրանց, ովքեր այսօր ընդունում են Հիսուս Փրկչի անունը։ Տիեզերքում յուրաքանչյուր ոք, ով գիտի Հիսուս Փրկչի փրկության մասին, հուսահատորեն փափագում է, որ Հիսուս Քրիստոսը հանկարծակի կգա՝ իրականացնելու այն, ինչ Հիսուսն ասել էր երկրի վրա եղած ժամանակ. «Ես կգամ այնպես, ինչպես հեռացա»։ Մարդը հավատում է, որ խաչելությունից և հարությունից հետո Հիսուսը՝ սպիտակ ամպի վրա, վերադարձել է դրախտ՝ զբաղեցնելու Իր տեղը՝ որպես Ամենաբարձրյալի աջ ձեռք։ Նույն կերպ՝ Հիսուսը, սպիտակ ամպի վրա նստած (այս ամպը վերաբերում է այն ամպին, որով Հիսուսը վերադարձել է դրախտ), կրկին կիջնի նրանց մեջ, ովքեր հազարավոր տարիներ հուսահատորեն փափագել են Նրան, և Նա կկրի հրեաների կերպարն ու կհագնի նրանց հագուստը։ Նրանց մոտ հայտնվելուց հետո Նա նրանց կերակուր կտա և այնպես կանի, որ կենաց ջուր կլցնի նրանց վրա, և կապրի մարդկանց մեջ՝ լի շնորհքով և բարեսրտությամբ, կենդանի և իրական։ Այս բոլորն այն պատկերացումներն են, ինչին մարդիկ հավատում են։ Սակայն Հիսուս Փրկիչը դա չարեց. այն, ինչ Նա արեց, մարդու պատկերացումների ճիշտ հակառակն էր։ Նա չեկավ նրանց մեջ, ովքեր հուսահատորեն տենչում էին Նրա վերադարձը, և Նա չհայտնվեց բազում մարդկանց առջև՝ սպիտակ ամպի վրա նստած։ Նա արդեն եկել է, բայց մարդը չի ճանաչում Նրան և մնում է անտեղյակության մեջ։ Մարդը պարզապես աննպատակ սպասում է Նրան՝ չիմանալով, որ Նա արդեն իջել է «սպիտակ ամպի» վրա (սպիտակ ամպը Նրա Հոգին է, Նրա խոսքերը, Նրա ամբողջ խառնվածքը և այն ամենն, ինչ Նա է) և այժմ գտնվում է հաղթողների մի խմբի մեջ, որոնց Նա կպատրաստի վերջին օրերի ընթացքում։ Ինչպե՞ս կարող էր մարդն իմանալ, որ թեև սուրբ Փրկիչ Հիսուսը լի է մարդու հանդեպ սիրալիրությամբ և սիրով, Նա պարզապես չէր կարող գործել այն «տաճարներում», որոնք լի են կեղտով և բնակեցված են անմաքուր հոգիներով։ Թեև մարդը սպասում էր Նրա ժամանմանը, ինչպե՞ս կարող էր Նա հայտնվել նրանց, ովքեր ուտում էին անարդարների մսեղին, խմում էին անարդարների արյունը և հագնում էին անարդարների հագուստը, ովքեր հավատում էին Նրան, բայց չէին ճանաչում Նրան և շարունակաբար շորթում էին Նրան։ Մարդը գիտի միայն, որ Հիսուս Փրկիչը լի է բարեսրտությամբ և հորդում է ողորմածությամբ, և որ Նա մեղքերի քավության զոհ է՝ լի փրկագնմամբ։ Սակայն մարդը գաղափար չունի, որ Նա Ինքն Աստվածն է, ով լի է արդարությամբ, մեծափառությամբ, ցասումով և դատաստանով, օժտված է իշխանությամբ և լի է արժանապատվությամբ։ Ուստի, թեև մարդը ջերմեռանդորեն փափագում և ցանկանում է Փրկչի վերադարձը, և նույնիսկ նրա աղոթքները շարժում են «Երկինքը», Հիսուս Փրկիչը չի հայտնվում նրանց, ովքեր հավատում են, բայց չեն ճանաչում Նրան։

Խոսքը, հ. 1, Աստծու հայտնվելը և գործը։ Փրկիչն արդեն վերադարձել է «Սպիտակ Ամպի» վրա